Арипегис ОДТ

 

Инструкция по медицинскому применению лекарственного средства

Арипегис® ОДТ

Торговое название

Арипегис® ОДТ

 Международное непатентованное название 

Арипипразол

Лекарственная форма  

Таблетки диспергируемые в полости рта 10 мг, 15 мг

 Состав

Одна таблетка содержит

активное вещество —  арипипразола 10 мг, 15 мг

вспомогательные вещества: целлюлоза микрокристаллическая, маннитол, фруктоза, гидроксипропилцеллюлоза с низкой степенью замещения, магния стеарат, кремния диоксид коллоидный безводный.

Описание

Белые или почти белые, плоские, круглые с фаской таблетки, с гравировкой стилизованной буквы Е и номера 565 на одной стороне и без маркировки на другой стороне, без или почти без запаха (для дозировки 10 мг).

Белые или почти белые, плоские, круглые с фаской таблетки, с гравировкой стилизованной буквы Е и номера 566 на одной стороне и без маркировки на другой стороне, без или почти без запаха (для дозировки  15 мг).

 Фармакотерапевтическая группа

Психотропные препараты. Нейролептики другие. Арипипразол

Код ATХ  N05AX12

Фармакологические свойства

Фармакокинетика

Арипипразол хорошо всасывается после приема внутрь. Максимальная концентрация в плазме крови достигается через 3-5 часов после приема препарата. Абсолютная биодоступность при приеме внутрь составляет 87%. Прием пищи (жирная  пища) на фармакокинетику арипипразола не влияет. Арипипразол хорошо распределяется в организме, приблизительный объем распределения составляет 4,9 л/кг, что указывает на интенсивное внесосудистое распределение. В терапевтических концентрациях арипипразол и дегидроарипипразол связываются с белками плазмы крови более чем на 99%, в основном с альбумином. Арипипразол подвергается пресистемному метаболизму лишь в минимальной степени. Арипипразол активно метаболизируется в печени тремя способами: дегидрирование, гидроксилирование и N-дезалкилирование. В условиях in vitro дегидрирование и гидроксилирование арипипразола происходит под действием изоферментов CYP3A4 и CYP2D6, а N-дезалкилирование катализируется ферментом CYP3A4. Большая часть лекарственного препарата арипипразола попадает в системный кровоток.  В равновесном состоянии площадь под кривой «концентрация лекарственного средства – время» (AUC) дегидроарипипразола, активного метаболита препарата, в плазме составляет около 40% от AUC арипипразола. Средний период полувыведения арипипразола составляет приблизительно 75 часов у быстрых метаболизаторов под действием CYP2D6, и около 146 часов — у медленных метаболизаторов CYP2D6. Общий клиренс арипипразола составляет 0,7 мл/мин/кг, главным образом за счет выведения печенью.  После однократного перорального введения меченного [14C] арипипразола примерно 27% радиоактивности определяется в моче и около 60% — в кале.  Менее 1% неизменного арипипразола выделяется с мочой, и примерно 18% принятой дозы в неизмененном виде выводится через кишечник.

Дети и подростки в возрасте до 18 лет

Фармакокинетика арипипразола и дегидроарипипразола у детей в возрасте от 10 до 17 лет была сходна с фармакокинетикой у взрослых после поправки на разницу в массе тела.

Пожилые пациенты

Различия в фармакокинетике арипипразола у здоровых пожилых и более молодых лиц отсутствуют. У пациентов, страдающих шизофренией, также не наблюдается заметного влияния возраста на фармакокинетические параметры.

Пол:

Различия в фармакокинетике арипипразола у здоровых мужчин и женщин отсутствуют. У пациентов, страдающих шизофренией, также не наблюдается заметного влияния пола на фармакокинетические параметры.

Курение

Не выявлено клинически значимого влияния курения на фармакокинетику арипипразола.

Этническая принадлежность

Не выявлено клинически значимого влияния этнических различий на фармакокинетику арипипразола.

Нарушение функции почек

Было обнаружено, что фармакокинетические характеристики арипипразола и дегидроарипипразола у пациентов с тяжелыми заболеваниями почек сходны с показателями молодых здоровых лиц.

Нарушение функции печени

Исследование однократного введения у пациентов с различным степенями цирроза (классы А, В и С по Child-Pugh) не выявило значительного влияния печеночной недостаточности на фармакокинетику арипипразола и дегидроарипипразола. Однако в исследовании участвовало всего три пациента с циррозом класса С, что недостаточно для выводов о метаболической способности.

Фармакодинамика

Предполагается, что эффективность арипипразола при шизофрении и биполярном расстройстве I типа достигается за счет комбинации частичной агонистической активности на уровне D2-дофаминовых и 5HT1a-серотониновых рецепторов и антагонистической активностью на уровне 5HT2a-серотониновых рецепторов. В исследованиях арипипразол проявлял антагонизм в отношении дофаминергической гиперактивности и агонизм в отношении дофаминергической гипоактивности.  Арипипразол обладает высокой афинностью in vitro к D2- и D3- дофаминовым рецепторам, серотониновым 5-HT1a- и 5-HT2a-рецепторам и умеренную аффинность к дофаминовым D4-, 5-HT2c- и 5-HT7- серотониновым рецепторам, α1-адренорецепторам и H1- гистаминовым рецепторам.  Арипипразол характеризуется также умеренной аффинностью к участкам обратного захвата серотонина и отсутствием заметной аффинности к мускариновым рецепторам. Некоторые другие клинические эффекты арипипразола можно объяснить взаимодействием препарата с рецепторами, отличными от подтипов рецепторов дофамина и серотонина.

 Показания к применению

— лечение шизофрении у взрослых и подростков в возрасте от 15 лет и старше

— лечение маниакальных эпизодов средней и тяжелой степени при биполярных расстройствах I типа, а также для предотвращения возникновения новых маниакальных эпизодов у взрослых, страдающих в основном маниакальными эпизодами, которые поддаются лечению арипипразолом

— лечение маниакальных эпизодов средней и тяжелой степени при биполярных расстройствах I типа у подростков в возрасте 13 лет и старше. Продолжительность лечения не должна превышать 12 недель.

Способ применения и дозы

Вскрытие блистера:

Блистер следует вскрыть непосредственно перед приемом таблетки. Возьмите одну таблетку в блистере. Для изъятия одной таблетки осторожно удалите покрывающую таблетку фольгу, затем осторожно выдавите таблетку из блистера. Не выдавливайте таблетку через покрывающую ее фольгу, так как это может повредить таблетку. После вскрытия блистера возьмите таблетку сухой рукой и положите ее на язык, где она быстро раствориться в слюне.

Препарат Арипегис ОДТ таблетки диспергируемые в полости рта, предназначается для приема внутрь независимо от приема пищи.

Таблетку диспергируемую в полости рта следует положить на язык, где она быстро раствориться в слюне. Таблетки можно принимать, запивая жидкостью или без жидкости. Целую таблетку диспергируемую в полости рта сложно вынуть изо рта. Так как диспергируемая в полости рта таблетка очень хрупкая, ее следует принимать сразу после вскрытия блистера. В качестве альтернативного метода таблетку, диспергируемую в полости рта, можно растворить в воде и выпить полученную суспензию. Препарат Арипегис ОДТ таблетки диспергируемые в полости рта являются альтернативой препарата Арипегис таблетки для пациентов, которым трудно проглотить таблетку Арипегис.

Взрослые:

Шизофрения: рекомендуемая начальная доза препарата составляет- 10 или 15 мг/сутки с поддерживающей дозой 15 мг/сутки, которая назначается 1 раз в день независимо от приема пищи.

Арипегис ОДТ эффективен в дозе от 10 до 30 мг/сутки.  При назначении препарата в дозах, превышающих 15 мг в сутки, не было выявлено увеличения эффективности. Однако у отдельных пациентов лучший эффект достигается при назначении более высоких доз.

Максимальная суточная доза не должна превышать 30 мг.

Маниакальные эпизоды при биполярном расстройстве I типа: рекомендуемая начальная доза препарата Арипегис ОДТ составляет 15 мг один раз в сутки независимо от приема пищи в качестве монотерапии или в комбинированном лечении. У некоторых пациентов лучший эффект достигается при назначении более высоких доз. Максимальная суточная доза не должна превышать 30 мг.

Предотвращение рецидивов маниакальных эпизодов при биполярном расстройстве I типа: для предотвращения возникновения рецидивов маниакальных эпизодов у пациентов, принимающих арипипразол в качестве монотерапии или в комбинации, следует продолжать прием препарата, не меняя дозировку.

Коррекцию суточной дозировки, включая снижение дозы, следует рассматривать на основании клинического статуса пациента.

Пациенты с нарушением функции печени: у пациентов с нарушением функции печени легкой и средней степени тяжести не требуется коррекция дозы препарата. Для пациентов с тяжелой печеночной недостаточностью нет достаточного количества данных для разработки рекомендаций по дозированию. У таких пациентов подбирать дозу следует с осторожностью. Тем не менее, у пациентов с тяжелой печеночной недостаточностью максимальную суточную дозу- 30 мг, следует применять с осторожностью.

Пациенты с нарушением функции почек: не требуется коррекция дозы препарата.

Пациенты пожилого возраста: опыт применения препарата для лечения шизофрении и биполярного расстройства I типа у пациентов 65 лет и старше ограничен. Принимая во внимания повышенную чувствительность данной популяции, лечение следует начинать с более низких доз, если того требуют клинические факторы.

Режим дозирования при лекарственных взаимодействиях, связанных с комбинированной терапией:

При одновременном назначении сильных ингибиторов CYP3A4 или CYP2D6 с арипипразолом, дозу последнего необходимо снизить. При отмене ингибиторов CYP3A4 или CYP2D6, применявшихся в комбинированной терапии с арипипразолом, дозу последнего следует увеличить.

Дозу арипипразола необходимо увеличить при одновременном его назначении с сильными индукторами CYP3A4. Дозу арипипразола следует уменьшить до рекомендуемой, в случае отмены индукторов CYP3A4, применявшихся в комбинированной терапии с арипипразолом.

