Хартил-д инструкция

Инструкция по медицинскому применению лекарственного средства 

ХАРТИЛ®- Д (скачать инструкции рус, скачать инструкцию каз)

Торговое название

Хартил® — Д

Международное непатентованное название   

Нет

Лекарственная форма    

Таблетки  2,5 мг/12,5 мг,  5 мг/25 мг

Состав

Одна таблетка 2,5 мг/12,5 мг содержит

активные  вещества: рамиприл  2,5 мг

                                    гидрохлоротиазид 12,5 мг,

Одна таблетка 5 мг/25 мг  содержит

активные  вещества: рамиприл 5 мг

                                    гидрохлоротиазид  25 мг,

вспомогательные вещества: лактозы моногидрат, гипромеллоза,  кросповидон, целлюлоза микрокристаллическая,  натрия стеарил фумарат.

 Описание

Таблетки белого цвета, овальной формы, с риской на обеих сторонах, на одной стороне гравировка «2.5» и «12.5» по разные стороны от риски (для дозировки 2.5/12.5 мг).

Таблетки белого цвета, овальной формы, с риской на обеих сторонах, на одной стороне гравировка «5» и «25» по разные стороны от риски (для дозировки 5/25 мг).

 

Фармакотерапевтическая группа

Препараты, влияющие на систему ренин-ангиотензин. Ангиотензин-конвертирующего фермента (АКФ) ингибиторы  в комбинации с диуретиками. Рамиприл в комбинации с диуретиками.

Код АТХ  C09BA05

Фармакологические свойства

Фармакокинетика

Рамиприл

Всасывание

После приема внутрь рамиприл быстро всасывается из желудочно-кишечного тракта. Степень всасывания составляет не менее 56 % принятой дозы и не зависит от приема пищи. Биодоступность активного метаболита рамиприлата после приёма внутрь 2,5 мг и 5 мг рамиприла составляет 45 %. Пик плазменной концентрации рамиприлата достигается через 2 — 4 часа после приема рамиприла. Равновесное состояние плазменной концентрации рамиприлата достигается, примерно, на 4-й день приёма рамиприла в терапевтической дозе.

Распределение

Связывание с белками плазмы для рамиприла — 73%, рамиприлата — 56%.

Биотрансформация

Рамиприл почти полностью метаболизируется в единственный активный метаболит рамиприлат, рамиприл и рамиприлат также в небольших количествах глюкуронизируются. Рамиприл также превращается в дикетопиперазиновый сложный эфир рамиприла и в дикетопиперазиновую кислоту.

Выведение

Выведение метаболитов производится, в основном, через почки. Снижение концентрации рамиприлата в плазме имеет многофазный характер. В связи с прочным связыванием рамиприлата с АПФ, с характерным насыщением и его медленной диссоциацией с АПФ, рамиприлат в низких концентрациях имеет конечную фазу выведения с длительным периодом полураспада.

После многократного приёма рамиприла по одной дозе в день, эффективный период полувыведения рамиприлата составил 13 — 17 часов (для дозы 5 — 10 мг), а после снижения дозы до 1,25 – 2,5 мг этот период удлинился. Это различие связано с насыщающей способностью фермента, который связывается с рамиприлатом. После однократного приема дозы рамиприла признаков содержания рамиприла и его метаболитов в грудном молоке установлено не было. Однако влияние рамиприла на грудное молоко при многократном приеме доз препарата остаётся невыясненным.

Особые группы пациентов

У пациентов с нарушением функции почек почечное выведение рамиприлата снижено, почечный клиренс рамиприлата прямо пропорционален клиренсу креатинина. Это приводит к повышению концентрации рамиприлата в плазме, которые снижаются более медленно, чем у субъектов с нормальной функцией почек.

У пациентов с нарушением функции печени метаболизм рамиприла в рамиприлат затягивается ввиду сниженной активности печеночных эстераз. Такие пациенты демонстрируют повышенные уровни рамиприла в плазме, а плазменные уровни рамиприла у этих пациентов повышаются. Пиковые значения концентрации рамиприлата у этих пациентов  идентичны таковым у пациентов с нормальной функцией печени.

Период лактации

После однократного перорального приема 10 мг рамиприла повышение его концентрации в плазме крови не достигло измеряемого уровня.  Однако эффект многократных доз не известен.

