Арипегис

Инструкция по медицинскому применению лекарственного средства

Арипегис®

Торговое название

Арипегис®

 Международное непатентованное название 

Арипипразол

Лекарственная форма  

Таблетки 10 мг, 15 мг, 30 мг

 Состав

Одна таблетка содержит

активное вещество —  арипипразола 10 мг, 15 мг, 30 мг

вспомогательные вещества: целлюлоза микрокристаллическая, крахмал прежелатинизированный, магния стеарат, кремния диоксид коллоидный безводный.

Описание

Таблетки  белого или почти  белого цвета, круглые,  двояковыпуклые,  без или почти без запаха,  с гравировкой стилизованной буквы Е и номера 562 на одной стороне таблетки (для дозировки 10 мг).

Таблетки белого или почти  белого цвета, круглые, плоские с фаской, без или почти без запаха,  с  гравировкой стилизованной буквы Е и номера 563 на одной стороне таблетки (для дозировки 15 мг).

Таблетки белого или почти  белого цвета, круглые,  двояковыпуклые,  без или почти без запаха,  с гравировкой стилизованной буквы Е и номера 564 на одной стороне таблетки (для дозировки 30 мг).

 Фармакотерапевтическая группа

Психотропные препараты. Нейролептики другие. Арипипразол

Код ATХ  N05AX12

Фармакологические свойства

Фармакокинетика

Арипипразол хорошо всасывается после приема внутрь. Максимальная концентрация в плазме крови достигается через 3-5 часов после приема препарата. Абсолютная биодоступность препарата при приеме внутрь составляет 87%. Прием пищи (жирная  пища) на фармакокинетику арипипразола не влияет. Арипипразол хорошо распределяется в организме, кажущийся объем распределения составляет 4,9 л/кг, что указывает на интенсивное внесосудистое распределение. В терапевтических концентрациях арипипразол и дегидроарипипразол связываются с белками плазмы крови более чем на 99%, в основном с альбумином.  Арипипразол подвергается пресистемному метаболизму лишь в минимальной степени. Арипипразол активно метаболизируется в печени тремя способами: дегидрирование, гидроксилирование и N-дезалкилирование. В условиях in vitro дегидрирование и гидроксилирование арипипразола происходит под действием изоферментов CYP3A4 и CYP2D6, а N-дезалкилирование катализируется ферментом CYP3A4. Большая часть лекарственного препарата арипипразола попадает в системный кровоток.  При равновесном состоянии площадь под кривой «концентрация лекарственного средства – время»  (AUC) дегидроарипипразола, активного метаболита препарата, в плазме составляет около 40% от AUC арипипразола.

Средний период полувыведения арипипразола составляет приблизительно 75 часов при активном метаболизировании под действием CYP2D6, и около 146 часов — при низкой метаболизирующей активности CYP2D6. Общий клиренс арипипразола составляет 0,7 мл/мин/кг, главным образом за счет выведения печенью. После однократного перорального введения меченного [14C] арипипразола примерно 27% радиоактивности определяется в моче и около 60% — в кале.  Менее 1% неизменного арипипразола выделяется с мочой, и примерно 18% принятой дозы в неизмененном виде выводится с калом.

Фармакодинамика

Предполагается, что эффективность арипипразола при шизофрении и биполярном расстройстве I типа достигается за счет комбинации частичной агонистической активности на уровне D2-дофаминовых и 5HT1a-серотониновых рецепторов и антагонистической активностью на уровне 5HT2a-серотониновых рецепторов. В исследованиях арипипразол проявлял антагонизм в отношении дофаминергической гиперактивности и агонизм в отношении дофаминергической гипоактивности.

Арипипразол обладает высокой афинностью in vitro к D2- и D3 дофаминовым рецепторам, 5-HT1a- и 5-HT2a серотониновым рецепторам и умеренной аффинностью к D4 дофаминовым, 5-HT2c- и 5-HT7 серотониновым, α1-адренорецепторам и H1 гистаминовым рецепторам. Арипипразол характеризуется также умеренной афинностью к участкам обратного захвата серотонина и отсутствием заметной аффинности к мускариновым рецепторам. Некоторые другие клинические эффекты арипипразола можно объяснить взаимодействием препарата с рецепторами, отличными от подтипов дофамина и серотонина.

Показания к применению

— лечение шизофрении у взрослых и подростков в возрасте от 15 лет и старше

— лечение маниакальных эпизодов средней и тяжелой степени при биполярных расстройствах I типа, а также для предотвращения возникновения новых маниакальных эпизодов у взрослых, страдающих в основном маниакальными эпизодами, которые поддаются лечению арипипразолом

— лечение маниакальных эпизодов средней и тяжелой степени при биполярных расстройствах I типа у подростков в возрасте 13 лет и старше. Продолжительность лечения не должна превышать 12 недель.

Способ применения и дозы

Препарат Арипегис предназначается для приема внутрь независимо от приема пищи.

Взрослые

Шизофрения: рекомендуемая начальная доза препарата — 10 или 15 мг/сутки с поддерживающей дозой 15 мг/сутки, которая назначается 1 раз в день независимо от приема пищи.

Арипегис эффективен в дозе от 10 до 30 мг/сутки. При назначении препарата в дозах, превышающих 15 мг в сутки, не наблюдалось увеличения эффективности. Однако у отдельных пациентов лучший эффект достигается при назначении более высоких доз.

Максимальная суточная доза не должна превышать 30 мг.

Маниакальные эпизоды при биполярном расстройстве I типа: рекомендуемая начальная доза составляет 15 мг один раз в сутки независимо от приема пищи в качестве монотерапии или в комбинированном лечении. У некоторых пациентов лучший эффект достигается при назначении более высоких доз. Максимальная суточная доза не должна превышать 30 мг.

Предотвращение рецидивов маниакальных эпизодов при биполярном расстройстве I типа: для предотвращения возникновения рецидивов маниакальных эпизодов у пациентов, принимающих арипипразол в качестве монотерапии или в комбинации, следует продолжать прием препарата, не меняя дозировку.

Коррекцию суточной дозы, включая снижение дозы, следует рассматривать на основании клинического статуса пациента.

Пациенты с нарушением функции печени: у пациентов с нарушением функции печени легкой и средней степени тяжести не требуется коррекция дозы препарата. Для пациентов с тяжелой печеночной недостаточностью подбирать дозу следует с осторожностью. Тем не менее, у пациентов с тяжелой печеночной недостаточностью максимальную суточную дозу — 30 мг, следует применять с осторожностью.

Пациенты с нарушением функции почек: не требуется коррекция дозы препарата.

Пациенты пожилого возраста: Опыт применения препарата у пациентов для лечения шизофрении и биполярного расстройства I типа в возрасте старше 65 лет ограничен. Принимая во внимания повышенную чувствительность данной популяции, лечение следует начинать с более низких доз, если того требуют клинические факторы.

Дети и подростки

Шизофрения у подростков в возрасте 15 лет и старше: рекомендуемая начальная доза препарата составляет — 10 мг/сутки один раз в сутки, независимо от приема пищи. Лечение следует начинать с 2 мг (следует использовать раствор для приема внутрь, содержащий арипипразол) в течение 2-х дней, после чего титровать дозу до 5 мг на протяжении 2-х дней до достижения рекомендуемой суточной дозы 10 мг. При необходимости, возможно последовательное увеличение дозы на 5 мг, не превышая максимальной суточной дозы 30 мг.

Арипегис эффективен в дозах от 10 до 30 мг/сутки. При назначении препарата в дозах, превышающих 10 мг в сутки, не было выявлено увеличения эффективности у подростков. Однако у отдельных пациентов лучший эффект достигается при назначении более высоких доз.

Арипегис не рекомендуется использовать у пациентов, с шизофренией, младше 15 лет вследствие недостаточного количества данных по безопасности и эффективности препарата.

Маниакальные эпизоды при биполярном расстройстве I типа у подростков в возрасте 13 лет и старше: рекомендуемая доза препарата — 10 мг/сутки  один раз в сутки независимо от приема пищи. Лечение следует начинать с 2 мг (следует использовать раствор для приема внутрь, содержащий арипипразол) в течение 2-х дней, после чего титровать дозу до 5 мг на протяжении еще 2-х дней до достижения рекомендуемой суточной дозы 10 мг.