Дети и подростки:

При шизофрении у подростков в возрасте 15 лет и старше: рекомендуемая начальная доза препарата составляет 10 мг один раз в сутки, независимо от приема пищи. Лечение следует начинать с 2 мг (следует использовать раствор для приема внутрь, содержащий арипипразол) в течение 2 дней, после чего титровать дозу до 5 мг на протяжении еще 2-х дней до достижения рекомендуемой суточной дозы 10 мг. При необходимости, возможно последовательное увеличение дозы на 5 мг, не превышая максимальной суточной дозы 30 мг.

Арипегис ОДТ эффективен в дозах от 10 до 30 мг/сутки. При назначении препарата в дозах, превышающих 10 мг в сутки, не было выявлено увеличения эффективности у подростков. Однако у отдельных пациентов лучший эффект достигается при назначении более высоких доз.

Арипегис ОДТ не рекомендуется использовать у пациентов, с шизофренией, младше 15 лет вследствие недостаточного количества данных по безопасности и эффективности препарата.

Маниакальные эпизоды при биполярном расстройстве I типа у подростков в возрасте 13 лет и старше: рекомендуемая доза препарата составляет 10 мг один раз в сутки, независимо от приема пищи. Лечение следует начинать с 2 мг (так как это невозможно осуществить с помощью таблеток Арипегис ОДТ, то следует использовать раствор для приема внутрь, содержащий арипипразол  в течение 2-х дней, после чего титровать дозу до 5 мг на протяжении еще 2-х дней до достижения рекомендуемой суточной дозы 10 мг.

Продолжительность лечения должна быть минимальной, но необходимой для контроля симптомов, и не должна превосходить 12 недель. При назначении препарата в дозах, превышающих 10 мг в сутки, не было выявлено улучшения эффективности у подростков, а при дозе 30 мг/сутки наблюдалось выраженное повышение тяжелых побочных реакций, включая реакции, связанные с экстрапирамидными расстройствами, сонливость, и увеличение массы тела. Поэтому дозы, превышающие 10 мг/сутки, должны назначаться только в исключительных случаях при тщательном медицинском контроле пациентов.

У более молодых пациентов повышен риск развития побочных реакций, связанных с арипипразолом. Поэтому Арипегис ОДТ не рекомендуется пациентам младше 13 лет.

Повышенная раздражительность при аутизме: эффективность и безопасность арипипразола у детей и подростков младше 18 лет еще не установлена. Имеющиеся данные представлены в разделе Фармакодинамика, но рекомендации по дозированию отсутствуют.

Тики при синдроме Туретта: эффективность и безопасность арипипразола у детей и подростков от 6 до 18 лет еще не установлена.

Побочные действия

Часто  (≥1/100 – <1/10)

— сахарный диабет

— бессонница, тревога, беспокойство

— экстрапирамидные расстройства, акатизия, тремор, головокружение, сонливость, седативное действие, головная боль

— ухудшение остроты зрения

— тошнота, рвота, запор, диспепсия, гиперсекреция слюны

— ощущение усталости

Нечасто  ( ≥1/1000 – <1/100)

— гиперпролактинемия

— гипергликемия

-депрессия*, гиперсексуальность

— поздняя дискинезия, дистония

— диплопия

— тахикардия*

— ортостатическая гипотензия*

Частота неизвестна:

— лейкопения, нейтропения, тромбоцитопения

аллергические реакции (например, анафилактическая реакция, ангионевротический отек, включая распухший язык, отек языка, отек лица, зуд или крапивница)

— диабетическая гиперосмолярная кома, диабетический кетоацидоз, гипергликемия

гипонатриемия, анорексия, увеличение массы тела, уменьшение массы тела

суицидальные попытки, суицидальные идеи и совершенный суицид, патологическая склонность к азартным играм, агрессивное поведение, ажитация, нервозность

— злокачественный нейролептический синдром (ЗНС), большой эпилептический припадок, серотониновый синдром, нарушение речи

— внезапная необъяснимая смерть, полиморфная желудочковая тахикардия (torsades de pointes), удлинение интервала QT, желудочковые аритмии, остановка сердца, брадикардия

венозная тромбоэмболия (включая легочную эмболию и тромбоз глубокий вен), артериальная гипертензия, синкопы

аспирационная пневмония, орофарингеальный спазм, ларингоспазм

панкреатит, дисфагия, диарея, неприятные ощущения в животе, дискомфорт в желудке

печеночная недостаточность, гепатит, желтуха, повышение аланинаминотрансферазы (АЛТ), аспартатаминотрансферазы (АСТ), повышение гамма-глутамилтрансферазы (ГГТ), повышение уровня щелочной фосфатазы

сыпь, реакция светочувствительности, выпадение волос, гипергидроз

рабдомиолиз, миалгия, мышечная скованность

недержание мочи, задержка мочи

синдром отмены лекарственного средства у новорожденных

приапизм

нарушение терморегуляции (например, гипотермия, пирексия), боль в груди, периферический отек

повышение уровня глюкозы в крови, повышение концентрации гликолизированного гемоглобина, колебание уровня глюкозы в крови, повышение уровня креатинфосфокиназы.

Дистония:

Эффект класса препаратов: у чувствительных пациентов в течение первых нескольких дней лечения могут появиться симптомы дистонии, длительные аномальные сокращения групп мышц. Симптомы дистонии включают: спазмы мышц шеи, иногда прогрессирующие до сжатия горла, сложностей при глотании и дыхании и/или выступание языка. Несмотря на то, что эти симптомы могут проявляться при назначении низких доз, они чаще встречаются тяжелее протекают при введении более высоких доз сильных антипсихотических препаратов первого поколения. У пациентов мужского пола и в группах более молодого возраста наблюдался повышенный риск развития острой дистонии.

Пролактин

В клинических исследованиях по разрешенным показаниям и в пострегистрационном периоде при применении арипипразола наблюдалось как повышение, так и понижение уровня пролактина в сыворотке, по сравнению с исходным состоянием.

Маниакальные эпизоды при биполярном расстройстве типа I у подростков в возрасте 13 лет и старше

Частота и тип нежелательных эффектов у подростков с биполярным расстройством типа I были сходны с таковыми у взрослых пациентов за исключением следующих: очень часто (≥ 1/10): сонливость (23,0%), экстрапирамидные расстройства (18,4%), акатизия (16,0%) и усталость (11,8%); часто (≥ 1/100 < 1/10): боль в верхней части живота, повышенная частота сердечных сокращений, увеличение массы тела, повышение аппетита, подергивание мышц и дискинезия.

Следующие побочные эффекты, возможно, являются дозозависимыми: экстрапирамидальные расстройства (частота развития 10 мг – 9,1%, 30 мг – 28,8%, плацебо – 1,7%,); акатизия (частота развития 10 мг – 12,1%, 30 мг – 20,3%, плацебо – 1,7%).

Средние изменения массы тела у подростков биполярным расстройством типа I на 12 и 30 неделе лечения арипипразолом составляли 2,4 кг и 5,8 кг, а для плацебо – соответственно 0,2 кг и 2,3 кг.

У педиатрических пациентов сонливость и усталость наблюдались более часто при биполярном расстройстве, чем при шизофрении.

У педиатрических пациентов в возрасте 10-17 лет при экспозиции до 30 недель частота понижения уровня пролактина у девочек (<3 нг/мл) и у мальчиков (<2 нг/мл) соответственно составляла 28.0% и 53.3%.

Сообщения о предполагаемых побочных реакциях

Предоставление данных о предполагаемых побочных реакциях препарата является очень важным моментом, позволяющим  осуществлять непрерывный мониторинг соотношения риск/польза лекарственного средства. Медицинским работникам следует  предоставлять информацию о любых предполагаемых неблагоприятных реакциях по указанным в конце инструкции контактам, а также через национальную систему сбора информации.

Противопоказания

— повышенная чувствительность к активному веществу или к любому из вспомогательных веществ

— детский возраст до 15 лет (при шизофрении)

— детский возраст до 13 лет (при маниакальных эпизодах при биполярном расстройстве I типа)

 Лекарственные взаимодействия

Поскольку арипипразол является антагонистом альфа-1-адренергических рецепторов, он способен усиливать действие  некоторых антигипертензивных препаратов.

Учитывая тот факт, что арипипразол действует преимущественно на центральную нервную систему, его необходимо с осторожностью применять в  комбинациях с другими препаратами центрального действия, вызывающими  седативные нежелательные реакции, а также с алкоголем.

Следует соблюдать осторожность при одновременном приеме арипипразола с лекарственными средствами, вызывающими удлинение интервала  QT или дисбаланс электролитов.

Способность других лекарственных препаратов влиять на арипипразол:

Фамотидин,  антагонист H2-гистаминовых рецепторов, блокирующий выработку соляной кислоты, снижает скорость абсорбции арипипразола. Однако полагают, что данный эффект не имеет клинической значимости.

В метаболизме арипипразола участвуют несколько путей биотрансформации, включающих ферменты CYP2D6 и CYP3A4, но не CYP1A. Таким образом, нет необходимости корректировать дозу препарата для курящих пациентов.

В клиническом исследовании у здоровых лиц мощный ингибитор фермента CYP2D6 (хинидин) повышал AUC арипипразола на 107%, в то время как Cmax оставалась неизменной. Значения AUC и Cmax дегидроарипипразола, активного метаболита арипипразола, снижались на 32% и 47%. При одновременном приеме хинидина с арипипразолом дозу последнего следует уменьшать приблизительно наполовину. Можно ожидать, что другие сильные ингибиторы CYP2D6, такие как флуоксетин и пароксетин, обладают сходными эффектами и, как следствие, таким же образом необходимо снижать дозу арипипразола.

В клиническом исследовании у здоровых лиц сильный ингибитор фермента CYP3A4 (кетоконазол) повышал AUC и Cmax арипипразола на 63% и 37% соответственно. Значения AUC и Cmax дегидроарипипразола, увеличивались на 77% и 43% соответственно.  У медленных метаболизаторов CYP2D6 совместный прием  с сильными ингибиторами CYP3A4 может привести к увеличению концентрации арипипразола в плазме крови, по сравнению с быстрыми метаболизаторами CYP2D6.