Гидрохлоротиазид

Всасывание

После приема внутрь 70% гидрохлоротиазида всасывается из желудочно-кишечного тракта. Среднее время достижения максимальной концентрации в плазме –1,5-5 часа.

Распределение

Связывание с белками плазмы крови примерно 40%.

Биотрансформация

Гидрохлоротиазид в незначительной мере метаболизируется в печени.

Выведение

Гидрохлоротиазид практически полностью (>95%) выводится почками в неизменной форме. В течение 24 ч после однократного перорального приема выводится 50-70% препарата. T1/2 гидрохлоротиазида 5-6 ч.

Особые группы пациентов

У пациентов с нарушением функции почек выведение гидрохлоротиазида снижается. Почечный клиренс гидрохлоротиазида коррелирует с клиренсом креатинина, что приводит к повышению его концентрации в плазме. У этих больных понижение уровня гидрохлоротиазида происходит медленнее, чем у больных с нормальной функцией почек.

У пациентов с нарушением функции печени не наблюдается значительных изменений фармакокинетики гидрохлоротиазида у пациентов с циррозом печени. Фармакокинетику гидрохлоротиазида не исследовали у пациентов с сердечной недостаточностью.

Рамиприл и гидрохлоротиазид

Одновременный прием рамиприла и гидрохлоротиазида не влияет не биодоступность каждого из препаратов. Доказано, что фиксированная комбинация биологически эквивалентна препаратам, содержащим ее индивидуальные компоненты.

Фармакодинамика

Хартил-Д — комбинированный антигипертензивный препарат, в состав которого входят ингибитор АКФ (рамиприл) и тиазидный диуретик (гидрохлоротиазид). Оказывает антигипертензивное и диуретическое действие.

Рамиприл

Рамиприлат, активный метаболит пролекарства рамиприла, ингибирует фермент дипептидилкарбоксипептидазу I (известный также под названием: ангиотензин-конвертирующий фермент (АКФ), кининаза II), который в плазме крови и в тканях катализирует превращение ангиотензина I в ангиотензин II – активное сосудосуживающее вещество, а также вызывает распад брадикинина – вазодилататора. Снижение формирования ангиотензина II и ингибирование деградации брадикинина приводит к расширению сосудов. Поскольку ангиотензин II стимулирует также высвобождение альдостерона, рамиприлат снижает секрецию альдостерона. Средний уровень ответа на монотерапию с назначением ингибитора АПФ был ниже в популяции чернокожих (афро-карибских) пациентов с артериальной гипертензией (популяция пациентов с гипертензией, и, как правило, с низким содержанием ренина), чем у пациентов с другим цветом кожи.

Гидрохлоротиазид

Гидрохлортиазид относится к группе тиазидных диуретиков. Механизм гипотензивного действия этих препаратов изучен не полностью. Известно, что они влияют на реабсорбцию натрия и хлорида в дистальных почечных канальцах. Увеличение выведения ионов натрия и хлорида с мочой сопровождается повышенным диурезом (вследствие осмотического связывания воды). Выведение калия и магния повышается, а мочевой кислоты – понижается. Возможными механизмами антидиуретического эффекта гидрохлоротиазида могут быть:  изменение баланса натрия, уменьшение объема внеклеточной воды и плазмы, изменение сопротивления в почечных сосудах и пониженный ответ на норадреналин и ангиотезин II.

Фармакодинамические эффекты

Рамиприл

Прием рамиприла приводит к снижению артериального давления в положении лежа и стоя, без компенсаторного увеличения частоты сердечных сокращений (ЧСС). Рамиприл значительно снижает общее периферическое сопротивление сосудов (ОПСС), практически не вызывая изменений в почечном кровотоке и скорости клубочковой фильтрации.

После однократного приёма рамиприла внутрь, его антигипертензивное действие отмечается в пределах 1 — 2 часов, достигает максимума через 3 — 6 часов и длится в течение 24 часов.

При ежедневном приеме рамиприла его антигипертензивный эффект постепенно увеличивается в течение 3 — 4-х недель. Было показано, что этот эффект сохраняется при длительном лечении в течение 2 лет.

Внезапная отмена рамиприла не сопровождается быстрым повышением артериального давления.

Гидрохлоротиазид

Диуретический эффект наступает примерно через 2 часа после приема, достигает максимума примерно за 4 часа и продолжается в течение 6-12 часов. Гипотензивный эффект достигается за 3-4 дня лечения и длится в течение 1 недели после завершения приема препарата.