Продолжительность лечения должна быть минимальной, но необходимой для контроля симптомов, и должна составлять не более 12 недель. При назначении препарата в дозах, превышающих 10 мг в сутки, не было выявлено увеличения эффективности у подростков, а при дозе 30 мг/сутки наблюдалось выраженное повышение тяжелых побочных реакций, включая реакции, связанные с экстрапирамидными расстройствами, сонливость, и увеличение массы тела. Поэтому дозы, превышающие 10 мг/сутки, должны назначаться только в исключительных случаях при пристальном медицинском контроле. У более молодых пациентов повышен риск развития побочных реакций, связанных с арипипразолом. Поэтому Арипегис не рекомендуется пациентам младше 13 лет.

Повышенная раздражительность при аутизме: эффективность и безопасность арипипразола у детей и подростков младше 18 лет еще не установлена. Рекомендации по дозированию отсутствуют.

Тики при синдроме Туретта: эффективность и безопасность арипипразола у детей и подростков от 6 до 18 лет еще не установлена.

Побочные действия

Часто (≥1/100 – <1/10)

беспокойство, бессонница, тревога

головная боль, головокружение, сонливость, седативное действие, экстрапирамидные расстройства, акатизия, тремор

нечеткость зрение

тошнота, рвота, гиперсекреция слюны, диспепсия, запор

ощущение усталости

Нечасто (≥1/1000 – <1/100)

депрессия*

тахикардия*

ортостатическая гипотензия*

— гиперсексуальность

— двойное зрение

Другие побочные явления

К нежелательным реакциям, характерным для антипсихотических препаратов, а также наблюдавшимся при использовании арипипразола, относятся злокачественный нейролептический синдром (ЗНС), поздняя дискинезия, судороги, цереброваскулярные нежелательные реакции, повышенная смертность среди пациентов пожилого возраста со слабоумием, гипергликемия, сахарный диабет.

Постмаркетинговые наблюдения

Во время постмаркетинговых наблюдений сообщались следующие нежелательные реакции, частота развития которых неизвестна (не может быть установлена по имеющимся данным):

лейкопения, нейтропения, тромбоцитопения

-аллергические реакции (например, анафилактическая реакция, ангионевротический отек, включая распухший язык, отек языка, отек лица, зуд или крапивница)

-гипергликемия, сахарный диабет, диабетический кетоацидоз, диабетическая гиперосмолярная кома

-увеличение/ уменьшение массы тела, анорексия, гипонатриемия

-ажитация, нервозность, патологическая склонность к азартным играм, суицидальные попытки, суицидальные идеи и совершенный суицид, агрессивное поведение

-нарушение речи, злокачественный нейролептический синдром (ЗНС), большой эпилептический припадок

-удлинение интервала QT, желудочковые аритмии, внезапная необъяснимая смерть, остановка сердца, полиморфная желудочковая тахикардия (torsades de pointes), брадикардия

-синкопальные состояния, артериальная гипертензия, венозная тромбоэмболия (включая легочную эмболию и тромбоз глубокий вен)

-орофарингеальный спазм, ларингоспазм, аспирационная пневмония

-панкреатит, дисфагия, неприятные ощущения в животе, дискомфорт в желудке, диарея

— печеночная недостаточность, желтуха, гепатит, повышение аланинаминотрансферазы (АЛТ), аспартатаминотрансферазы (АСТ), повышение гамма-глутамилтрансферазы (ГГТ), повышение уровня щелочной фосфатазы

-сыпь, реакция светочувствительности, алопеция, гипергидроз

-рабдомиолиз, миалгия, скованность

-недержание мочи, нарушением мочеиспускания

-синдром отмены лекарственного средства у новорожденных

-приапизм

-нарушение терморегуляции (например, гипотермия, пирексия), боль в груди, периферический отек

-повышение уровня креатинфосфокиназы, повышение уровня глюкозы в крови, колебание уровня глюкозы в крови, повышение концентрации гликолизированного гемоглобина

Сообщения о предполагаемых побочных реакциях

Предоставление данных о предполагаемых побочных реакциях препарата является очень важным моментом, позволяющим  осуществлять непрерывный мониторинг соотношения риск/польза лекарственного средства. Медицинским работникам следует  предоставлять информацию о любых предполагаемых неблагоприятных реакциях по указанным в конце инструкции контактам, а также через национальную систему сбора информации.

 Противопоказания

— повышенная чувствительность к активному веществу или к любому из вспомогательных веществ

— детский возраст до 15 лет (при шизофрении)

— детский возраст до 13 лет (при маниакальные эпизоды при биполярном  расстройстве I типа)

Лекарственные взаимодействия

Режим дозирования при лекарственных взаимодействиях, связанных с комбинированной терапией:

При одновременном назначении сильных ингибиторов CYP3A4 или CYP2D6 с Арипегисом, дозу последнего необходимо снизить. При отмене ингибиторов CYP3A4 или CYP2D6, применявшихся в комбинированной терапии с Арипегисом, дозу последнего следует увеличить.

Дозу Арипегиса необходимо увеличить при одновременном его назначении с сильными индукторами CYP3A4. Дозу Арипегиса следует уменьшить до рекомендуемой, в случае отмены индукторов CYP3A4, применявшихся в комбинированной терапии с арипипразолом.

Поскольку арипипразол является антагонистом альфа-1-адренергических рецепторов, он способен усиливать действие  некоторых антигипертензивных препаратов.

Учитывая то, что Арипегис действует преимущественно на центральную нервную систему, его необходимо с осторожностью применять в  комбинациях с другими препаратами центрального действия, вызывающими  седативные нежелательные реакции, а также с алкоголем.

Следует соблюдать осторожность при одновременном применении Арипегиса с лекарственными средствами, вызывающими удлинение интервала  QT или дисбаланс электролитов.

Способность других лекарственных препаратов влиять на арипипразол:

Фамотидин,  антагонист H2-гистаминовых рецепторов, блокирующий выработку соляной кислоты, снижает скорость абсорбции арипипразола. Однако полагают, что данный эффект не имеет клинической значимости.

В метаболизме арипипразола участвуют несколько путей биотрансформации, включающих ферменты CYP2D6 и CYP3A4, но не CYP1A. Таким образом, нет необходимости корректировать дозу препарата для курящих пациентов.

В исследовании у здоровых людей мощный ингибитор фермента CYP2D6 (хинидин) повышал AUC арипипразола на 107%, в то время как Cmax оставалась неизменной. Значения AUC и Cmax дегидроарипипразола, активного метаболита арипипразола, снижались на 32% и 47%. При одновременном приеме хинидина с арипипразолом дозу последнего следует уменьшать приблизительно наполовину. Можно ожидать, что другие сильные ингибиторы CYP2D6, такие как флуоксетин и пароксетин, обладают сходными эффектами и, как следствие, таким же образом необходимо снижать дозу Арипегиса.

В исследовании у здоровых людей сильный ингибитор фермента CYP3A4 (кетоконазол) повышал AUC и Cmax арипипразола на 63% и 37% соответственно. Значения AUC и Cmax дегидроарипипразола, увеличивались на 77% и 43% соответственно.  При плохой метаболической активности фермента CYP2D6 совместный прием сильных ингибиторов CYP3A4 может привести к увеличению концентрации арипипразола в плазме крови по сравнению с концентрацией, достигаемой при хорошей метаболической активности CYP2D6. При принятии решения о совместном назначении кетоконазола или других сильных ингибиторов CYP3A4 с арипипразолом, потенциальная польза должна превышать возможные риски для пациента. При одновременном приеме кетоконазола с арипипразолом дозу последнего следует уменьшать приблизительно наполовину от рекомендуемой. Можно ожидать, что другие сильные ингибиторы CYP3A4, такие как итраконазол и ингибиторы ВИЧ-протеазы, будут обладать сходными эффектами и, как следствие, таким же образом необходимо снижать дозу арипипразола.

После прекращения назначения ингибиторов CYP2D6 и 3А4, дозу препарата Арипегис следует повысить до уровня, применявшегося перед началом комбинированной терапии.

При одновременном назначении с Арипегисом слабых ингибиторов CYP3A4 (например, дилтиазем или эсциталопрам) или CYP2D6, может наблюдаться незначительное повышение концентрации арипипразола.

После одновременного назначения карбамазепина, являющегося сильным индуктором CYP3A4, с Арипегисом, среднее геометрическое значение Cmax и AUC арипипразола по сравнению с монотерапией Арипегисом (30 мг), уменьшилось на 68% и 73% соответственно. Подобным образом, при одновременном применении карбамазепина с дегидроарипипразолом, среднее геометрическое значение Cmax и AUC последнего уменьшилось на 69% и 71%, соответственно, по сравнению с монотерапией арипипразолом.