При принятии решения о совместном назначении кетоконазола или других сильных ингибиторов CYP3A4 с арипипразолом, потенциальная польза должна превышать возможные риски для пациента. При одновременном приеме кетоконазола с арипипразолом дозу последнего следует уменьшать приблизительно наполовину от исходно назначенной дозы. Можно ожидать, что другие сильные ингибиторы CYP3A4, такие как итраконазол и ингибиторы ВИЧ-протеазы, будут обладать сходными эффектами и, как следствие, таким же образом необходимо снижать дозу арипипразола.

После прекращения назначения ингибиторов CYP2D6 и 3А4, дозу препарата Арипегис ОДТ следует повысить до уровня, применявшегося перед началом комбинированной терапии.

При одновременном назначении с арипипразолом слабых ингибиторов CYP3A4 (например, дилтиазем или эсциталопрам) или CYP2D6, может наблюдаться незначительное повышение концентрации арипипразола.

После одновременного назначения карбамазепина, являющегося сильным индуктором CYP3A4, с арипипразолом, среднее геометрическое значение Cmax и AUC арипипразола по сравнению с монотерапией арипипразолом (30 мг), уменьшилось на 68% и 73% соответственно. Подобным образом, при одновременном применении карбамазепина с дегидроарипипразолом, среднее геометрическое значение Cmax и AUC последнего уменьшилось на 69% и 71%, соответственно, по сравнению с монотерапией арипипразолом.

Дозу Арипегиса ОДТ необходимо увеличивать вдвое при одновременном его назначении с карбамазепином.  Можно ожидать, что другие сильные индукторы CYP3A4 (такие как рифампицин, рифабутин, фенитоин, фенобарбитал, примидон, эфавиренз, невирапин и зверобой) обладают сходными эффектами и, как следствие, таким же образом необходимо повышать дозу арипипразола. После прекращения применения индукторов CYP3A4, дозу арипипразола следует снизить до рекомендуемой величины.

При одновременном назначении вальпроата или лития с арипипразолом, клинически значимые изменения концентрации арипипразола отсутствовали.

Сообщалось о случаях серотонинового синдрома у пациентов, принимающих арипипразол. Развитие возможных признаков и симптомов этого состояния особенно вероятно при совместном использовании арипипразола с другими серотонинергическими препаратами, такими как селективными ингибиторами обратного захвата серотонина и ингибиторами обратного захвата серотонина и норадреналина (SSRI/SNRI) или с лекарственными средствами, повышающими концентрацию арипипразола в крови.

Способность арипипразола влиять на другие лекарственные препараты:

Арипипразол в дозе 10-30 мг/сутки не оказывал значительного действия на метаболизм субстратов фермента CYP2D6 (соотношение декстрометорфан/3-метоксиморфинана), 2C9 (варфарин), 2C19 (омепразол), и 3A4 (декстрометорфан). Кроме того, в исследованиях in vitro не было выявлено способности арипипразола и дегидроарипипразола изменять метаболизм, опосредованный ферментом CYP1A2. Таким образом, способность арипипразола клинически значимо влиять на другие препараты, метаболизируемые посредством этих ферментов, является маловероятной.

Не было выявлено клинически значимых изменений концентрации вальпроата, лития и ламотриджина при совместном применении с Арипегис ОДТ.

 Особые указания

На фоне приема антипсихотических средств улучшение клинического состояния пациента может занять от несколько дней до нескольких недель. На протяжении этого периода следует тщательно контролировать состояние пациентов.

Суицидные попытки

Для психических заболеваний и аффективных расстройств характерно суицидальное поведение, которое иногда отмечалось в начале применения или смене антипсихотического лечения, включая прием арипипразола. Поэтому лекарственная терапия должна сочетаться с тщательным медицинским наблюдением. Результаты эпидемиологического исследования не выявили повышения суицидального  риска при приеме арипипразола по сравнению с другими антипсихотическими препаратами у взрослых пациентов с шизофренией или биполярным расстройством. Нет достаточного количества педиатрических данных для оценки этого риска у молодых пациентов младше 18 лет, однако имеются данные, указывающие на то, что суицидальный риск сохраняется после первых 4-х недель лечения атипичными антипсихотическими средствами, в том числе и арипипразолом.

Сердечно-сосудистые заболевания

Следует с осторожностью назначать арипипразол пациентам с известными сердечно-сосудистыми заболеваниями (с ишемической болезнью сердца или перенесенным инфарктом миокарда, с сердечной недостаточностью и нарушениями проводимости в анамнезе), с цереброваскулярными заболеваниями, состояниями, предрасполагающими к артериальной гипотензии (обезвоживание, гиповолемия и прием гипотензивных препаратов), или к артериальной гипертензии, включая злокачественную или прогрессирующую.

Поскольку прием антипсихотических средств часто связан с риском развития венозной тромбоэмболии (ВТЭ), перед началом лечения и во время терапии Арипегис ОДТ необходимо определить все возможные факторы риска ВТЭ, после чего принять профилактические меры.

Удлинение интервала QT

Как и в случае приема других антипсихотических средств, следует с осторожностью назначать арипипразол пациентам с удлинением интервала QT в семейном анамнезе.

Поздняя дискинезия

За период клинических исследований продолжительностью один год или менее нечасто поступали сообщения о внезапном развитии дискинезии при применении арипипразола. Если признаки и симптомы поздней дискинезии появляются у пациентов, принимающих арипипразол таблетки диспергируемые в полости рта, следует рассмотреть вопрос о снижении дозы или прекращении лечения. После отмены терапии эти симптомы могут временно усилиться или даже впервые появиться.

Другие экстрапирамидные симптомы

В педиатрических клинических исследованиях арипипразола наблюдались акатизия и паркинсонизм. При появлении других экстрапирамидных признаков и симптомов следует рассмотреть вопрос о снижении дозы и проведении тщательного медицинского контроля за пациентом.

Злокачественный нейролептический синдром (ЗНС)

ЗНС представляет собой угрожающий жизни симптомо­комплекс с возможным смертельным исходом, связанный с приемом антипсихотических лекарственных препаратов. При применении арипипразола в клинических исследованиях ЗНС отмечался редко. Этот синдром проявляется  гиперпирексией, ригидностью мышц, изменением психического состояния и проявлением расстройств вегетативной нервной системы (нерегулярный пульс или артериальное давление, тахикардия, повышенное потоотделение, нарушение сердечного ритма). Дополнительные признаки могут включать повышение уровня креатинфосфокиназы, миоглобинурию (рабдомиолиз) и острую почечную недостаточность. Кроме того, иногда возникают увеличение  уровня креатинфосфокиназы, миоглобинурия  (рабдомиолиз),  которые не всегда были связаны с ЗНС. В случае, если у пациента развились признаки и симптомы, указывающие на ЗНС, или наблюдается необъяснимое повышение температуры без дополнительных клинических признаков ЗНС, необходимо прекратить прием всех антипсихотических лекарственных средств, включая арипипразол.

Судороги

При применении арипипразола в клинических исследованиях в редких случаях сообщалось о развитии судорог. Арипипразол следует с осторожностью назначать  пациентам с эпилепсией в анамнезе или с заболеваниями, сопровождающимися судорогами.

Гипергликемия и сахарный диабет

У пациентов, принимающих атипичные антипсихотические препараты, включая арипипразол, отмечалась гипергликемия, в некоторых случаях выраженная и связанная с кетоацидозом, гиперосмолярной комой или смертью. Факторы риска, которые могут приводить к тяжелым осложнениям, включают диабет в семейном анамнезе и ожирение. В клинических исследованиях арипипразола не было выявлено значимых различий в частоте развития связанных с гипергликемией побочных реакций (включая диабет) или ненормальных уровней глюкозы в крови по сравнению с плацебо. У пациентов, получающих арипипразол и другие атипичные антипсихотические средства, отсутствует точная оценка риска развития нежелательных реакций, связанных с гипергликемией. Следует наблюдать за пациентами, принимающими атипичные антипсихотические средства, включая арипипразол, для своевременного выявления симптомов и признаков гипергликемии (таких как полидипсия, полиурия, полифагия и слабость). Также следует регулярно контролировать уровень глюкозы в крови у пациентов, имеющих сахарный диабет или факторы риска развития сахарного диабета.

Пожилые пациенты с психозами, связанными со слабоумием

Арипипразол не предназначен для лечения психозов, связанных со слабоумием.

Гиперчувствительность

Как и в случае применения других лекарственных препаратов, при назначении арипипразола могут возникнуть реакции гиперчувствительности, проявляющиеся симптомами аллергии.

Увеличение массы тела

Увеличение массы тела часто наблюдается у пациентов с шизофренией и биполярными маниакальными расстройствами вследствие коморбидности, использования антипсихотических средств, вызывающих повышение массы тела, а также вследствие плохой заботы о здоровье. Все это может приводить к серьезным осложнениям. В пострегистрационном периоде сообщалось о случаях увеличения массы тела у пациентов, принимавших арипипразол. Как правило, такие случаи возникали у пациентов со значительными факторами риска, такими как диабет, заболевания щитовидной железы или аденома гипофиза в анамнезе.  В клинических исследованиях у взрослых не было выявлено клинически значимого увеличения массы тела, вызванного приемом арипипразола. В клинических исследованиях подростков с манией при биполярном расстройстве увеличение массы тела наблюдалось после 4 недель лечения арипипразолом. При клинически значимом увеличении массы тела следует рассмотреть вопрос о снижении дозы.

Дисфагия

Прием антипсихотических препаратов, включая арипипразол, сопровождался нарушением моторики пищевода и аспирацией.  Следует с осторожностью назначать арипипразол и другие активные вещества с антипсихотической активностью пациентам с риском развития аспирационной пневмонии.

Патологическая склонность к азартным играм

В пострегистрационном периоде поступали сообщения о патологической склонности к азартным играм у пациентов, принимавших арипипразол, не зависимо от наличия этой склонности в анамнезе. Пациенты со склонностью к азартным играм в анамнезе относятся к группе повышенного риска и нуждаются в пристальном медицинском контроле.

Пациенты с коморбидными расстройствами (СДВГ) при биполярных расстройствах типа I

Несмотря на высокую частоту коморбидности биполярных расстройств типа I и СДВГ, имеются лишь ограниченные данные по безопасности одновременного применения арипипразола и стимулянтов. Таким образом, при комбинировании таких препаратов следует проявлять исключительную осторожность.