Гипотензивный эффект гидрохлоротиазида сопровождается небольшим повышением фракции фильтрации, почечного сосудистого сопротивления и активности ренина в плазме.

Клиническая эффективность и безопасность

Данные клинических исследований по двойной блокаде ренин-ангиотензин-альдостероновой системы (РААС).

 В двух исследованиях ONTARGET (ONgoing Telmisartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) и VA NEPHRON-D (The Veterans Affairs Nephropathy in Diabetes) изучали пользу комбинирования препаратов иАПФ с БРА. В исследование ONTARGET включались пациенты с сердечно-сосудистыми или цереброваскулярными заболеваниями в анамнезе или пациенты с диабетом 2 типа с выявленным органным поражением. В исследование VA NEPHRON-D включались пациенты с диабетом типа 2 и диабетической нефропатией.

Эти исследования не выявили каких-либо достоверных преимуществ с точки зрения клинического исхода со стороны почек, сердечно-сосудистой системы или смертности.  В то же время, комбинация иАПФ и БРА была ассоциирована с повышением риска гиперкалиемии, острым нарушением функции почек и/или гипотензией, по сравнению с монотерапией.

Так как фармакодинамический профиль препаратов иАПФ и БРА сходен, эти результаты также применимы и к другим иАПФ и БРА.

Таким образом, препараты иАПФ и БРА не должны применяться в комбинации у пациентов с диабетической нефропатией.

В исследовании ALTITUDE (Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal Disease Endpoints) изучали пользу добавления алискирена к стандартной терапии иАПФ или БРА у пациентов с диабетом типа 2 с хроническим заболеванием почек, сердечно-сосудистыми заболеваниями или обоими типами заболеваний. Исследование было досрочно остановлено вследствие повышения риска побочных эффектов. Смерть от сердечно-сосудистых причин или инсульта чаще наблюдалась в группе, получавшей алискирен, чем в группе плацебо. Аналогично, побочные эффекты и наиболее значимые серьезные побочные эффекты (гиперкалиемия, гипотензия и нарушение функции почек) чаще имели место в группе, получавшей алискирен, чем в группе плацебо.

Совместное применение рамиприла и гидрохлоротиазида

В клинических исследованиях комбинация данных препаратов в большей степени понижала артериальное давление, по сравнению с их применением в качестве монотерапии. Предполагается, что вследствие блокады ренин-ангиотензин-альдостероновой системы, комбинация рамиприла с гидрохлоротиазидом может уменьшить потерю калия, обусловленную гидрохлоротиазидом. Комбинирование иАПФ с тиазидным диуретиком приводит к синергическому эффекту, а также понижает риск гипокалиемии, вызванный применением только одного диуретика.

 

Показания к применению

— лечение артериальной гипертензии у пациентов, у которых отсутствует адекватный контроль артериального давления при использовании рамиприла или гидрохлоротиазида в качестве монотерапии

 

Способ применения и дозы

Таблетки для приема внутрь.

Рекомендуется принимать препарат ежедневно, в одно и то же время суток, предпочтительно утром. Таблетки можно делить пополам на две равные дозы, разламывая по риске, запивая большим количеством жидкости, независимо от приема пищи. Таблетки нельзя измельчать или разжевывать. Дозу препарата и продолжительность терапии устанавливают индивидуально. Лечение артериальной гипертензии не следует начинать с применения фиксированной комбинации. Перед началом терапии препаратом Хартил-Д следует определить соответствующую дозу отдельных компонентов.

Начальная рекомендуемая доза – таблетки 2,5 мг/12,5 мг. При необходимости дозу можно постепенно увеличивать до достижения целевых значений артериального давления.   Максимальная суточная доза:  для монокомпонента рамиприла –10 мг и для монокомпонента гидрохлоротиазида — 25 мг.

Особые группы пациентов

Пациентам пожилого возраста лечение следует начинать с более низких доз, а повышение доз следует проводить более медленно, ввиду большей вероятности развития побочных эффектов, особенно у престарелых и ослабленных пациентов.

Пациентам с нарушением функции почек

Хартил-Д противопоказан с тяжелым пациентам нарушением функции почек

(КК менее 30 мл/мин).