Дозу Арипегиса необходимо увеличивать вдвое при одновременном его назначении с карбамазепином. Можно ожидать, что другие сильные индукторы CYP3A4 (такие как рифампицин, рифабутин, фенитоин, фенобарбитал, примидон, эфавиренз, невирапин и зверобой) обладают сходными эффектами и, как следствие, таким же образом необходимо повышать дозу Арипегиса. После прекращения применения индукторов CYP3A4, дозу Арипегиса следует снизить до рекомендуемой величины.

При одновременном назначении вальпроата или лития с Арипегисом, клинически значимые изменения концентрации арипипразола отсутствовали.

Сообщалось о случаях серотонинового синдрома у пациентов, принимающих арипипразол: развитие возможных признаков и симптомов этого состояния особенно вероятно при совместном использовании арипипразола с другими серотонинергическими препаратами, такими как селективными ингибиторами обратного захвата серотонина и ингибиторами обратного захвата серотонина и норадреналина (SSRI/SNRI) или с лекарственными средствами, повышающими концентрацию арипипразола в крови.

Способность Арипегиса влиять на другие лекарственные препараты:

Арипегис в дозе 10-30 мг/сутки не оказывал значительного действия на метаболизм субстратов фермента CYP2D6 (соотношение декстрометорфан/3-метоксиморфинана), 2C9 (варфарин), 2C19 (омепразол), и 3A4 (декстрометорфан). Кроме того, в исследованиях in vitro не было выявлено способности арипипразола и дегидроарипипразола изменять метаболизм, опосредованный ферментом CYP1A2. Таким образом, способность арипипразола клинически значимо влиять на другие препараты посредством этих ферментов, является маловероятной.

Не было выявлено клинически значимых изменений концентрации вальпроата, лития и ламотриджина при совместном применении с Арипегисом.

 Особые указания

На фоне приема антипсихотических средств улучшение клинического состояния пациента может занять от несколько дней до нескольких недель. На протяжении этого периода следует тщательно контролировать состояние пациентов.

Суицидные попытки

Для психических заболеваний и аффективных расстройств характерно суицидальное поведение, которое иногда отмечалось в начале применения или смене антипсихотического лечения, включая прием Арипегиса. Поэтому лекарственная терапия должна сочетаться с тщательным медицинским наблюдением. Результаты эпидемиологического исследования не выявили повышенный суицидальный риск при приеме Арипегиса по сравнению с другими антипсихотическими препаратами у пациентов с шизофренией или биполярным расстройством. Нет достаточного количества педиатрических данных для оценки этого риска у пациентов младше 18 лет, однако имеются данные, указывающие на то, что суицидальный риск сохраняется после первых 4-хнедель лечения атипичными антипсихотическими средствами, в том числе и арипипразололом.

Сердечно-сосудистые заболевания

Следует с осторожностью назначать Арипегис пациентам с известными сердечно-сосудистыми заболеваниями (с ишемической болезнью сердца или перенесенным инфарктом миокарда, с сердечной недостаточностью и нарушениями проводимости в анамнезе), с цереброваскулярными заболеваниями, состояниями, предрасполагающими к артериальной гипотензии (обезвоживание, гиповолемия и прием гипотензивных препаратов), или к артериальной гипертензии, включая злокачественную или прогрессирующую.

Поскольку прием антипсихотических средств часто связан с риском развития венозной тромбоэмболии (ВТЭ), перед началом лечения и во время терапии Арипегисом необходимо определить все возможные факторы риска ВТЭ, после чего принять профилактические меры.

Нарушения сердечной проводимости

Как и в случае приема других антипсихотических средств, следует с осторожностью назначать Арипегис пациентам с удлинением интервала QT в семейном анамнезе.

Поздняя дискинезия

За период клинических исследований продолжительностью один год или менее в редких случаях поступали сообщения о внезапном развитии дискинезии при применении арипипразола. В случае, если признаки и симптомы поздней дискинезии появляются у пациентов, принимающих Арипегис, следует рассмотреть вопрос о снижении дозы или прекращении лечения. После отмены терапии эти симптомы могут временно усилиться или даже впервые появиться.

Другие экстрапирамидные симптомы

В педиатрических клинических исследованиях арипипразола наблюдались акатизия и паркинсонизм. При появлении других экстрапирамидных признаков и симптомов следует рассмотреть вопрос о снижении дозы и проведении тщательного медицинского контроля за пациентом.

Злокачественный нейролептический синдром (ЗНС):

При лечении Арипегисом, описан угрожающий жизни симптомо­комплекс, известный под названием «злокачественный нейролептический синдром» (ЗНС). При применении Арипегиса в клинических исследованиях ЗНС отмечался редко. Этот синдром проявляется  гиперпирексией, ригидностью мышц, изменением психического состояния и проявлением расстройств вегетативной нервной системы (нерегулярный пульс или артериальное давление, тахикардия, повышенное потоотделение, нарушение сердечного ритма). Дополнительные признаки могут включать повышение уровня креатинфосфокиназы, миоглобинурию (рабдомиолиз) и острую почечную недостаточность. Кроме того, иногда возникают увеличение  уровня креатинфосфокиназы, миоглобинурия  (рабдомиолиз),  которые не всегда были связаны с ЗНС. В случае, если у пациента развились признаки и симптомы, указывающие на ЗНС, или наблюдается необъяснимое повышение температуры без дополнительных клинических признаков ЗНС, необходимо прекратить прием всех антипсихотических лекарственных средств, включая арипипразол.

Судороги:

Арипегис следует с осторожностью назначать  пациентам с эпилепсией в анамнезе или с заболеваниями, сопровождающимися судорогами.

Гипергликемия и сахарный диабет

У пациентов, принимающих атипичные антипсихотические препараты, включая Арипегис, отмечалась гипергликемия, в некоторых случаях выраженная и связанная с кетоацидозом, гиперосмолярной комой или смертью. Факторы риска, которые могут приводить к тяжелым осложнениям, включают диабет в семейном анамнезе и ожирение. В клинических исследованиях арипипразола не было выявлено значительных различий в частоте развития связанных с гипергликемией нежелательных реакций (включая диабет) или ненормальных уровней сахара в крови по сравнению с плацебо. У пациентов, получающих Арипегис и другие атипичные антипсихотические средства, отсутствует точная оценка риска развития нежелательных реакций, связанных с гипергликемией. Поэтому невозможно провести прямые сравнения. Следует наблюдать за пациентами, принимающими атипичные антипсихотические средства, включая Арипегис, для своевременного выявления симптомов и признаков гипергликемии (таких как полидипсия, полиурия, полифагия и слабость). Также следует регулярно контролировать уровень глюкозы у пациентов, имеющих сахарный диабет или факторы риска развития сахарного диабета.

Гиперчувствительность

Как и в случае применения других лекарственных препаратов, при назначении Арипегиса могут возникнуть реакции гиперчувствительности, проявляющиеся симптомами аллергии.

Увеличение массы тела

Увеличение массы тела часто наблюдается у пациентов с шизофренией и биполярными маниакальными расстройствами вследствие коморбидности, использования антипсихотических средств, вызывающих повышение массы тела. Все это может приводить к серьезным осложнениям. Во время постмаркетинговых наблюдений сообщалось о случаях увеличения массы тела у пациентов, принимавших арипипразол. Как правило, такие случаи возникали у пациентов со значительными факторами риска, такими как диабет, заболевания щитовидной железы или аденома гипофиза в анамнезе.  В клинических исследованиях у взрослых не было выявлено клинически значимого увеличения массы тела, вызванного приемом Арипегиса. В клинических исследованиях подростков с манией при биполярном расстройстве увеличение массы тела наблюдалось после 4 недель лечения арипипразолом. При клинически значимом увеличении массы тела следует рассмотреть вопрос о снижении дозы.

Дисфагия

Прием антипсихотических препаратов, включая арипипразол, сопровождался нарушением моторики пищевода и аспирацией.  Следует с осторожностью назначать арипипразол и другие активные вещества с антипсихотической активностью пациентам с риском развития аспирационной пневмонии.

Патологическая склонность к азартным играм

В пост-регистрационном периоде поступали сообщения о патологической склонности к азартным играм у пациентов, принимавших арипипразол, не зависимо от наличия этой склонности в анамнезе. Пациенты со склонностью к азартным играм в анамнезе относятся к группе повышенного риска и нуждаются в тщательном медицинском контроле.

Пациенты с коморбидными расстройствами (СДВГ) при биполярных расстройствах типа I

Несмотря на высокую частоту коморбидности биполярных расстройств типа I и СДВГ, имеются лишь ограниченные данные по безопасности одновременного применения арипипразола и стимулянтов. Таким образом, при комбинировании таких препаратов следует проявлять исключительную осторожность.