Арипегис ОДТ таблетки диспергируемые в полости рта содержат фруктозу, поэтому препарат нельзя назначать пациентам с редкими наследственными явлениями непереносимости фруктозы.

Арипегис ОДТ 10 мг: каждая таблетка диспергируемая в полости рта содержит 10 мг фруктозы

Арипегис ОДТ 15 мг: каждая таблетка диспергируемая в полости рта содержит 15 мг фруктозы

Препарат может вызвать повреждение зубов.

Беременность и период лактации

Адекватные и хорошо контролируемые исследования арипипразола у беременных женщин отсутствуют. Поступали сообщения о врожденных аномалиях, однако причинно-следственную связь данных аномалий с приемом арипипразола установить не удалось. В случае подтверждения беременности или ее планировании при приеме арипипразола следует обратиться к лечащему врачу. Поскольку информации о безопасности применения препарата недостаточно,  препарат не следует применять во время беремености. Исключением являются случаи, когда ожидаемая польза терапии для матери превышает возможный риск для плода.

При экспозиции антипсихотическим средствам (включая и арипипразол) во время III триместра беременности у новорожденных имелся риск развития побочных реакций, таких как экстрапирамидные и/или симптомы отмены, тяжесть и продолжительность которых после родов может варьировать. Наблюдалась ажитация, повышенный или пониженный мышечный тонус, тремор, сонливость, респираторный дистресс и нарушения пищевого поведения. Вследствие этого, новорожденным необходим тщательный контроль.

Неизвестно, выделяется ли арипипразол с молоком. Пациентам следует рекомендовать воздержаться от грудного вскармливания при приеме Арипегис ОДТ.

Особенности влияния лекарственного средства на способность управлять транспортным средством или   потенциально опасными механизмами.

Как и в случае приема других антипсихотических средств, пациентам следует с осторожностью управлять транспортным средством или потенциально опасными механизмами. У детей и подростков с биполярными нарушениями типа I повышалась частота развития сонливости и утомляемости.

Передозировка

В клинических исследованиях и пост регистрационном наблюдении сообщалось о случайной или намеренной острой передозировке арипипразолом (без других препаратов) у взрослых пациентов. При этом дозы достигали 1,260 мг, смертельных исходов не было.

Симптомы: заторможенность, повышение артериального давления, сонливость, тахикардия, тошнота, рвота, диарея. Кроме того, сообщалось о случайной передозировке арипипразолом (до 195 мг) у детей, без смертельных исходов. Потенциально серьезные с медицинской точки зрения признаки и симптомы, наблюдаемые при передозировке у детей, включали сонливость, преходящую потерю сознания и экстрапирамидные симптомы.

Лечение: при передозировке требуется поддерживающая терапия, обеспечение адекватной проходимости дыхательных путей, оксигенация, эффективная вентиляция легких и симптоматическое лечение. Необходимо учитывать возможность участия в передозировке нескольких лекарственных препаратов.  Поэтому следует сразу же организовать мониторинг сердечно-сосудистой деятельности с постоянным ЭКГ-мониторингом для выявления возможных аритмий.  После подтвержденной или предполагаемой передозировки  необходимо тщательное медицинское наблюдение и мониторинг основных физиологических функций до исчезновения всех симптомов.

Активированный уголь (50 г), назначенный через один час после приема арипипразола, уменьшал  Cmax арипипразола приблизительно на 41%, а AUC — на 51%, что позволяет рекомендовать его применение при передозировке. Хотя достоверных данных о применении гемодиализа при передозировке  нет, благоприятный эффект этого метода маловероятен, так как препарат не выводится почками в неизмененном виде и в значительной мере связывается с белками плазмы  крови.

Форма выпуска и упаковка

По 7 таблеток в контурной ячейковой  упаковке из пленки комбинированной «соld» ОПА / фольга алюминиевая / ПВХ // фольга алюминиевая / ПЭТ, отрывная.

По 4  контурных ячейковых  упаковок в картонной пачке вместе с инструкцией по медицинскому применению на государственном и русском языках.

Условия хранения

Хранить при температуре не выше 30° C

Хранить в недоступном для детей месте!

 Срок хранения

3 года

Не использовать по истечении срока годности.

 Условия отпуска из аптек

По рецепту

 Производитель

ЗАО «Фармацевтический завод ЭГИС», Венгрия

 Владелец регистрационного удостоверения

ЗАО «Фармацевтический завод ЭГИС», Венгрия

 Наименование,  адрес и контактные  данные организации на территории Республики Казахстан, принимающей претензии (предложения)  по качеству лекарственных  средств  от потребителей и ответственной за пострегистрационное наблюдение за безопасностью лекарственного средства:

Представительство в РК   ЗАО «Фармацевтический завод ЭГИС»

050060, г. Алматы, ул. Жарокова 286 Г

тел: + 7 (727) 247 63 34, + 7 (727) 247 63 33, факс: + 7 (727) 247 61 41

e-mail: egis@egis.kz

Дәрілік затты медициналық қолдану жөніндегі нұсқаулық

Арипегис® ОДТ

 Саудалық атауы

Арипегис® ОДТ

 Халықаралық патенттелмеген атауы 

Арипипразол

Дәрілік түрі

Ауыз қуысында ұсақталатын  10 мг, 15 мг таблеткалар

 Құрамы

Бір таблетканың құрамында

белсенді зат —  арипипразол 10 мг, 15 мг

қосымша заттар: микрокристалды целлюлоза, маннитол, фруктоза, орын басу дәрежесі төмен гидроксипропилцеллюлоза,

магний стеараты,  кремнийдің коллоидты сусыз қостотығы.

Сипаттамасы

Ақ немесе дерлік ақ түсті, жайпақ, таблетканың бір жағында   Е әрпі және 565 саны ойылып жазылған және екінші жағында таңбасы жоқ, иіссіз немесе иіссіз дерлік, дөңгелек, ойығы бар таблеткалар (10 мг доза үшін).

Ақ немесе дерлік ақ түсті, жайпақ, таблетканың бір жағында   Е әрпі және 566 саны ойылып жазылған және екінші жағында таңбасы жоқ, иіссіз немесе иіссіз дерлік, дөңгелек, ойығы бар таблеткалар (15 мг доза үшін).

Фармакотерапиялық тобы

Психотропты препараттар. Басқа  нейролептиктер. Арипипразол

ATХ коды N05AX12

Фармакологиялық қасиеттері

Фармакокинетикасы

Арипипразол ішке қабылдағаннан кейін жақсы сіңеді. Қан плазмасындағы ең жоғары концентрациясына препаратты қабылдағаннан кейін  3-5 сағаттан соң жетеді. Ішке қабылдағанда абсолютті биожетімділігі 87% құрайды. Ас қабылдау (майлы тағам) арипипразолдың фармакокинетикасына әсер етпейді. Арипипразол организмде жақсы таралады, шамамен  таралу көлемі 4,9 л/кг құрайды, ол тамыр сыртындағы қарқынды таралуын білдіреді. Емдік  концентрацияларда арипипразол мен дегидроарипипразол қан плазмасы ақуыздарымен, негізінен  альбуминмен 99%-дан астамға байланысады.  Арипипразол жүйеалдылық метаболизмге тек аз дәрежеде  ұшырайды. Арипипразол үш әдіспен бауырда белсенді метаболизденеді: дегидрирлену, гидроксилдену және N-дезалкилдену. in vitro жағдайында арипипразолдың  дегидрирлену, гидроксилденуі  CYP3A4 және CYP2D6 изоферменттердің әсерімен жүреді, ал N-дезалкилденуі  CYP3A4 ферментімен катализденеді. Арипипразол дәрілік препаратының  көп бөлігі жүйелі қан ағымына түседі. Тепе-тең жағдайда препараттың белсенді метаболиті дегидроарипипразолдың «дәрілік зат концентрациясы – уақыт» (AUC) қисығы астындағы ауданы  плазмада  арипипразолдың  AUC-ның  40% — ға жуығын құрайды.

Арипипразолдың жартылай шығарылуының орташа кезеңі  CYP2D6 әсерімен жылдам метаболизаторларда  75 сағатқа жуықты және CYP2D6 баяу метаболизаторларында 146 сағатқа жуықты құрайды.

Арипипразолдың жалпы  клиренсі, негізінен бауыр арқылы шығарылуы есебінен 0,7 мл/мин/кг құрайды. Бір рет пероральді енгізгеннен кейін  таңбаланған [14C] арипипразолдың шамамен 27% радиоактивтілігі несепте және 60% жуығы нәжісте анықталады.  Өзгермеген арипипразолдың  1% кемі несеппен және қабылданған дозаның шамамен  18% өзгермеген түрінде ішек арқылы шығарылады.

18 жасқа дейінгі балалар мен жасөспірімдер
10-нан 17 жасқа дейінгі балалардағы арипипразол мен дегидроарипипразолдың  фармакокинетикасы дене салмағындағы айырмашылықта ересектердің фармакокинетикасына ұқсайды.

Егде жастағы пациенттер
Дені сау егде жастағылардағы және жасырақтардағы Арипипразолдың фармакокинетикасында айырмашылықтар  жоқ. Сондай-ақ шизофрениямен зардап шегетін  пациенттерде де       жасының фармакокинетикалық параметрлеріне айтарлықтай әсері байқалған жоқ.

Жынысы:

Дені сау ерлер мен әйелдерде Арипипразолдың фармакокинетикасында айырмашылықтар  жоқ. Сондай-ақ шизофрениямен зардап шегетін  пациенттерде де         жынысының  фармакокинетикалық параметрлеріне айтарлықтай әсері байқалған жоқ.

Темекі шегу
Темекі шегудің Арипипразолдың фармакокинетикасына клиникалық мәні бар әсері  байқалған жоқ.
Этникалық тегі
Этникалық тегінің Арипипразолдың фармакокинетикасына клиникалық мәні бар әсері  байқалған жоқ.
Бүйрек функциясының бұзылуы
Бүйректің ауыр ауруларымен пациенттердегі арипипразол мен дегидроарипипразолдың фармакокинетикалық сипаттамасы   дені сау жас адамдардыкіне ұқсайтыны анықталды.
Бауыр функциясының бұзылуы
Цирроздың әртүрлі дәрежесімен  (Child-Pugh бойынша А, В және С кластары) пациенттерде бір рет енгізуді зерттеуде  бауыр жеткіліксіздігінің арипипразол мен дегидроарипипразолдың фармакокинетикасына айтарлықтай әсері анықталған жоқ.