Пациентам с нарушением функции почек может возникнуть необходимость понизить дозу Хартила-Д. Пациентам с КК 30-60 мл/мин сначала следует назначать рамиприл в качестве монотерапии, и только после этого комбинацию, содержащую самые низкие дозы рамиприла и гидрохлоротиазида. Максимальная суточная доза — таблетки 5  мг/25 мг.

Пациентам с легким или умеренным нарушением функции печени

В начальном периоде лечения препаратом Хартил-Д необходим тщательный  медицинский контроль.  Максимальная суточная доза составляет 2,5 мг рамиприла и 12,5 мг гидрохлоротиазида. Препарат Хартил-Д противопоказан пациентам с тяжелыми нарушениями функции печени.

Пациенты, получающие диуретики

В начальной стадии лечения препаратом Хартил-Д пациентов, получающих диуретики, может развиться гипотония, поэтому в начале лечения следует соблюдать осторожность. Следует продумать возможность понижения дозы диуретика или его отмены до начала лечения препаратом Хартил-Д.

Если отмена диуретика не представляется возможной, рекомендуется начинать лечение самой низкой дозой рамиприла (1,25 мг/сут) в свободной комбинации. После этого рекомендуется перейти на комбинированный препарат, содержащий 2,5 мг рамиприла / 12,5 мг гидрохлоротиазида.

Ангионевротический отек

В связи с возможностью развития ангионевротического отека при одновременном применении препарата с сакубутрилом/вальсартаном не следует назначать препарат Хартил-Д в течение, по меньшей мере, 36 часов после отмены сакубутрила/вальсартана.

Дети и подростки в возрасте до 18 лет

Хартил не рекомендуется к применению у детей и подростков младше 18 лет ввиду недостаточного количества данных по безопасности и эффективности.

 

Побочные действия

Использованные ниже параметры частоты побочных эффектов определены следующим образом: очень часто (≥1/10); часто (≥1/100 – <1/10); нечасто (≥1/1000 – <1/100); редко (≥1/10 000 – <1/1000); очень редко ( ≥1/10 000); частота неизвестна (невозможно определить по имеющимся данным).

Нарушения со стороны крови и лимфатической системы:

нечасто: лейкопения, уменьшение количества эритроцитов, понижение концентрации гемоглобина, гемолитическая анемия, тромбоцитопения

частота неизвестна: недостаточность функции костного мозга, нейтропения (включая агранулоцитоз), панцитопения, эозинофилия, гемоконцентрация обусловленная обезвоживанием

Нарушения со стороны иммунной системы

частота неизвестна: анафилаксия и анафилактоидные реакции, связанные с рамиприлом, и анафилаксия, связанная с гидрохлоротиазидом, повышение титра противоядерных антител

Нарушения со стороны эндокринной системы

частота неизвестна: синдром неадекватной секреции антидиуретического гормона

Нарушения со стороны обмена веществ и питания

часто: эффекты, связанные с гидрохлоротиазидом (неадекватный контроль сахарного диабета, ухудшение переносимости глюкозы, повышение уровня глюкозы крови, повышение уровня мочевой кислоты, ухудшение подагры, повышение холестерина и/или триглицеридов)

нечасто: анорексия, понижение аппетита, гипокалиемия, жажда (связанные с гидрохлоротиазидом)

очень редко: гиперкалиемия, связанная с рамиприлом

частота неизвестна: гипонатриемия, глюкозурия, метаболический алкалоз, гипохлоридемия, гипомагнезиемия, гиперкальциемия, дегидрация  (связанные с гидрохлоротиазидом)

Нарушения психики

нечасто: депрессивное настроение, апатия, тревожное состояние, нервозность, нарушения сна, включая сонливость

частота неизвестна: спутанность сознания, двигательное беспокойство,

нарушение концентрации внимания

Нарушения со стороны нервной системы

часто: головная боль, головокружение

нечасто: вертиго, парестезии, тремор, нарушения равновесия, ощущение жжения, нарушения или отсутствие вкусовых ощущений

частота неизвестна: ишемия мозга, включая ишемический инсульт и транзиторную ишемическую атаку, нарушение психомоторных функций, нарушение обоняния

Нарушения со стороны органа зрения

нечасто: нарушения зрения, включая нечеткость зрения, конъюнктивит

частота неизвестна: ксантопсия, пониженное выделение слезной жидкости,   вторичная  острая закрытоугольная глаукома и/или острая миопия  (связанные с гидрохлоротиазидом)