Беременность и период лактации

Адекватные и хорошо контролируемые исследования арипипразола у беременных женщин отсутствуют. Поступали сообщения о врожденных аномалиях, однако причинно-следственную связь данных аномалий с приемом арипипразола установить не удалось. В случае подтверждения беременности или ее планировании при приеме арипипразола следует обратиться к лечащему врачу. Поскольку информации о безопасности применения препарата недостаточно,  препарат не следует применять во время беремености. Исключением являются случаи, когда ожидаемая польза терапии для матери превышает возможный риск для плода.

При экспозиции антипсихотическим средствам (включая и арипипразол) во время III триместра беременности у новорожденных имелся риск развития побочных реакций, таких как экстрапирамидные и/или симптомы отмены, тяжесть и продолжительность которых после родов может варьировать. Также наблюдалась ажитация, гипертония, гипотония, тремор, сонливость, респираторный дистресс и нарушения питания. Вследствие этого, новорожденным необходим тщательный контроль.

Неизвестно, выделяется ли арипипразол с молоком у человека. Пациентам следует рекомендовать воздержаться от грудного вскармливания при приеме Арипегиса.

Особенности влияния лекарственного средства на способность управлять транспортным средством или   потенциально опасными механизмами.

Как и в случае приема других антипсихотических средств, пациентам следует с осторожностью управлять транспортным средством или потенциально опасными механизмами. У детей и подростков с биполярными нарушениями типа I повышалась частота развития сонливости и утомляемости.

Передозировка

В клинических исследованиях и постмаркетинговом наблюдении сообщалось о случайной или намеренной острой передозировке арипипразолом (без других препаратов) у взрослых пациентов. При этом дозы достигали 1,260 мг, смертельных исходов не было.

Симптомы: заторможенность, повышение артериального давления, сонливость, тахикардия, тошнота, рвота, диарея. Кроме того, сообщалось о случайной передозировке арипипразолом (до 195 мг) у детей, без смертельных исходов. Потенциально серьезные с медицинской точки зрения признаки и симптомы, наблюдаемые при передозировке у детей, включали сонливость, преходящую потерю сознания и экстрапирамидные симптомы.

Лечение:  при передозировке требуется поддерживающая терапия, обеспечение адекватной проходимости дыхательных путей, оксигенация, эффективная вентиляция легких и симптоматическое лечение. Немедленно должно быть начато мониторирование показателей работы сердца с регистрацией ЭКГ для выявления аритмий. После подтвержденной или предполагаемой передозировки  необходимо тщательное медицинское наблюдение и мониторинг основных физиологических функций до исчезновения всех симптомов. Активированный уголь (50 г), назначенный через один час после приема арипипразола, уменьшал  Cmax арипипразола приблизительно на 41%, а AUC — на 51%,  что позволяет рекомендовать его применение при передозировке. Хотя достоверных данных о применении гемодиализа при передозировке  нет, благоприятный эффект этого метода маловероятен, так как препарат не выводится почками в неизмененном виде и в значительной мере связывается с белками плазмы  крови.

Форма выпуска и упаковка

По 14 таблеток в контурной ячейковой упаковке из комбинированной пленки «cold» (полиамид/фольга алюминиевая /ПВХ// фольга алюминиевая).

По 1 (14 таблеток) или 2 (28 таблеток)  или 4 (56 таблеток)  контурных ячейковых упаковок вместе с инструкцией по медицинскому применению на государственном и русском языках помещают в картонную пачку.

Условия хранения

Хранить при температуре не выше 25° C

Хранить в недоступном для детей месте!

 Срок хранения

5 лет

Не применять по истечении срока годности.

 Условия отпуска из аптек

По рецепту

 Производитель

ЗАО «Фармацевтический завод ЭГИС», Венгрия

 Держатель регистрационного удостоверения

ЗАО «Фармацевтический завод ЭГИС», Венгрия

 Адрес организации на территории Республики Казахстан, принимающей претензии (предложения)  по качеству лекарственных  средств  от потребителей и  ответственной  за пострегистрационное наблюдение за безопасностью лекарственного средства:

Представительство в РК   ЗАО «Фармацевтический завод ЭГИС»

050060, г. Алматы, ул. Жарокова 286 Г

тел: + 7 (727) 247 63 34, + 7 (727) 247 63 33, факс: + 7 (727) 247 61 41

e-mail: egis@egis.kz

Дәрілік затты медициналық қолдану жөніндегі нұсқаулық

Арипегис®

Саудалық атауы

Арипегис®

 

Халықаралық патенттелмеген атауы 

Арипипразол

Дәрілік түрі

10 мг, 15 мг, 30 мг таблеткалар

 

Құрамы

Бір таблетканың құрамында

белсенді зат —  арипипразол 10 мг, 15 мг, 30 мг

қосымша заттар: микрокристалды целлюлоза, желатинделген крахмал, магний стеараты, кремнийдің коллоидты сусыз қостотығы.

Сипаттамасы

Дөңгелек, екі беті дөңес, иіссіз немесе иіссіз дерлік, таблетканың бір жағында   Е әрпі және 562 саны ойылып жазылған ақ немесе дерлік ақ түсті таблеткалар (10 мг доза үшін).

Дөңгелек, жайпақ, иіссіз немесе иіссіз дерлік, таблетканың бір жағында   Е әрпі және 563 саны ойылып жазылған ақ немесе дерлік ақ түсті таблеткалар (15 мг доза үшін).

Дөңгелек, екі беті дөңес, иіссіз немесе иіссіз дерлік, таблетканың бір жағында   Е әрпі және 564 саны ойылып жазылған ақ немесе дерлік ақ түсті таблеткалар (30 мг доза үшін).

Фармакотерапиялық тобы

Психотропты препараттар. Басқа да нейролептиктер. Арипипразол

ATХ коды N05AX12

Фармакологиялық қасиеттері

Фармакокинетикасы

Арипипразол ішке қабылдағаннан кейін жақсы сіңеді. Қан плазмасындағы ең жоғары концентрациясына препаратты қабылдағаннан кейін  3-5 сағаттан соң жетеді. Ішке қабылдағанда препараттың абсолютті биожетімділігі 87% құрайды. Ас қабылдау (майлы тағам) арипипразолдың фармакокинетикасына әсер етпейді. Арипипразол организмде жақсы таралады, болжамды таралу көлемі 4,9 л/кг құрайды, ол тамыр сыртындағы қарқынды таралуын білдіреді. Емдік  концентрацияларда арипипразол мен дегидроарипипразол қан плазмасы ақуыздарымен, негізінен  альбуминмен 99%-дан астамға байланысады.  Арипипразол жүйеалдылық метаболизмге тек аз дәрежеде  ұшырайды. Арипипразол үш әдіспен бауырда белсенді метаболизденеді: дегидрирлену, гидроксилдену және N-дезалкилдену. in vitro жағдайында арипипразолдың  дегидрирлену, гидроксилденуі  CYP3A4 және CYP2D6 изоферменттердің әсерімен жүреді, ал N-дезалкилденуі  CYP3A4 ферментімен катализденеді. Арипипразол дәрілік препаратының  көп бөлігі жүйелі қан ағымына түседі. Тепе-тең жағдайда препараттың белсенді метаболиті дегидроарипипразолдың «дәрілік зат концентрациясы – уақыт»          (AUC) қисығы астындағы ауданы  плазмада  арипипразолдың  AUC-ның  40% — ға жуығын құрайды.

Арипипразолдың жартылай шығарылуының орташа кезеңі  CYP2D6 әсерімен белсенді метаболизденуінде 75 сағатқа жуықты және CYP2D6 метаболизденетін белсенділігі төмен болғанда 146 сағатқа жуықты құрайды. Арипипразолдың жалпы  клиренсі, негізінен бауыр арқылы шығарылуы есебінен 0,7 мл/мин/кг құрайды. Бір рет пероральді енгізгеннен кейін  таңбаланған [14C] арипипразолдың шамамен 27% радиоактивтілігі несепте және 60% жуығы нәжісте анықталады.  Өзгермеген арипипразолдың  1% кемі несеппен және қабылданған дозаның шамамен  18% өзгермеген түрінде нәжіспен шығарылады.

Фармакодинамикасы

Шизофренияда және I типтегі биполярлы бұзылыста  арипипразолдың тиімділігіне D2-дофаминді және 5HT1a-серотонинді рецепторлар деңгейіндегі ішінара агонистік белсенділігі  және 5HT2a- серотонинді рецепторлар деңгейіндегі антагонистік белсенділігінің біріктірілімі есебінен қол жетеді деп болжамданады. Зерттеулерде арипипразол дофаминергиялық гипербелсенділікке қатысты антагонизм және  дофаминергиялық  гипобелсенділікке қатысты агонизм білдірді.