Алайда зерттеуге С класты циррозбен барлығы үш пациент қана  қатысты, бұл метаболизм қабілеті туралы шешім шығару үшін жеткіліксіз.

Фармакодинамикасы

Шизофренияда және I типтегі биполярлы бұзылыста  арипипразолдың тиімділігіне D2-дофаминді және 5HT1a-серотонинді рецепторлар деңгейіндегі ішінара агонистік белсенділігі  және 5HT2a- серотонинді рецепторлар деңгейіндегі антагонистік белсенділігінің біріктірілімі есебінен қол жетеді деп болжамданады. Зерттеулерде арипипразол дофаминергиялық гипербелсенділікке қатысты антагонизм және  дофаминергиялық  гипобелсенділікке қатысты агонизм білдірді.

Арипипразол in vitro D2- және D3 дофаминді рецепторларға, 5-HT1a- және 5-HT2a серотонинді рецепторларға жоғары  афинділік және D4 дофаминді, 5-HT2c- және 5-HT7 серотонинді рецепторларға, α1-адренорецепторлар мен H1 гистаминді рецепторларға орташа афинділік иеленген. Арипипразол сондай-ақ серотонинді кері қармаудың бөліктеріне орташа афинділікпен және мускаринді рецепторларға байқалатын афинділіктің болмауымен сипатталады.

Арипипразолдың кейбір басқа да клиникалық әсерлерін  препараттың  дофамин және  серотонин қосалқы типтерінен ерекшеленетін рецепторлармен  өзара әрекеттесуімен түсіндіруге болады.

Қолданылуы

ересектер мен 15 жастағы және одан асқан жасөспірімдерде шизофренияны емдеуде

I типтегі биполярлы бұзылыстарда орташа және ауыр дәрежедегі маниакальді эпизодтарды емдеуде, сондай-ақ  арипипразолмен емге жауап беретін негізінен маниакальді эпизодтармен зардап шегетін  ересектерде жаңа маниакальді эпизодтардың пайда болуының алдын алу үшін

— 13 жастағы және одан асқан жасөспірімдерде I типтегі  биполярлық бұзылыстарда  орташа және ауыр дәрежедегі маниакальді эпизодтарды емдеуде. Емдеу ұзақтығы 12 аптадан аспауы керек.

 Қолдану тәсілі және дозалары

Блистерді ашу:
Блистерді тікелей таблетканы қабылдар алдында ашу керек. Блистерден бір таблетка алыңыз. Бір  таблетканы алу үшін  таблетканы жауып тұрған фольганы ақырын ашыңыз, содан кейін блистерден таблетканы абайлап басып шығарып алыңыз. Таблетканы оны жауып тұрған фольга арқылы басып шығармаңыз, өйткені бұл таблеткаға зақым келтіруі мүмкін.  Блистерді ашқаннан кейін  таблетканы құрғақ қолмен алып оны тіліңізге салыңыз, ол сілекейде жылдам еріп кетеді.

Арипегис ОДТ ауыз қуысында ұсақталатын таблеткалар препараты  ас қабылдауға байланыссыз ішке қабылдауға тағайындалады.

Ауыз қуысында ұсақталатын таблетканы  тіліңізге салыңыз, ол сілекейде жылдам еріп кетеді. Таблеткаларды сұйықпен ішіп немесе, онсыз қабылдауға болады.

Ауыз қуысында ұсақталатын бүтін таблетканы ауыздан шығарып алу қиын. Өйткені ауыз қуысында ұсақталатын таблетка өте нәзік, оны блистерді ашқаннан кейін дереу қабылдау керек. Баламалы әдіс ретінде  ауыз қуысында ұсақталатын таблетканы, суда ерітіп және алынған суспензияны ішу керек.

Ауыз қуысында ұсақталатын Арипегис ОДТ таблеткалар препараты

Арипегис таблеткасын жұтуы қиын пациенттер үшін Арипегис таблеткалары препаратына балама болып табылады.

Ересектер

Шизофрения: препараттың ұсынылған бастапқы дозасы  — тәулігіне 15 мг демеуші дозамен, тәулігіне 10 немесе 15 мг ол ас қабылдауға байланыссыз күніне 1 рет тағайындалады.

Арипегис ОДТ тәулігіне 10-нан 30 мг дейінгі дозада тиімді. Препаратты  тәулігіне 15 мг  асатын дозада тағайындағанда, тиімділігінің жоғарылауы байқалған жоқ. Әйтсе де жеке пациенттерде жоғарырақ дозаны тағайындағанда жақсы әсерге қол жетеді.

Ең жоғары тәуліктік доза 30 мг аспауы керек.

I типті биполярлы бұзылыстарда маниакальді эпизодтар: ұсынылатын бастапқы доза монотерапия ретінде немесе біріктірілген емде ас қабылдауға байланыссыз Арипегис ОДТ препараты  тәулігіне бір рет 15 мг құрайды. Кейбір пациенттерде жоғарырақ дозаны тағайындағанда жақсы әсерге қол жетеді. Ең жоғары тәуліктік доза 30 мг аспауы керек.

I типті биполярлы бұзылыстарда маниакальді эпизодтардың қайталануының алдын алуда: арипипразолды монотерапия ретінде немесе біріктірілімде қабылдаған пациенттерде маниакальді эпизодтардың қайталануын алдын алу үшін, дозасын өзгертпей,  препаратты қабылдауды жалғастыру керек.

Дозаны төмендетуді қоса, тәуліктің дозаны түзетуді пациенттің клиникалық статусының негізінде қарастыру керек.

Бауыр функциясының бұзылуымен пациенттер: бауыр функциясының жеңіл және орташа дәрежедегі ауырлықтағы бұзылуымен пациенттерде препарат дозасын түзету талап етілмейді.

Бауырдың ауыр жеткіліксіздігімен  пациенттер үшін  дозалауға қатысты ұсынымдарды әзірлеу үшін жеткілікті деректер жоқ. Осындай  пациенттерде  дозаны сақтықпен қабылдау керек. Дегенмен, бауырдың ауыр жеткіліксіздігімен  пациенттер үшін 30 мг ең жоғары тәуліктік дозаны сақтықпен қабылдау керек.

Бүйрек функциясының бұзылуымен пациенттер: препарат дозасын түзету талап етілмейді.

Егде жастағы пациенттер: Шизофрения мен  I типті биполярлы бұзылыспен 65 жастағы және одан асқан пациенттерде препаратты қолдану тәжірибесі шектеулі. Аталған популяцияның жоғары сезімталдығын ескеріп, егер оны клиникалық факторлар талап етсе, емді төмен дозалардан бастау керек.

Дәрілік өзара әрекеттесуінде біріктірілген еммен байланысты дозалау режимі:

CYP3A4  немесе CYP2D6 күшті тежегіштерін арипипразолмен бір мезгілде тағайындағанда, соңғысының дозасын төмендету керек.  Арипипразолмен біріктірілген емде қолданылатын  CYP3A4 немесе CYP2D6 тежегіштерін қабылдауды тоқтатқанда соңғысының дозасын жоғарылату керек.

CYP3A4 күшті индукторларымен оны бір мезгілде тағайындағанда  арипипразолдың дозасын  арттыру керек. Арипипразолмен біріктірілген емде қолданылатын  CYP3A4 индукторларын қабылдауды тоқтатқан жағдайда арипипразолдың дозасын ұсынылғанға дейін азайту керек.

Балалар мен жасөспірімдер

15 жастағы және одан үлкен жасөспірімдердегі шизофрения: препараттың ұсынылған бастапқы дозасы  ас қабылдауға  байланыссыз тәулігіне бір рет — 10 мг құрайды. Емді 2 күн ішінде 2 мг (құрамында арипипразол бар ішуге арналған ерітіндіні қолдану керек) бастау керек, содан кейін 10 мг ұсынылған тәуліктік дозаға жеткенге дейін дозаны 2 күн ішінде 5 мг дейін титрлеу керек. Қажет болған жағдайда, 30 мг ең жоғары тәуліктік дозадан асырмай дозаны  5 мг-ға біртіндеп жоғарылатуға болады.

Арипегис ОДТ тәулігіне  10-нан 30 мг дейінгі дозаларда тиімді. Препаратты тәулігіне  10-нан асатын дозаларда тағайындағанда жасөспірімдерде тиімділігінің жоғарылауы анықталған жоқ. Әйтсе де жекелеген пациенттерде жоғарырақ дозаларды тағайындағанда жақсы әсерге қол жетті.

Арипегис ОДТ шизофрениямен 15 жасқа толмаған пациенттерде препараттың қауіпсіздігі мен тиімділігіне қатысты деректердің жеткіліксіз болуына байланысты  қолдануға болмайды.

13 жастағы және одан үлкен жасөспірімдердегі I типті биполярлы бұзылыстардағы маниакальді эпизодтарда: препараттың ұсынылған дозасы  ас қабылдауға  байланыссыз тәулігіне бір рет — 10 мг құрайды.

Емді 2 күн ішінде 2 мг (өйткені бұны Арипегис ОДТ таблеткасының көмегімен жүргізу мүмкін емес, сондықтан құрамында арипипразол бар ішуге арналған ерітіндіні қолдану керек) бастау керек, содан кейін 10 мг ұсынылған тәуліктік дозаға жеткенге дейін дозаны тағы 2 күн ішінде 5 мг дейін титрлеу керек.

Емнің ұзақтығы барынша қысқа, бірақ  симптомдарын қадағалау үшін жеткілікті болуы және 12 аптадан аспауы керек. Препаратты тәулігіне  10 мг асатын дозаларда тағайындағанда, жасөспірімдерде тиімділігінің жоғарылауы  анықталған жоқ, ал тәулігіне 30 мг дозада  экстрапирамидті бұзылыстармен байланысты реакцияларды, ұйқышылдық және дене салмағының артуын қоса, ауыр жағымсыз реакциялардың айтарлықтай жоғарылауы  байқалды.