Нарушения со стороны органа слуха

нечасто: звон в ушах

частота неизвестна: нарушение слуха

Нарушения со стороны сердца

нечасто: ишемия миокарда, включая стенокардию, тахикардия, аритмия, ощущение сильного сердцебиения, периферические отеки

частота неизвестна: инфаркт миокарда

Нарушения со стороны сосудов

нечасто: гипотензия, ортостатическое понижение артериального давления, синкопы, приливы

частота неизвестна: тромбозы, связанные с тяжелым обезвоживанием, стеноз сосудов, гипоперфузия, болезнь Рейно, васкулит

Нарушения со стороны дыхательной системы, органов грудной клетки и средостения

часто: непродуктивный, раздражающий кашель, бронхит

нечасто: синусит, одышка, заложенный нос

частота неизвестна: бронхоспазм, включая ухудшение астмы, альвеолит, аллергический, некардиогенный отек легких, вызванный гидрохлоротиазидом

Нарушения со стороны желудочно-кишечного тракта

нечасто: воспаление желудочно-кишечного тракта, нарушение пищеварения, дискомфорт в животе, диспепсия, гастрит, тошнота, запор

очень редко: рвота, афтозный стоматит, глоссит, диарея, боль в верхней части живота,  сухость во рту

частота неизвестна: панкреатит (в очень редких случаях при приеме иАПФ сообщалось о случаях с летальным исходом), повышение уровня ферментов поджелудочной железы, ангионевротический отек тонкого кишечника, сиалоаденит  (связанный с гидрохлоротиазидом)

Нарушения со стороны печени и желчевыводящих путей

нечасто: холестатический или цитолитический гепатит (в исключительно редких случаях с летальным исходом), повышение уровня печеночных ферментов и/или конъюгированного билирубина, калькулезный холецистит    (связанный с гидрохлоротиазидом)

частота неизвестна: острая печеночная недостаточность, холестатическая желтуха, гепатоцеллюлярные поражения печени

Нарушения со стороны кожи и подкожных тканей

нечасто: ангионевротический отек: в очень редких случаях обструкция дыхательных путей в результате ангионевротического отека сопровождалась летальным исходом, псориазоформный дерматит, усиленное потоотделение, кожная сыпь, особенно макулопапулезная, зуд, выпадение волос

частота неизвестна: токсический эпидермальный некролиз, синдром Стивенса-Джонсона, мультиформная эритема,  пемфигус, обострение псориаза, эксфолиативный дерматит, реакции светочувствительности, онихолизис,  пемфигоидная или лихеноидная экзантема или энантема, крапивница, системная красная волчанка (связанная с гидрохлоротиазидом)

Нарушения со стороны скелетно-мышечной и соединительной ткани

нечасто: миалгия

частота неизвестна: артралгия, мышечные спазмы, мышечная слабость, скелетно-мышечная ригидность, тетания (связанные с гидрохлоротиазидом)

 Нарушения со стороны почек и мочевыводящих путей

нечасто: нарушение функции почек, острая почечная недостаточность, повышенное выделение мочи, повышение остаточного азота и сывороточного креатинина

частота неизвестна: ухудшение существующей протеинурии, интерстициальный нефрит (вызванный гидрохлоротиазидом)

Нарушения со стороны репродуктивных органов и молочной железы

нечасто: преходящее нарушение эректильной функции, импотенция

частота неизвестна: снижение либидо, гинекомастия

Общие нарушения и состояние тканей в месте введения

часто: усталость, астения

нечасто: боль в груди, пирексия

К профилю безопасности рамиприл + гидрохлоротиазид относятся симптомы гипотензии и/или обезвоживания, связанные с повышенным диурезом. Известно, что ингибиторы АПФ (рамиприл) могут вызывать постоянный сухой кашель, а гидрохлоротиазид ухудшает метаболизм глюкозы, липидов и мочевой кислоты. Оба действующих вещества оказывают противоположный эффект на уровень калия в сыворотке крови. Среди тяжелых побочных эффектов следует отметить ангионевротический отек, анафилактические реакции, поражения почек или печени, панкреатит, тяжелые реакции со стороны кожи, нейтропения/агранулоцитоз.