Арипипразол in vitro D2- және D3 дофаминді рецепторларға, 5-HT1a- және 5-HT2a серотонинді рецепторларға жоғары  афинділік және D4 дофаминді, 5-HT2c- және 5-HT7 серотонинді, α1-адренорецепторлар мен H1 гистаминді рецепторларға орташа афинділік иеленген. Арипипразол сондай-ақ серотонинді кері қармаудың бөліктеріне орташа афинділікпен және мускаринді рецепторларға байқалатын афинділіктің болмауымен сипатталады.

Арипипразолдың кейбір басқа да клиникалық әсерлерін  препараттың  дофамин және  серотонин қосалқы типтерінен ерекшеленетін рецепторлармен  өзара әрекеттесуімен түсіндіруге болады.

Қолданылуы

ересектер мен 15 жастағы және одан асқан жасөспірімдерде шизофренияны емдеуде

I типтегі биполярлы бұзылыстарда орташа және ауыр дәрежедегі маниакальді эпизодтарды емдеуде, сондай-ақ  арипипразолмен емге жауап беретін негізінен маниакальді эпизодтармен зардап шегетін  ересектерде жаңа маниакальді эпизодтардың пайда болуының алдын алу үшін

— 13 жастағы және одан асқан жасөспірімдерде I типтегі  биполярлық бұзылыстарда  орташа және ауыр дәрежедегі маниакальді эпизодтарды емдеуде. Емдеу ұзақтығы 12 аптадан аспауы керек.

 

Қолдану тәсілі және дозалары

Арипегис препараты ас қабылдауға байланыссыз ішке қабылдауға тағайындалады.

Ересектер

Шизофрения: препараттың ұсынылған бастапқы дозасы  — тәулігіне 15 мг демеуші дозамен, тәулігіне 10 немесе 15 мг ол ас қабылдауға байланыссыз күніне 1 рет тағайындалады.

Арипегис тәулігіне 10-нан 30 мг дейінгі дозада тиімді. Препаратты  тәулігіне 15 мг  асатын дозада тағайындағанда, тиімділігінің жоғарылауы байқалған жоқ. Әйтсе де жеке пациенттерде жоғарырақ дозаны тағайындағанда жақсы әсерге қол жетеді.

Ең жоғары тәуліктік доза 30 мг аспауы керек.

I типті биполярлы бұзылыстарда маниакальді эпизодтар: ұсынылатын бастапқы доза монотерапия ретінде немесе біріктірілген емде ас қабылдауға байланыссыз тәулігіне бір рет 15 мг құрайды. Кейбір пациенттерде жоғарырақ дозаны тағайындағанда жақсы әсерге қол жетеді. Ең жоғары тәуліктік доза 30 мг аспауы керек.

I типті биполярлы бұзылыстарда маниакальді эпизодтардың қайталануының алдын алуда: арипипразолды монотерапия ретінде немесе біріктірілімде қабылдаған пациенттерде маниакальді эпизодтардың қайталануын алдын алу үшін, дозасын өзгертпей,  препаратты қабылдауды жалғастыру керек.

Дозаны төмендетуді қоса, тәуліктің дозаны түзетуді пациенттің клиникалық статусының негізінде қарастыру керек.

Бауыр функциясының бұзылуымен пациенттер: бауыр функциясының жеңіл және орташа дәрежедегі ауырлықтағы бұзылуымен пациенттерде препарат дозасын түзету талап етілмейді. Бауырдың ауыр жеткіліксіздігімен  пациенттер үшін дозаны сақтықпен таңдау керек. Әйтсе де бауырдың ауыр жеткіліксіздігімен пациенттерде  30 мг ең жоғары тәуліктік дозаны сақтықпен қабылдау керек.

Бүйрек функциясының бұзылуымен пациенттер: препарат дозасын түзету талап етілмейді.

Егде жастағы пациенттер: Шизофрения мен  I типті биполярлы бұзылыспен 65 жастан асқан пациенттерде препаратты қолдану тәжірибесі шектеулі. Аталған популяцияның жоғары сезімталдығын ескеріп, егер оны клиникалық факторлар талап етсе, емді төмен дозалардан бастау керек.

Балалар мен жасөспірімдер

15 жастағы және одан үлкен жасөспірімдердегі шизофрения: препараттың ұсынылған бастапқы дозасы  ас қабылдауға  байланыссыз тәулігіне бір рет — 10 мг/тәулік. құрайды. Емді 2 күн ішінде 2 мг (құрамында арипипразол бар ішуге арналған ерітіндіні қолдану керек) бастау керек, содан кейін 10 мг ұсынылған тәуліктік дозаға жеткенге дейін дозаны 2 күн ішінде 5 мг дейін титрлеу керек. Қажет болған жағдайда, 30 мг ең жоғары тәуліктік дозадан асырмай дозаны  5 мг-ға біртіндеп жоғарылатуға болады.

Арипегис тәулігіне  10-нан 30 мг дейінгі дозаларда тиімді. Препаратты тәулігіне  10-нан асатын дозаларда тағайындағанда жасөспірімдерде тиімділігінің жоғарылауы анықталған жоқ. Әйтсе де жекелеген пациенттерде жоғарырақ дозаларды тағайындағанда жақсы әсерге қол жетті.

Арипегисті  шизофрениямен 15 жасқа толмаған пациенттерде препараттың қауіпсіздігі мен тиімділігіне қатысты деректердің жеткіліксіз болуына байланысты  қолдануға болмайды.

13 жастағы және одан үлкен жасөспірімдердегі I типті биполярлы бұзылыстардағы маниакальді эпизодтарда: препараттың ұсынылған дозасы  ас қабылдауға  байланыссыз тәулігіне бір рет — 10 мг/ тәулік. құрайды. Емді 2 күн ішінде 2 мг (құрамында арипипразол бар ішуге арналған ерітіндіні қолдану керек) бастау керек, содан кейін 10 мг ұсынылған тәуліктік дозаға жеткенге дейін дозаны тағы 2 күн ішінде 5 мг дейін титрлеу керек.

Емнің ұзақтығы барынша қысқа, бірақ  симптомдарын қадағалау үшін жеткілікті болуы және 12 аптадан аспауы керек. Препаратты тәулігіне  10 мг асатын дозаларда тағайындағанда, жасөспірімдерде тиімділігінің жоғарылауы  анықталған жоқ, ал тәулігіне 30 мг дозада  экстрапирамидті бұзылыстармен байланысты реакцияларды, ұйқышылдық және дене салмағының артуын қоса, ауыр жағымсыз реакциялардың айтарлықтай жоғарылауы  байқалды.

Сондықтан тәулігіне  10 мг асатын дозаларды тек қатаң медициналық бақылаумен, сирек жағдайларда тағайындау керек. Жасырақ  пациенттерде  арипипразолмен байланысты жағымсыз реакциялар даму қаупі жоғары. Сондықтан Арипегис  13 жасқа толмаған пациенттерге ұсынылмайды.

Аутизмдегі жоғары қозғыштық: арипипразолдың балалар мен 18 жасқа толмаған  жасөспірімдердегі тиімділігі мен қауіпсіздігі әзірге анықталған жоқ. Дозалануына қатысты ұсынымдар жоқ.

Туретта синдромындағы тики: арипипразолдың 6-дан 18 жасқа дейінгі  балалар мен жасөспірімдердегі тиімділігі мен қауіпсіздігі әзірге анықталған жоқ.

Жағымсыз әсерлері

Жиі (≥1/100 – <1/10)

мазасыздық, ұйқысыздық, үрей

бас  ауыруы, бас айналуы, ұйқышылдық, тыныштандыратын әсер, экстрапирамидті бұзылыстар, акатизия, тремор

көрудің бұлыңғырлануы

жүрек айнуы, құсу, сілекейдің гиперсекрециясы, диспепсия, іш қату

шаршау сезімі

Жиі емес (≥1/1000 – <1/100)

депрессия*

тахикардия*

ортостаздық гипотензия*

— гиперсексуальділік

— қосарланып көру

Басқа да жағымсыз құбылыстар

Антипсихоздық  препараттарға тән сондай-ақ арипипразолды қолданғанда байқалатын жағымсыз реакцияларға қатерлі нейролептикалық синдром (ҚНС), кеш дискинезия, құрысулар, цереброваскулярлық жағымсыз реакциялар, ақыл кемістігімен егде жастағы пациенттер арасында кездесетін жоғары өлім жағдайлары, гипергликемия, қант диабеті.