Сондықтан тәулігіне  10 мг асатын дозаларды тек қатаң медициналық бақылаумен, сирек жағдайларда тағайындау керек. Жасырақ  пациенттерде  арипипразолмен байланысты жағымсыз реакциялар даму қаупі жоғары. Сондықтан Арипегис ОДТ 13 жасқа толмаған пациенттерге ұсынылмайды.

Аутизмдегі жоғары қозғыштық: арипипразолдың балалар мен 18 жасқа толмаған  жасөспірімдердегі тиімділігі мен қауіпсіздігі әзірге анықталған жоқ.

Бар деректер  Фармакодинамика бөлімінде көрсетілген, бірақ дозалануына қатысты ұсынымдар жоқ.

Туретта синдромындағы тики: арипипразолдың 6-дан 18 жасқа дейінгі  балалар мен жасөспірімдердегі тиімділігі мен қауіпсіздігі әзірге анықталған жоқ.

Жағымсыз әсерлері

Жиі (≥1/100 – <1/10)

— қант диабеті

ұйқысыздық, үрей, мазасыздық,

экстрапирамидті бұзылыстар, акатизия, тремор, бас айналуы, ұйқышылдық, тыныштандыратын әсер, бас  ауыруы

көрудің бұлыңғырлануы

жүрек айнуы, құсу, іш қату, диспепсия,  сілекейдің гиперсекрециясы

шаршау сезімі

Жиі емес (≥1/1000 – <1/100)

— гиперпролактинемия

— гипергликемия

депрессия* гиперсексуальділік

— кеш дискинезия, дистония

— диплопия

тахикардия*

ортостаздық гипотензия*

Жиілігі белгісіз:

— лейкопения, нейтропения, тромбоцитопения

аллергиялық реакциялар (мысалы, анафилактикалық реакция, тілдің ісінуін, беттің ісінуін, қышыну немесе есекжемді қоса) ангионевроздық ісіну

— диабеттік гиперосмолярлық кома, диабеттік кетоацидоз, гипергликемия

гипонатриемия, анорексия, дене салмағының артуы, дене салмағының кемуі

суицидальді әрекеттер, суицидальді ойлар және  суицид әрекеті, құмар ойындарға патологиялық бейімдік, озбыр мінез-құлық, ажитация, ашушаңдық

— қатерлі нейролептикалық синдром (ҚНС), үлкен эпилепсия ұстамасы, серотониндік синдром, сөйлеудің бұзылуы

— кенеттен өлім, полиморфты қарыншалық тахикардия (torsades de pointes),  QT аралығының ұзаруы, қарыншалық аритмиялар, жүректің тоқтап қалуы, брадикардия

венозды тромбоэмболия (өкпе эмболиясы мен  терең тамырлар тромбозын қоса), артериялық гипертензия, синкопа

аспирациялық пневмония, орофарингеальді түйілу, ларингоспазм

панкреатит, дисфагия, диарея, іштегі жайсыздық сезімдері, асқазандағы жайсыздық

бауыр жеткіліксіздігі, гепатит, сарғаю, аланинаминотрансферазалар (АЛТ), аспартатаминотрансферазалардың (АСТ) жоғарылауы, гамма-глутамилтрансферазаның(ГГТ) жоғарылауы, сілтілі  фосфатаза деңгейінің жоғарылауы

бөрту, жарыққа сезімталдық реакциясы, шаштың түсуі, гипергидроз

рабдомиолиз, миалгия, бұлшықет сіресуі

несепті ұстай алмау, несептің іркілуі

жаңа туғандарда дәрілік затты тоқтату синдромы

приапизм

терморегуляцияның бұзылуы (мысалы, гипотермия, пирексия), кеуденің ауыруы, шеткері ісіну

қанда глюкоза  деңгейінің жоғарылауы, гликолизденген гемоглобин концентрациясының жоғарылауы, қанда глюкоза  деңгейінің ауытқуы, креатинфосфокиназа  деңгейінің жоғарылауы

Дистония:
Препараттар класының әсері: сезімтал пациенттерде емдеудің алғашқы бірнеше күні ішінде дистония симптомдары, бұлшықеттер тобының ұзақ уақыт  аномальді тартылуы пайда болуы мүмкін. Дистония симптомдары келесілерді қамтиды: кейде тамақтың тарылуына, жұтыну және тыныс алу қиындықтарына және/немесе тілдің шығуына дейін өршитін  мойын бұлшықеттерінің тартылуы. Бұл симптомдар төмен дозаларды тағайындағанда пайда болу мүмкіндігіне қарамастан, олар бірінші буындағы күшті антипсихотикалық препараттардың жоғарырақ дозаларын енгізгенде жиірек кездеседі және ауыр жүреді.

Ер жыныстағы пациенттерде және жасырақ топтағыларда жедел дистонияның жоғары  даму қаупі байқалды.
Пролактин
Рұқсат етілген көрсетілімдері бойынша  клиникалық зерттеулерде және тіркеуден кейінгі кезеңде  арипипразолды қабылдағанда бастапқы жағдайымен салыстырғанда сарысудағы  пролактин деңгейінің жоғарылауы сондай-ақ төмендеуі байқалды.

13 жастағы және одан асқан жасөспірімдерде 
I тип
ті биполярлық бұзылыстардағы  
маниакальді  эпизодтар 

I типтегі биполярлық бұзылыстармен жасөспірімдердегі жағымсыз әсерлердің жиілігі мен типі  ересек пациенттердегідей, келесілерді қоспағанда: өте жиі (≥ 1/10): ұйқышылдық (23,0%), экстрапирамидалы бұзылыстар (18,4%), акатизия (16,0%) және шаршағыштық (11,8%); жиі (≥ 1/100 < 1/10): іштің жоғары бөлігінің ауыруы, жүрек жиырылуының жоғары жиілігі, дене салмағының артуы, тәбеттің артуы, бұлшықеттердің тартылуы және дискенезия.
Келесі жағымсыз әсерлер дозаға тәуелді болуы мүмкін: экстрапирамидалы бұзылыстар (даму жиілігі 10 мг – 9,1%, 30 мг – 28,8%, плацебо – 1,7%,); акатизия (даму жиілігі 10 мг – 12,1%, 30 мг – 20,3%, плацебо – 1,7%).

I типтегі биполярлық  бұзылыстармен жасөспірімдерде  дене салмағының орташа өзгеруі арипипразолмен емдеудің  12-ші және 30 аптасында 2,4 кг және 5,8 кг, ал плацебо үшін – сәйкесінше 0,2 кг және 2,3 кг.

Биполярлық  бұзылыстарда педиатриялық пациенттерде ұйқышылдық пен шаршағыштық шизофрениядағымен салыстырғанда жиірек кездесті.
10-17 жастағы педиатриялық пациенттерде 30 аптаға дейінгі  экспозицияда  пролактин деңгейінің қыз балаларда (<3 нг/мл) және ер балаларда (<2 нг/мл) төмендеу жиілігі сәйкесінше  28.0% және 53.3% құрады.

Болжамды жағымсыз әсерлері туралы хабарлар

Препараттың болжамды жағымсыз реакциялары туралы берілген деректер дәрілік заттың пайда/қауіп арақатынасына ұдайы мониторинг жүргізуге мүмкіндік беретін маңызды кезең болып табылады.

Медицина қызметкерлері кез келген  болжамды жағымсыз реакциялар туралы ақпаратты  нұсқаулықтың соңында берілген байланысу деректері, сондай-ақ ақпаратты жинаудың ұлттық жүйесі арқылы хабарлау керек.

 Қолдануға болмайтын жағдайлар

— белсенді затына  немесе қосымша заттарының кез келгеніне жоғары сезімталдық

— 15 жасқа дейінгі балаларға (шизофренияда)

— 13 жасқа дейінгі балаларға (I типті биполярлы бұзылыстардағы  маниакальді эпизодтарда)

 Дәрілермен өзара әрекеттесуі

Арипипразол альфа-1-адренергиялық рецепторлардың  антагонисі болғандықтан, ол кейбір антигипертензивтік препараттардың әсерін күшейтуге қабілетті.

Арипипразол  негізінен орталық жүйке жүйесіне әсер ететін болғандықтан, седативті жағымсыз  реакциялар туындататын, басқа да орталықтық әсерімен  препараттармен, сондай-ақ алкогольмен біріктірілімде оны сақтықпен қолдану керек.

Арипипразолды QT аралығының ұзаруын или электролиттер теңгерімінің бұзылуын туындататын дәрілік заттармен бір мезгілде қолданғанда сақтық шараларын сақтау керек.

Басқа дәрілік препараттардың  арипипразолға әсер ету қабілеті:

Фамотидин, тұз қышқылының өндірілуін бөгейтін H2-гистаминді рецепторлар антогонисі, арипипразолдың сіңу жылдамдығын төмендетеді. Әйтсе де аталған әсердің  клиникалық мәні жоқ деп болжамданады.

Арипипразолдың метаболизміне CYP1A емес, CYP2D6 және CYP3A4 ферменттерін қамтитын биотрансформацияның бірнеше жолдары қатысады. Осылайша, темекі шегетін пациенттер үшін препараттың дозасын түзету қажет етілмейді.

Дені сау адамдарды зерттеуде CYP2D6 ферментінің күшті тежегіші (хинидин) арипипразолдың AUC 107%-ға  жоғарылатты,  бұл кезде  Cmax өзгермеген күйінде қалды. Арипипразолдың белсенді метаболиті дегидроарипипразолдың AUC және Cmax   мәні  32% және 47% төмендеді.

Хинидинді арипипразолмен бір мезгілде қолданғанда соңғысының  дозасын  шамамен жартылай азайту керек. Флуоксетин және пароксетин секілді CYP2D6 басқа да күшті тежегіштері ұқсас әсерлер иеленген деп күтуге болады, соның салдарынан арипипразолдың дозасын төмендету керек.

Дені сау адамдарды зерттеуде CYP3A4 ферментінің күшті тежегіші (кетоконазол)  арипипразолдың  AUC және Cmax сәйкесінше 63% және 37% жоғарылатты.  Дегидроарипипразолдың AUC және Cmax мәні, сәйкесінше 77% и 43% жоғарылады.