Сообщение о побочных реакциях

Предоставление данных о предполагаемых побочных реакциях препарата является очень важным моментом, позволяющим  осуществлять непрерывный мониторинг соотношения риск/польза лекарственного средства. Медицинским работникам следует  предоставлять информацию о любых предполагаемых неблагоприятных реакциях по указанным в конце инструкции контактам, а также через национальную систему сбора информации.

 

Противопоказания

— повышенная чувствительность к рамиприлу или к другим ингибиторам АКФ, к гидрохлоротиазиду и к другим тиазидным диуретикам  или производным сульфонамида, а также к любому другому из вспомогательных веществ  препарата

— наследственный или идиопатический ангионевротический отек в анамнезе, связанный с применением ранее ингибиторов АКФ или блокаторов ангиотензина II

— экстренный гемодиализ или гемофильтрация с использованием высокопроницаемых диализных мембран

— гемодинамически значимый двусторонний (или односторонний у пациентов с одной почкой) стеноз почечной артерии

— выраженные нарушения функции почек (КК менее 30мл/мин у пациентов, не находящихся на гемодиализе)

-клинически значимые нарушения электролитного баланса, которые могут ухудшиться после лечения препаратом Хартил-Д

— выраженные нарушения функции печени, печеночная энцефалопатия

— артериальная гипотензия или нестабильность гемодинамики

-пациентам с сахарным диабетом или средними/тяжелыми нарушениями функции почек КК менее 60 мл/мин/1,73м2 площади поверхности тела) получающим препараты, содержащие алискирен

— одновременное применение с сакубутрилом / вальсартаном. Ингибиторы АПФ (такие как рамиприл) нельзя назначать в течение, по меньшей мере, 36 часов после отмены сакубутрила / вальсартана

— II и III триместры беременности и период лактации

— детский и подростковый возраст до 18 лет (из-за отсутствия данных по безопасности и эффективности применения)

 

Лекарственные взаимодействия

Клинические исследования показали, что двойная блокада ренин-ангиотензин-альдостероновой системы (РААС) при комбинации ингибиторов АПФ, блокаторов рецепторов ангиотензина II или алискирена приводит к учащению побочных эффектов, таких как гипертензия, гиперкалиемия и нарушение функции почек (включая острую почечную недостаточность) в сравнении с приемом одного препарата действующего на РААС.

Противопоказанные комбинации

Экстракорпоральные процедуры, в ходе которых кровь контактирует с отрицательно заряженными поверхностями, такие, как диализ или при помощи некоторых мембран интенсивного потока (например, мембраны из полиакрилонитриловых соединений), гемофильтрация или аферез липопротеинов низкой плотности с использованием сульфата декстрана, вследствие повышенного риска тяжелых анафилактоидных реакций. Если такое лечение необходимо, то следует рассмотреть использование других мембран для диализа или иного класса антигипертензивных средств.

Совместное применение ингибиторов АПФ (такими как рамиприл) с сакубутрилом/вальсартаном противопоказано, так как совместное блокирование неприлизина (НЕП) и ангиотензин-превращающего фермента (АПФ) может повысить риск развития ангионевротического отека. Нельзя назначать ингибиторы АПФ ранее, чем через 36 часов после последней дозы сакубутрила/вальсартана. Нельзя назначать сакубутрил/вальсартан ранее, чем через 36 часов после последней дозы иАПФ.

Комбинации, требующие особой осторожности

Гепарин, соли калия, калийсберегающие диуретики и прочие активные вещества, повышающие уровень сывороточного калия (включая антагонисты рецепторов ангиотензина-II, триметоприм, такролим, циклоспорин): возможно развитие гиперкалиемии. Уровень сывороточного калия должен постоянно контролироваться.

Антигипертензивные средства (например, диуретики) и прочие активные вещества, снижающие артериальное давление (например, нитраты, трициклические антидепрессанты, обезболивающие средства, обильный прием алкоголя, баклофен, альфузозин, доксазозин, празозин, тамсулозин, теразозин): возможно потенцирование риска гипотензии.

Вазопрессорные симпатомиметики и прочие активные вещества (например, изопротеренол, добутамин, дофамин, эпинефрин), способные ослаблять антигипертензивный эффект препарата Хартил-Д: рекомендуется регулярный мониторинг артериального давления.