Маркетингтен кейінгі бақылаулар

Маркетингтен кейінгі бақылаулар кезінде даму жиілігі белгісіз келесі жағымсыз реакциялар туралы хабарланды (бар деректер бойынша анықтау мүмкін емес):

лейкопения, нейтропения, тромбоцитопения

аллергиялық реакциялар (мысалы, анафилаксиялық реакция, тілдің үлкеюін, тілдің ісінуін, беттің ісінуін, қышыну немесе есекжемді қоса,   ангионевроздық ісіну)

— гипергликемия, қант диабеті, диабеттік кетоацидоз, диабеттік гиперосмолярлық кома

— дене салмағының артуы/азаюы, анорексия, гипонатриемия

— ажитация, ашушаңдық, құмар ойындарға патологиялық бейімділік, суицидальді іс- әрекеттер, суицидальді ойлар және аяқталған суицид,

озбыр мінез-құлық

— сөйлеудің бұзылуы, қатерлі нейролептикалық синдром (ҚНС), үлкен эпилепсия ұстамасы

— QT аралығының ұзаруы, қарыншалық аритмиялар, кенеттен өлім, жүректің тоқтап қалуы, полиморфты қарыншалық тахикардия (torsades de pointes), брадикардия

— синкопальді жағдайлар, артериялық гипертензия, көктамырлық тромбоэмболия (өкпе эмболиясы мен терең көктамырлар  тромбозын қоса)

— орофарингеальді спазм, ларингоспазм, аспирациялық пневмония

— панкреатит, дисфагия, іштегі жағымсыз сезімдер, асқазандағы жайсыздық, диарея

— бауыр жеткіліксіздігі, сарғаю, гепатит, аланинаминотрансферазаның (АЛТ), аспартатаминотрансферазаның (АСТ) жоғарылауы, гамма-глутамилтрансферазаның (ГГТ) жоғарылауы, сілтілі фосфатаза деңгейінің жоғарылауы

— бөртпе, жарыққа сезімталдық реакциясы, алопеция, гипергидроз

— рабдомиолиз, миалгия, сіресу

— несепті ұстай алмау, несеп шығарудың бұзылуы

— жаңа туғандарда дәрілік затты қабылдауды тоқтату синдромы

— приапизм

— терморегуляцияның бұзылуы (мысалы, гипотермия, пирексия), кеуде тұсының ауыруы, шеткергі ісіну

— креатинфосфокиназа деңгейінің жоғарылауы, қандағы глюкоза  деңгейінің жоғарылауы, қандағы глюкоза  деңгейінің ауытқуы, гликолизденген гемоглобин концентрациясының жоғарылауы

Болжамды жағымсыз әсерлері туралы хабарлар

Препараттың болжамды жағымсыз реакциялары туралы берілген деректер дәрілік заттың пайда/қауіп арақатынасына ұдайы мониторинг жүргізуге мүмкіндік беретін маңызды кезең болып табылады.

Медицина қызметкерлері кез келген  болжамды жағымсыз реакциялар туралы ақпаратты  нұсқаулықтың соңында берілген байланысу деректері, сондай-ақ ақпаратты жинаудың ұлттық жүйесі арқылы хабарлау керек.

 

Қолдануға болмайтын жағдайлар

— белсенді затына  немесе қосымша заттарының кез келгеніне жоғары сезімталдық

— 15 жасқа дейінгі балаларға (шизофренияда)

— 13 жасқа дейінгі балаларға (I типті биполярлы бұзылыстардағы  маниакальді эпизодтарда)

 

Дәрілермен өзара әрекеттесуі

Біріктірілген еммен байланысты дәрілік өзара әрекеттесуде дозалау режимі:

CYP3A4 немесе CYP2D6 күшті тежегіштерін  Арипегиспен бір мезгілде тағайындағанда, соңғысының дозасын төмендету керек. Арипегиспен біріктірілген емде қолданылған CYP3A4 немесе CYP2D6 тежегіштерін қабылдауды тоқтатқанда, Арипегистің дозасын жоғарылату керек.

Арипегистің дозасын CYP3A4 күшті индукторымен бір мезгілде тағайындағанда  жоғарылату керек. Арипипразолмен біріктірілген емде қолданылған CYP3A4 индукторларын қабылдауды тоқтатқан жағдайда Арипегистің дозасын ұсынылғанға дейін төмендету керек.

Арипипразол альфа-1-адренергиялық рецепторлардың  антагонисі болғандықтан, ол кейбір антигипертензивтік препараттардың әсерін күшейтуге қабілетті.

Арипегис негізінен орталық жүйке жүйесіне әсер ететін болғандықтан, седативті жағымсыз  реакциялар туындататын, басқа да орталықтық әсерімен  препараттармен, сондай-ақ алкогольмен біріктірілімде оны сақтықпен қолдану керек.

Арипегисті QT аралығының ұзаруын или электролиттер теңгерімінің бұзылуын туындататын дәрілік заттармен бір мезгілде қолданғанда сақтық шараларын сақтау керек.

Басқа дәрілік препараттардың  арипипразолға әсер ету қабілеті:

Фамотидин, тұз қышқылының өндірілуін бөгейтін H2-гистаминді рецепторлар антогонисі, арипипразолдың сіңу жылдамдығын төмендетеді. Әйтсе де аталған әсердің  клиникалық мәні жоқ деп болжамданады.

Арипипразолдың метаболизміне CYP1A емес, CYP2D6 және CYP3A4 ферменттерін қамтитын биотрансформацияның бірнеше жолдары қатысады. Осылайша, темекі шегетін пациенттер үшін препараттың дозасын түзету қажет етілмейді.

Дені сау адамдарды зерттеуде CYP2D6 ферментінің күшті тежегіші (хинидин) арипипразолдың AUC 107%-ға  жоғарылатты,  бұл кезде  Cmax өзгермеген күйінде қалды. Арипипразолдың белсенді метаболиті дегидроарипипразолдың AUC және Cmax   мәні  32% және 47% төмендеді.

Хинидинді арипипразолмен бір мезгілде қолданғанда соңғысының  дозасын  шамамен жартылай азайту керек. Флуоксетин және пароксетин секілді CYP2D6 басқа да күшті тежегіштері ұқсас әсерлер иеленген деп күтуге болады, соның салдарынан Арипегистің дозасын төмендету керек.

Дені сау адамдарды зерттеуде CYP3A4 ферментінің күшті тежегіші (кетоконазол)  арипипразолдың  AUC және Cmax сәйкесінше 63% және 37% жоғарылатты.  Дегидроарипипразолдың AUC және Cmax мәні, сәйкесінше 77% и 43% жоғарылады. CYP2D6 ферментінің нашар метаболизмдік белсенділігінде  CYP3A4 күшті тежегіштерін бір мезгілде қолдану,    CYP2D6 жақсы метаболизмдік белсенділігінде қол жетімді концентрациясымен салыстырғанда арипипразолдың қан плазмасындағы  концентрациясының жоғарылауына әкелуі мүмкін. Кетоконазолды немесе басқа да  CYP3A4 күшті тежегіштерін  арипипразолмен бір мезгілде тағайындау туралы шешім қабылданған жағдайда, потенциальді пайдасы пациент үшін болуы мүмкін  қаупінен жоғары болуы мүмкін. Кетоконазолды  арипипразолмен бір мезгілде қабылдағанда  соңғысының дозасын  ұсынылғаннан  шамамен жартылай азайту керек.

Итраконазол және АИВ-протеаза тежегіштері секілді, басқа да CYP3A4 күшті тежегіштері ұқсас әсерлер иеленеді деп күтуге болады, осылайша  арипипразолдың дозасын төмендету керек.

CYP2D6 және 3А4 тежегіштерін тағайындауды тоқтатқаннан кейін, Арипегис препаратының  дозасын біріктірілген  емді бастар алдында қолданылған деңгейге дейін жоғарылату керек.

CYP3A4 (мысалы, дилтиазем немесе эсциталопрам) немесе  CYP2D6 әлсіз тежегіштерін Арипегиспен бір мезгілде тағайындалғанда  арипипразолдың концентрациясының аздап жоғарылауы байқалуы мүмкін.

CYP3A4 күшті тежегіші болып табылатын  карбамазепинді  Арипегиспен бір мезгілде тағайындағаннан кейін, арипипразолдың Cmax және AUC орташа геометриялық мәні  Арипегиспен монотерапиямен (30 мг) салыстырғанда сәйкесінше  68% және 73%-ға төмендеді. Карбамазепинді дегидроарипипразолмен бір мезгілде қолданғанда соңғысының  Cmax және AUC орташа геометриялық мәні арипипразолмен монотерапиямен салыстырғанда сәйкесінше  69% және 71%-ға төмендеді.