CYP2D6 баяу  метаболизаторында  CYP3A4 күшті тежегіштерімен бір мезгілде қолдану,    CYP2D6 жылдам метаболизаторларымен салыстырғанда  арипипразолдың қан плазмасындағы  концентрациясының жоғарылауына әкелуі мүмкін.

Кетоконазолды немесе басқа да  CYP3A4 күшті тежегіштерін  арипипразолмен бір мезгілде тағайындау туралы шешім қабылданған жағдайда, потенциальді пайдасы пациент үшін болуы мүмкін  қаупінен жоғары болуы мүмкін. Кетоконазолды  арипипразолмен бір мезгілде қабылдағанда  соңғысының дозасын  ұсынылғаннан  шамамен жартылай азайту керек.

Итраконазол және АИВ-протеаза тежегіштері секілді, басқа да CYP3A4 күшті тежегіштері ұқсас әсерлер иеленеді деп күтуге болады, осылайша  арипипразолдың дозасын төмендету керек.

CYP2D6 және 3А4 тежегіштерін тағайындауды тоқтатқаннан кейін, Арипегис ОДТ препаратының  дозасын біріктірілген  емді бастар алдында қолданылған деңгейге дейін жоғарылату керек.

CYP3A4 (мысалы, дилтиазем немесе эсциталопрам) немесе  CYP2D6 әлсіз тежегіштерін арипипразолмен  бір мезгілде тағайындалғанда  арипипразолдың концентрациясының аздап жоғарылауы байқалуы мүмкін.

CYP3A4 күшті тежегіші болып табылатын  карбамазепинді  арипипразолмен бір мезгілде тағайындағаннан кейін, арипипразолдың Cmax және AUC орташа геометриялық мәні  арипипразолмен  монотерапиямен (30 мг) салыстырғанда сәйкесінше  68% және 73%-ға төмендеді. Карбамазепинді дегидроарипипразолмен бір мезгілде қолданғанда соңғысының  Cmax және AUC орташа геометриялық мәні арипипразолмен монотерапиямен салыстырғанда сәйкесінше  69% және 71%-ға төмендеді.

Карбамазепинмен бір мезгілде тағайындағанда Арипегис ОДТ дозасын екі есе жоғарылату керек. CYP3A4 басқа күшті тежегіштері  (рифампицин, рифабутин, фенитоин, фенобарбитал, примидон, эфавиренз, невирапин мен шайқурай секілді) ұқсас әсерлер иеленеді деп күтуге болады, осылайша арипипразолдың дозасын жоғарылату керек. CYP3A4 индукторларын қабылдауды тоқтатқаннан кейін, арипипразолдың дозасын  ұсынылған мөлшерге дейін төмендету керек.

Вальпроат немесе литийді  арипипразолмен бір мезгілде тағайындағанда  арипипразолдың концентрациясының  клиникалық мәні бар өзгеруі байқалған жоқ.

Арипипразол  қабылдайтын  пациенттерде серотониндік  синдром жағдайлары туралы  хабарланды: осы жағдайдың   байқалуы мүмкін белгілері мен симптомдарының дамуы арипипразолды  серотонинді кері қармаудың іріктелген тежегіштері және серотонинді кері қармаудың тежегіштері секілді  басқа да  серотонинергиялық препараттармен  және норадреналинмен (SSRI/SNRI) немесе арипипразолдың қандағы концентрациясын жоғарылататын дәрілік заттармен бір мезгілде қолданғанда  байқалуы мүмкін.

Арипипразолдың басқа дәрілік  препараттарға әсер ету қабілеті:

Арипипразол тәулігіне  10-30 мг дозада  CYP2D6 (декстрометорфан/3-метоксиморфинан арақатынасы), 2C9 (варфарин), 2C19 (омепразол), және 3A4 (декстрометорфан) ферменттері субстраттарының метаболизміне айтарлықтай әсер еткен жоқ. Одан басқа, in vitro зерттеулерде  арипипразол мен дегидроарипипразолдың  CYP1A2 ферменті арқылы метаболизмді өзгертетін қабілеті анықталған жоқ. Осылайша, арипипразолдың осы ферментер арқылы басқа препараттарға  клиникалық мәнді әсер ету қабілетінің мүмкіндігі төмен.

Арипегис ОДТ бір мезгілде қолданғанда вальпроат, литий және  ламотриджин концентрациясының клиникалық мәнді өзгерістері  анықталған жоқ.

Айрықша нұсқаулар

Психозға қарсы  дәрілерді қолдану аясында пациенттің клиникалық жағдайының жақсаруы бірнеше күннен бірнеше аптаға дейін созылуы мүмкін. Осы кезең бойы пациенттің жағдайын мұқият бақылау ұсынылады.

Суицид әрекеттері

Психикалық аурулар мен аффективті бұзылыстар арипипразолды қабылдауды қоса, психозға қарсы емнің басында немесе оны ауыстырғанда суицидальді мінез құлықтармен сипатталған. Сондықтан дәрілік ем медициналық мұқият бақылаумен қатар жүруі керек.

Эпидемиологиологиялық зерттеулер нәтижесінде  шизофрениямен немесе  биполярлы бұзылыстармен пациенттерде басқа психозға қарсы препараттармен салыстырғанда арипипразолды қабылдағанда жоғары суицидальдік қауіп анықталған жоқ.

18 жасқа толмаған пациенттерде осы қауіпті бағалау үшін педиатриялық деректер ауқымы жеткіліксіз, әйтсе де суицидальді қауіптің атипиялық  психозға қарсы дәрілермен, оның ішінде  арипипразололмен де емдеудің алғашқы 4-аптасынан кейін сақталатыны туралы деректер бар.

Жүрек-қантамырлық аурулар

Белгілі жүрек-қантамырлық аурулармен (жүректің ишемиялық ауруларымен немесе бастан өткерген  миокард инфарктісімен, жүрек жеткіліксіздігімен және анамнезінде өткізгіштіктің бұзылуымен), цереброваскулярлы аурулармен, артериялық гипотензиямен (сусыздану, гиповолемия және гипотензивті препараттарды қабылдау), қатерлі немесе үдемеліні қоса, артериялық гипертензияға немесе артериялық гипотензияға   бейімдейтін жағдайлармен пациенттерге арипипразолды сақтықпен тағайындау керек.

Психозға қарсы дәрілерді қабылдау веналық тромбоэмболияның (ВТЭ) даму қаупімен жиі байланысты болғандықтан, Арипегис ОДТ емді бастар алдында және ем кезінде ВТЭ дамуының барлық қауіп факторларын анықтау, одан кейін профилактикалық  шараларын қабылдау керек.

QT аралығының ұзаруы 

Басқа психозға қарсы дәрілерді қабылдағандағы  жағдайдағыдай, отбасылық сыртартқысында арипипразолды QT аралығының ұзаруымен пациенттерге сақтықпен тағайындау керек.

Кеш дискинезия

Бір жыл немесе одан аз кезеңдегі  клиникалық зерттеулер кезінде сирек жағдайларда арипипразол қабылдағанда кенеттен дискинезия дамуы туралы хабарлар болды.

Арипипразол қабылдаған пациенттерде кеш дискинезияның белгілері мен симптомдары пайда болған жағдайда, дозаны төмендету немесе емді тоқтату туралы  мәселені қарастыру керек. Емді тоқтатқаннан кейін бұл   симптомдар уақытша күшеюі немесе алғаш рет байқалуы мүмкін.

Басқа экстрапирамидті  симптомдар

Арипипразолдың  педиатриялық клиникалық зерттеулерінде  акатизия және паркинсонизм байқалды. Басқа да экстрапирамидті белгілер мен  симптомдар пайда болған жағдайда дозаны төмендету және  пациентті мұқият медициналық бақылау туралы мәселені қарастыру керек.

Қатерлі нейролептикалық синдром (ҚНС):

ҚНС психозға қарсы дәрілік  препараттарды қабылдаумен байланысты өліммен аяқталуы мүмкін, өмірге қауіп төндіретін симптомдар кешені болып табылады.

Арипипразолды қолданғандағы клиникалық зерттеуде ҚНС   сирек байқалды.

Бұл синдром гиперпирексиямен, бұлшықеттің сіресуімен, психикалық  жағдайының өзгеруімен және  вегетативті жүйке жүйесінің  бұзылуының пайда болуымен (тұрақсыз пульс немесе артериялық қысым, тахикардия, қатты терлеу, жүрек ырғағының бұзылуы) байқалады.

Қосымша белгілері креатинфосфокиназа деңгейінің жоғарылауын, миоглобинурияны (рабдомиолиз) және жедел бүйрек жеткіліксіздігін  қамтуы мүмкін. Одан басқа, әрдайым ҚНС байланысты емес креатинфосфокиназа деңгейінің жоғарылауы, миоглобинурия  (рабдомиолиз)  пайда болады. Егер пациентте ҚНС көрсететін белгілер мен симптомдар пайда болған жағдайда немесе ҚНС қосымша клиникалық белгілерінсіз температураның түсініксіз жоғарылауы байқалғанда,  арипипразолды қоса барлық психозға қарсы дәрілік заттарды қабылдауды тоқтату керек.

Құрысулар:

Арипипразолды қолданғанда клиникалық зерттеулерде  сирек жағдайларда құрысулардың дамуы туралы хабарланды. Арипипразолды  сыртартқысында эпилепсия бар немесе құрысулармен қатар жүретін аурулармен пациенттерге  сақтықпен тағайындау керек.

Гипергликемия және қант диабеті

Арипипразолды қоса атипиялы психозға қарсы препараттарды қабылдайтын пациенттерде кейбір жағдайларда айқын және кетоацидозбен, гиперосмолярлы комамен немесе  өліммен байланысты гипергликемия байқалды. Ауыр асқынуларға әкелуі мүмкін қауіп факторлары отбасылық сыртартқысында диабет пен семіруді қамтиды. Арипипразолдың клиникалық зерттеулерінде плацебомен салыстырғанда гипергликемиямен байланысты жағымсыз реакциялардың (диабетті қоса) немесе қандағы қалыптан тыс  қант деңгейінің даму жиілігінде айтарлықтай айырмашылық анықталған жоқ. Арипипразол және басқа да  атипиялық психозға қарсы  дәрілер қабылдайтын пациенттерде гипергликемиямен байланысты жағымсыз реакциялар даму қаупі дәл бағаланған жоқ. Сондықтан тікелей салыстыру мүмкін емес.