Карбамазепинмен бір мезгілде тағайындағанда Арипегистің дозасын екі есе жоғарылату керек. CYP3A4 басқа күшті тежегіштері  (рифампицин, рифабутин, фенитоин, фенобарбитал, примидон, эфавиренз, невирапин мен шайқурай секілді) ұқсас әсерлер иеленеді деп күтуге болады, осылайша Арипегистің дозасын жоғарылату керек. CYP3A4 индукторларын қабылдауды тоқтатқаннан кейін, Арипегистің дозасын  ұсынылған мөлшерге дейін төмендету керек.

Вальпроат немесе литийді  Арипегиспен бір мезгілде тағайындағанда  арипипразолдың концентрациясының  клиникалық мәні бар өзгеруі байқалған жоқ.

Арипипразол  қабылдайтын  пациенттерде серотониндік  синдром жағдайлары туралы  хабарланды: осы жағдайдың   байқалуы мүмкін белгілері мен симптомдарының дамуы арипипразолды  серотонинді кері қармаудың іріктелген тежегіштері және серотонинді кері қармаудың тежегіштері секілді  басқа да  серотонинергиялық препараттармен  және норадреналинмен (SSRI/SNRI) немесе арипипразолдың қандағы концентрациясын жоғарылататын дәрілік заттармен бір мезгілде қолданғанда  байқалуы мүмкін.

Арипегистің басқа дәрілік  препараттарға әсер ету қабілеті:

Арипегис тәулігіне  10-30 мг дозада  CYP2D6 (декстрометорфан/3-метоксиморфинан арақатынасы), 2C9 (варфарин), 2C19 (омепразол), және 3A4 (декстрометорфан) ферменттері субстраттарының метаболизміне айтарлықтай әсер еткен жоқ. Одан басқа, in vitro зерттеулерде  арипипразол мен дегидроарипипразолдың  CYP1A2 ферменті арқылы метаболизмді өзгертетін қабілеті анықталған жоқ. Осылайша, арипипразолдың осы ферментер арқылы басқа препараттарға  клиникалық мәнді әсер ету қабілетінің мүмкіндігі төмен.

Арипегиспен бір мезгілде қолданғанда вальпроат, литий және  ламотриджин концентрациясының клиникалық мәнді өзгерістері  анықталған жоқ.

Айрықша нұсқаулар

Психозға қарсы  дәрілерді қолдану аясында пациенттің клиникалық жағдайының жақсаруы бірнеше күннен бірнеше аптаға дейін созылуы мүмкін. Осы кезең бойы пациенттің жағдайын мұқият бақылау ұсынылады.

Суицид әрекеттері

Психикалық аурулар мен аффективті бұзылыстар Арипегисті қабылдауды қоса, психозға қарсы емнің басында немесе оны ауыстырғанда суицидальді мінез құлықтармен сипатталған. Сондықтан дәрілік ем медициналық мұқият бақылаумен қатар жүруі керек.

Эпидемиологиологиялық зерттеулер нәтижесінде  шизофрениямен немесе  биполярлы бұзылыстармен пациенттерде басқа психозға қарсы препараттармен салыстырғанда Арипегисті қабылдағанда жоғары суицидальдік қауіп анықталған жоқ.

18 жасқа толмаған пациенттерде осы қауіпті бағалау үшін педиатриялық деректер ауқымы жеткіліксіз, әйтсе де суицидальді қауіптің атипиялық  психозға қарсы дәрілермен, оның ішінде  арипипразололмен де емдеудің алғашқы 4-аптасынан кейін сақталатыны туралы деректер бар.

Жүрек-қантамырлық аурулар

Белгілі жүрек-қантамырлық аурулармен (жүректің ишемиялық ауруларымен немесе бастан өткерген  миокард инфарктісімен, жүрек жеткіліксіздігімен және анамнезінде өткізгіштіктің бұзылуымен), цереброваскулярлы аурулармен, артериялық гипотензиямен (сусыздану, гиповолемия және гипотензивті препараттарды қабылдау), қатерлі немесе үдемеліні қоса, артериялық гипертензияға немесе артериялық гипотензияға   бейімдейтін жағдайлармен пациенттерге Арипегисті сақтықпен тағайындау керек.

Психозға қарсы дәрілерді қабылдау көктамырлық тромбоэмболияның (КТЭ) даму қаупімен жиі байланысты болғандықтан, Арипегиспен емді бастар алдында және ем кезінде КТЭ дамуының барлық қауіп факторларын анықтау, одан кейін профилактикалық  шараларын қабылдау керек.

Жүрек өткізгіштігінің бұзылуы

Басқа психозға қарсы дәрілерді қабылдағандағы  жағдайдағыдай, отбасылық сыртартқысында Арипегисті QT аралығының ұзаруымен пациенттерге сақтықпен тағайындау керек.

Кеш дискинезия

Бір жыл немесе одан аз кезеңдегі  клиникалық зерттеулер кезінде сирек жағдайларда арипипразол қабылдағанда кенеттен дискинезия дамуы туралы хабарлар болды.

 

Арипегис қабылдаған пациенттерде кеш дискинезияның белгілері мен симптомдары пайда болған жағдайда, дозаны төмендету немесе емді тоқтату туралы  мәселені қарастыру керек. Емді тоқтатқаннан кейін бұл   симптомдар уақытша күшеюі немесе алғаш рет байқалуы мүмкін.

Басқа экстрапирамидті  симптомдар

Арипипразолдың  педиатриялық клиникалық зерттеулерінде  акатизия және паркинсонизм байқалды. Басқа да экстрапирамидті белгілер мен  симптомдар пайда болған жағдайда дозаны төмендету және  пациентті мұқият медициналық бақылау туралы мәселені қарастыру керек.

Қатерлі нейролептикалық синдром (ҚНС):

Арипегиспен емдеуде, «қатерлі нейролептикалық синдром» (ҚНС) деген атпен белгілі өмірге қауіп төндіретін симптомдар кешені сипатталған.

Арипегисті қолданғандағы клиникалық зерттеуде ҚНС   сирек байқалды.

Бұл синдром гиперпирексиямен, бұлшықеттің сіресуімен, психикалық  жағдайының өзгеруімен және  вегетативті жүйке жүйесінің  бұзылуының пайда болуымен (тұрақсыз пульс немесе артериялық қысым, тахикардия, қатты терлеу, жүрек ырғағының бұзылуы) байқалады.

Қосымша белгілері креатинфосфокиназа деңгейінің жоғарылауын, миоглобинурияны (рабдомиолиз) және жедел бүйрек жеткіліксіздігін  қамтуы мүмкін. Одан басқа, әрдайым ҚНС байланысты емес креатинфосфокиназа деңгейінің жоғарылауы, миоглобинурия  (рабдомиолиз)  пайда болады. Егер пациентде ҚНС көрсететін белгілер мен симптомдар пайда болған жағдайда немесе ҚНС қосымша клиникалық белгілерінсіз температураның түсініксіз жоғарылауы байқалғанда,  арипипразолды қоса барлық психозға қарсы дәрілік заттарды қабылдауды тоқтату керек.

Құрысулар:

Арипегисті  сыртартқысында эпилепсия бар немесе құрысулармен қатар жүретін аурулармен пациенттерге  сақтықпен тағайындау керек.

Гипергликемия және қант диабеті

Арипегисті қоса атипиялы психозға қарсы препараттарды қабылдайтын пациенттерде кейбір жағдайларда айқын және кетоацидозбен, гиперосмолярлы комамен немесе  өліммен байланысты гипергликемия байқалды. Ауыр асқынуларға әкелуі мүмкін қауіп факторлары отбасылық сыртартқысында диабет пен семіруді қамтиды. Арипипразолдың клиникалық зерттеулерінде плацебомен салыстырғанда гипергликемиямен байланысты жағымсыз реакциялардың (диабетті қоса) немесе қандағы қалыптан тыс  қант деңгейінің даму жиілігінде айтарлықтай айырмашылық анықталған жоқ. Арипегис және басқа да  атипиялық психозға қарсы  дәрілер қабылдайтын пациенттерде гипергликемиямен байланысты жағымсыз реакциялар даму қаупі дәл бағаланған жоқ. Сондықтан тікелей салыстыру мүмкін емес.

Гипергликемияның (полидипсия, полиурия, полифагия және әлсіздік секілді) симптомдары мен белгілерін уақытылы анықтау үшін Арипегисті қоса, атипиялық психозға қарсы  дәрілер қабылдайтын пациенттерді  бақылау керек. Сондай-ақ қант диабеті немесе  қант диабеті дамуының қауіп факторы бар пациенттерде  де  глюкоза деңгейін ұдайы бақылау керек.

Аса жоғары сезімталдық

Арипегисті тағайындағанда басқа дәрілік препараттарды қабылдаған жағдайдағыдай  аллергия симптомдарымен білінетін аса жоғары сезімталдық реакциялары пайда болуы мүмкін.

Дене салмағының жоғарылауы

Дене салмағының жоғарылауын туындататын психозға қарсы дәрілерді қолданудың коморбидтілігі салдарынан, шизофрениямен және биполярлы маниакальді бұзылыстармен  пациенттерде дене салмағының жоғарылауы жиі байқалады.  Осының барлығы елеулі асқынуларға әкелуі мүмкін. Маркетингтен кейінгі бақылаулар кезінде арипипразол қабылдаған пациенттерде дене салмағының жоғарылау жағдайлары туралы хабарланды.  Әдетте, осындай жағдайлар  диабет, қалқанша без аурулары  немесе сыртартқысында  гипофиз аденомасы секілді айтарлықтай қауіп факторларымен пациенттерде пайда болды.

Ересектердегі  клиникалық зерттеулерде, Арипегисті қабылдаумен туындаған дене салмағының клиникалық мәні бар жоғарылауы анықталған жоқ. Биполярлық бұзылыстарда маниямен  жасөспірімдерді клиникалық зерттеулерде дене салмағының жоғарылауы арипипразолмен 4 апта емделгеннен кейін байқалды. Дене салмағының клиникалық мәні бар жоғарылауында дозаны төмендету туралы мәселені қарастыру керек.

Дисфагия

Арипипразолды қоса, психозға қарсы препараттарды қабылдау өңештің моторикасы мен аспирацияның бұзылуымен қатар жүрді. Аспирациялық пневмонияның даму қаупімен пациенттерге арипипразол және психозға қарсы белсенділігімен басқа да белсенді заттарды сақтықпен тағайындау керек.

Құмар ойындарға патологиялық бейімділік

Тіркеуден кейінгі кезеңде арипипразол қабылдаған пациенттерде анамнезінде осы бейімділіктің болуына байланыссыз құмар ойындарға патологиялық бейімділік туралы хабарлар  болды. Сыртартқысында құмар ойындарға патологиялық бейімділікпен пациенттер жоғары қауіп тобына жатады және мұқият медициналық бақылауды  қажет етеді.

I типтегі биполярлы бұзылыстарда коморбидті бұзылыстармен пациенттер (СДВГ)

I типті және СДВГ биполярлық бұзылыстардың  коморбидтілігінің жоғары жиілігіне қарамастан арипипразол мен стимулянттарды бір мезгілде қолданудың қауіпсіздігіне қатысты шектелген деректер ғана бар. Осылайша, осындай препараттарды біріктіргенде ерекше сақтық білдіру керек.

Жүктілік және лактация кезеңі

Жүкті әйелдерде арипипразолдың талапқа сай және жақсы бақыланатын зерттеулері жоқ. Туа біткен ақаулар туралы хабарлар түскеніне қарамастан, аталған ақаулардың арипипразолды қабылдаумен себеп-салдарлы байланысы анықталған жоқ. Арипипразолды қабылдау барысында жүктілік расталған жағдайда немесе ол жоспарланған жағдайда дәрігерге қаралу керек. Препаратты қабылдаудың қауіпсіздігі туралы хабарлар жеткіліксіз болғандықтан,  препаратты  жүктілік кезінде қабылдауға болмайды. Анасы үшін емнің пайдасы ұрық үшін болуы мүмкін қаупінен жоғары болған жағдайларды қоспағанда.

Психозға қарсы дәрілермен (арипипразолды қоса) экспозицияда жүктіліктің  III триместрі кезінде  жаңа туғандарда экстрапирамидті және/немесе тоқтату симптомы секілді жағымсыз реакциялар даму қаупі бар, босанғаннан кейін ауырлығы және ұзақтығы  ауытқуы мүмкін.

Сондай-ақ ажитация, гипертония, гипотония, тремор, ұйқышылдық, респираторлы дистресс және тамақтанудың бұзылуы байқалды. Осының салдарынан жаңадан туғандарды мұқият бақылау керек.

Арипипразолдың адамда сүтпен бөлінуі белгісіз. Арипегисті қабылдауда пациенттерге емшекпен қоректендіруден бас тарту керек.

Дәрілік заттың көлік құралдарын немесе әлеуетті қауіпті механизмдерді басқару қабілетіне әсер ету ерекшеліктері.

Басқа да психозға қарсы дәрілерді қабылдағандағы сияқты пациенттерге көлік құралдарын немесе қауіптілігі зор механизмдерді басқаруда сақтық шараларын сақтау керек.

I типтегі биполярлы бұзылыстармен балалар мен жасөспірімдерде ұйқышылдық пен шаршағыштықтың даму жиілігі жоғарылады.

Артық дозалануы

Клиникалық зерттеулерде және  маркетингтен кейінгі бақылауда  ересек пациенттерде арипипразолмен кездейсоқ немесе әдейі жедел артық дозалануы туралы (басқа препараттарсыз) хабарланды. Бұл кезде дозасы 1,260 мг дейін жетті, өліммен аяқталуы туралы хабарланған жоқ.

Симптомдары: мәңгіру, артериялық қысымның жоғарылауы, ұйқышылдық, тахикардия, жүрек айнуы, құсу, диарея. Одан басқа, балаларда өлім жағдайынсыз, арипипразолмен кездейсоқ артық дозалану (195 мг дейін) туралы хабарланды. Балаларда артық дозаланғанда, ұйқышылдық, қайтымды естен тану мен экстрапирамидті симптомдарды қамтитын, медициналық тұрғыдан потенциалды елеулі белгілері мен симптомдары байқалған.

Емі:  артық дозаланғанда тыныс жолдарының талапқа сай өткізгіштігін қамтитын демеуші ем, оксигенация, өкпені тиімді желдету және  симптоматикалық ем талап етіледі. Аритмияны анықтау үшін ЭКГ тіркеумен  дереу жүрек жұмысының көрсеткіштерін мониторлауды бастау керек.

Расталған немесе болжамды артық дозаланудан кейін барлық симптомдары жоғалғанға дейін негізгі физиологиялық функцияларын мониторлау және мұқият медициналық бақылау керек. Арипипразолды қабылдағаннан кейін бір сағаттан соң тағайындалған белсенділендірілген көмір (50 г), арипипразолдың Cmax шамамен 41%-ға, ал AUC  51%-ға азайтты,  сондықтан артық дозаланғанда оны қабылдауды ұсыну керек. Артық дозаланғанда гемодиализді қолдануға қатысты жеткілікті деректердің болмауына қарамастан,  осы тәсілдің жағымды әсері мардымсыз, өйткені  препарат бүйректермен өзгермеген түрінде шығарылмайды және айтарлықтай дәрежеде қан плазмасы ақуыздарымен  байланысады.

 

Шығарылу түрі және қаптамасы

14 таблеткадан  «cold» (полиамид/алюминий фольга /ПВХ// алюминий фольга) біріктірілген үлбірден жасалған пішінді ұяшықты қаптамаға салынған.

1 (14 таблетка) немесе 2 (28 таблетка)  немесе 4 (56 таблетка) пішінді ұяшықты қаптамадан  медициналық қолдану жөніндегі мемлекеттік және орыс тіліндегі нұсқаулықпен бірге картон қорапшаға салынған.

Сақтау шарттары

25° C-ден аспайтын температурада сақтау керек.

Балалардың қолы жетпейтін жерде сақтау керек!

 

Сақтау мерзімі

5 жыл

Жарамдылық мерзімі өткеннен кейін пайдалануға болмайды.

 

Дәріханалардан босатылу шарттары

Рецепт арқылы

 

Өндіруші

«ЭГИС Фармацевтикалық зауыты» ЖАҚ, Венгрия

 

Тіркеу куәлігінің ұстаушысы

«ЭГИС Фармацевтикалық зауыты» ЖАҚ, Венгрия

 

Қазақстан Республикасы аумағында тұтынушылардан өнім (тауар) сапасына қатысты шағымдарды қабылдайтын және дәрілік заттың тіркеуден кейінгі қауіпсіздігін қадағалауға жауапты ұйымның мекенжайы:

«ЭГИС Фармацевтикалық зауыты» ЖАҚ   ҚР өкілдігі

050060,  Алматы қ-сы,  Жароков к-сі 286 Г

тел: + 7 (727) 247 63 34,  + 7 (727) 247 63 33, факс: + 7 (727) 247 61 41,

e-mail: egis@egis.kz