Гипергликемияның (полидипсия, полиурия, полифагия және әлсіздік секілді) симптомдары мен белгілерін уақытылы анықтау үшін Арипипразолды қоса, атипиялық психозға қарсы  дәрілер қабылдайтын пациенттерді  бақылау керек. Сондай-ақ қант диабеті немесе  қант диабеті дамуының қауіп факторы бар пациенттерде  де  глюкоза деңгейін ұдайы бақылау керек.

Ақыл кемістігімен байланысты психозбен егде пациенттер

Арипипразол ақыл кемістігімен байланысты психоздарды емдеу үшін арналмаған.

Аса жоғары сезімталдық

Арипипразолды тағайындағанда басқа дәрілік препараттарды қабылдаған жағдайдағыдай  аллергия симптомдарымен білінетін аса жоғары сезімталдық реакциялары пайда болуы мүмкін.

Дене салмағының жоғарылауы

Дене салмағының жоғарылауын туындататын психозға қарсы дәрілерді қолданудың коморбидтілігі салдарынан, сондай-ақ денсаулықты қадағаламау салдарынан  шизофрениямен және биполярлы маниакальді бұзылыстармен  пациенттерде дене салмағының жоғарылауы жиі байқалады.

Осының барлығы елеулі асқынуларға әкелуі мүмкін. Тіркеуден кейінгі бақылаулар кезінде арипипразол қабылдаған пациенттерде дене салмағының жоғарылау жағдайлары туралы хабарланды.

Әдетте, осындай жағдайлар  диабет, қалқанша без аурулары  немесе сыртартқысында  гипофиз аденомасы секілді айтарлықтай қауіп факторларымен пациенттерде пайда болды.

Ересектердегі  клиникалық зерттеулерде, арипипразолды қабылдаумен туындаған дене салмағының клиникалық мәні бар жоғарылауы анықталған жоқ. Биполярлық бұзылыстарда маниямен  жасөспірімдерді клиникалық зерттеулерде дене салмағының жоғарылауы арипипразолмен 4 апта емделгеннен кейін байқалды. Дене салмағының клиникалық мәні бар жоғарылауында дозаны төмендету туралы мәселені қарастыру керек.

Дисфагия

Арипипразолды қоса, психозға қарсы препараттарды қабылдау өңештің моторикасы мен аспирацияның бұзылуымен қатар жүрді. Аспирациялық пневмонияның даму қаупімен пациенттерге арипипразол және психозға қарсы белсенділігімен басқа да белсенді заттарды сақтықпен тағайындау керек.

Құмар ойындарға патологиялық бейімділік

Тіркеуден кейінгі кезеңде арипипразол қабылдаған пациенттерде анамнезінде осы бейімділіктің болуына байланыссыз құмар ойындарға патологиялық бейімділік туралы хабарлар  болды. Сыртартқысында құмар ойындарға патологиялық бейімділікпен пациенттер жоғары қауіп тобына жатады және мұқият медициналық бақылауды  қажет етеді.

I типтегі биполярлы бұзылыстарда коморбидті бұзылыстармен пациенттер (СДВГ)

I типті және СДВГ биполярлық бұзылыстардың  коморбидтілігінің жоғары жиілігіне қарамастан арипипразол мен стимулянттарды бір мезгілде қолданудың қауіпсіздігіне қатысты шектелген деректер ғана бар. Осылайша, осындай препараттарды біріктіргенде ерекше сақтық білдіру керек.

Ауыз қуысында ұсақталатын Арипегис ОДТ таблеткаларының құрамында  фруктоза бар, сондықтан препаратты  тұқым қуалаған сирек кездесетін фруктозаны көтере алмаушылықпен пациенттерге тағайындауға болмайды.

Арипегис ОДТ 10 мг: ауыз қуысында ұсақталатын әрбір таблетканың құрамында  10 мг фруктоза бар

Арипегис ОДТ 15 мг: ауыз қуысында ұсақталатын әрбір таблетканың құрамында  15 мг фруктоза бар

Препарат тістердің зақымдануын туындатуы мүмкін.

Жүктілік және лактация кезеңі

Жүкті әйелдерде арипипразолдың талапқа сай және жақсы бақыланатын зерттеулері жоқ. Туа біткен ақаулар туралы хабарлар түскеніне қарамастан, аталған ақаулардың арипипразолды қабылдаумен себеп-салдарлы байланысы анықталған жоқ. Арипипразолды қабылдау барысында жүктілік расталған жағдайда немесе ол жоспарланған жағдайда дәрігерге қаралу керек. Препаратты қабылдаудың қауіпсіздігі туралы хабарлар жеткіліксіз болғандықтан,  препаратты  жүктілік кезінде қабылдауға болмайды. Анасы үшін емнің пайдасы ұрық үшін болуы мүмкін қаупінен жоғары болған жағдайларды қоспағанда.

Психозға қарсы дәрілермен (арипипразолды қоса) экспозицияда жүктіліктің  III триместрі кезінде  жаңа туғандарда экстрапирамидті және/немесе тоқтату симптомы секілді жағымсыз реакциялар даму қаупі бар, босанғаннан кейін ауырлығы және ұзақтығы  ауытқуы мүмкін.

Ажитация, жоғары немесе төмен бұлшықет тонусы, тремор, ұйқышылдық, респираторлы дистресс және тамақтанудың бұзылуы байқалды. Вследствие этого, новорожденным необходим тщательный контроль.

Арипипразолдың сүтпен бөлінуі белгісіз. Арипегис ОДТ қабылдауда пациенттерге емшекпен қоректендіруден бас тарту керек.

Дәрілік заттың көлік құралдарын немесе әлеуетті қауіпті механизмдерді басқару қабілетіне әсер ету ерекшеліктері.

Басқа да психозға қарсы дәрілерді қабылдағандағы сияқты пациенттерге көлік құралдарын немесе қауіптілігі зор механизмдерді басқаруда сақтық шараларын сақтау керек.

I типтегі биполярлы бұзылыстармен балалар мен жасөспірімдерде ұйқышылдық пен шаршағыштықтың даму жиілігі жоғарылады.

Артық дозалануы

Клиникалық зерттеулерде және  тіркеуден  кейінгі бақылауда  ересек пациенттерде арипипразолмен кездейсоқ немесе әдейі жедел артық дозалануы туралы (басқа препараттарсыз) хабарланды. Бұл кезде дозасы 1,260 мг дейін жетті, өліммен аяқталуы туралы хабарланған жоқ.

Симптомдары: мәңгіру, артериялық қысымның жоғарылауы, ұйқышылдық, тахикардия, жүрек айнуы, құсу, диарея. Одан басқа, балаларда өлім жағдайынсыз, арипипразолмен кездейсоқ артық дозалану (195 мг дейін) туралы хабарланды. Балаларда артық дозаланғанда, ұйқышылдық, қайтымды естен тану мен экстрапирамидті симптомдарды қамтитын, медициналық тұрғыдан потенциалды елеулі белгілері мен симптомдары байқалған.

Емі:  артық дозаланғанда тыныс жолдарының талапқа сай өткізгіштігін қамтитын демеуші ем, оксигенация, өкпені тиімді желдету және  симптоматикалық ем талап етіледі.

Артық дозалануда бірнеше дәрілік  препараттардың қатысу мүмкіндігін ескеру керек.  Сондықтан аритмияның болуын анықтау үшін  ұдайы  ЭКГ-мониторингпен дереу жүрек-қантамыры қызметіне мониторинг ұйымдастыру керек.

Расталған немесе болжамды артық дозаланудан кейін барлық симптомдары жоғалғанға дейін негізгі физиологиялық функцияларын мониторлау және мұқият медициналық бақылау керек.

Арипипразолды қабылдағаннан кейін бір сағаттан соң тағайындалған белсенділендірілген көмір (50 г), арипипразолдың Cmax шамамен 41%-ға, ал AUC  51%-ға азайтты,  сондықтан артық дозаланғанда оны қабылдауды ұсыну керек. Артық дозаланғанда гемодиализді қолдануға қатысты жеткілікті деректердің болмауына қарамастан,  осы тәсілдің жағымды әсері мардымсыз, өйткені  препарат бүйректермен өзгермеген түрінде шығарылмайды және айтарлықтай дәрежеде қан плазмасы ақуыздарымен  байланысады.

 Шығарылу түрі және қаптамасы

7 таблеткадан «соld» ОПА / алюминий фольга / ПВХ // алюминий фольга / ПЭТ, алынбалы, біріктірілген үлбірден жасалған пішінді ұяшықты қаптамаға салынған.

4 пішінді ұяшықты қаптамадан  медициналық қолдану жөніндегі мемлекеттік және орыс тіліндегі нұсқаулықпен бірге картон қорапшаға салынған.

Сақтау шарттары

30° C-ден аспайтын температурада сақтау керек.

Балалардың қолы жетпейтін жерде сақтау керек!

 Сақтау мерзімі

3 жыл

Жарамдылық мерзімі өткеннен кейін пайдалануға болмайды.

 Дәріханалардан босатылу шарттары

Рецепт арқылы

 Өндіруші

«ЭГИС Фармацевтикалық зауыты» ЖАҚ, Венгрия

 Тіркеу куәлігінің иесі

«ЭГИС Фармацевтикалық зауыты» ЖАҚ, Венгрия

 Қазақстан Республикасы аумағында тұтынушылардан дәрілік заттар  сапасына қатысты шағымдарды (ұсынымдарды) қабылдайтын және дәрілік заттың тіркеуден кейінгі қауіпсіздігін қадағалауға жауапты ұйымның мекенжайы:

«ЭГИС Фармацевтикалық зауыты» ЖАҚ   ҚР өкілдігі

050060,  Алматы қ-сы,  Жароков к-сі 286 Г

тел: + 7 (727) 247 63 34,  + 7 (727) 247 63 33, факс: + 7 (727) 247 61 41,

e-mail: egis@egis.kz