Кроме того, симпатомиметический эффект вазопрессина может понизиться под действием гидрохлоротиазида.

Аллопуринол, иммунодепрессанты, кортикостероиды, прокаинамид, цитостатики и прочие вещества, которые могут изменять картину крови: повышенная вероятность гематологических реакций.

Тиазидные диуретики могут повысить риск развития реакций повышенной чувствительности, связанной с приемом аллопуринола, в особенности у пациентов с нарушением функции почек.

Соли лития: поскольку ингибиторы АПФ способны снижать экскрецию лития, и соответственно повышать концентрацию лития в крови с последующим повышением его токсического эффекта. Требуется регулярный мониторинг сывороточного уровня лития.

Комбинированное применение рамиприла / гидрохлоротиазида с солями лития не рекомендуется.

Антидиабетические средства, включая инсулин: возможна гипогликемия. Гидрохлоротиазид ухудшает эффективность противодиабетических препаратов. Рекомендуется регулярный мониторинг уровня глюкозы крови.

Нестероидные противовоспалительные препараты и ацетилсалициловая кислота: ожидается снижение антигипертензивного эффекта Хартил. Более того, одновременное лечение ингибиторами АПФ и НПВП может повышать риск дисфункции почек и повышение уровня сывороточного калия.

Пероральные антикоагулянты: при комбинации с гидрохлоротиазидом может понизиться антикоагулянтный эффект этих препаратов.

Кортикостероиды, АКТГ, амфотерицин В, карбеноксолон, лакрица (в больших количествах), слабительные (при длительном применении) и другие средства, повышающие выведение калия или понижающие уровень калия в плазме крови: повышение опасности развития гипокалиемии.

Сердечные гликозиды (препараты наперстянки), известные лекарственные средства, удлиняющие интервал QT, и антиаритмические препараты: может повыситься проаритмическая токсичность или понизиться антиаритмический эффект при нарушении электролитного баланса (например, при гипокалиемии, гипомагнезиемии).

Метилдопа: возможен гемолиз

Холестирамин или другие энтеральные ионообменные смолы: может понизиться всасывание гидрохлоротиазида. Сульфонамидные диуретики следует принимать либо за час до приема ионообменных смол, либо через 4-6 часов после их приема.

Миорелаксанты типа кураре:  возможно повышение или продление миорелаксантного эффекта.

Соли кальция и препараты, повышающие уровень кальция в крови: при комбинации таких препаратов с гидрохлоротиазидом может повыситься уровень кальция в сыворотке крови, поэтому необходим тщательный контроль уровня кальция в крови.

Карбамазепин: вследствие аддитивного эффекта может повышаться риск развития гипонатриемии.

Контрастные вещества, содержащие йод: вызываемое диуретиками (включая и гидрохлоротиазид) обезвоживание повышается опасность поражения почек, особенно при применении больших количеств йод-содержащих контрастных веществ.

Пенициллин: гидрохлоротиазид выводится дистальными почечными канальцами, что понижает выведение пенициллина.

Хинин: гидрохлоротиазид понижает выведение хинина из организма.

Гепарин: возможно повышение концентрации калия в сыворотке крови.

Видаглиптин: ангионевротический отек чаще встречается у пациентов, одновременно принимавших видаглиптин и ингибитор АПФ. Следует соблюдать осторожность в начале лечения.

Ингибиторы мишени рапамицина mTOR: Риск развития ангионевротического отека повышается у пациентов, совместно получающих лечение препаратами ингибиторами мишени рапамицина у млекопитающих (mTOR), (тенсиролимус, эверолимус, сиролимус). Следует соблюдать осторожность в начале лечения.

Рацекадотрил: имеются сообщения о возможном повышении риска развития ангионевротического отека при совместном применении ингибиторов АПФ и ингибиторов нейтральной пептидаза (НЕП, неприлизина), таких как рацекадотрил.

 

Особые указания

Особые группы пациентов

Пациенты с высоким риском гипотензии

Пациенты с очень повышенной активностью ренин-ангиотензин-альдостероновой системы

Пациенты с повышенной активностью ренин-ангиотензин-альдостероновой системы испытывают риск острого падения артериального давления и снижения функции почек вследствие ингибирования АПФ, особенно в случаях использования ингибиторов АПФ  или совместно применяющегося диуретика впервые или же при первом повышении дозы.

Значительная активация ренин-ангиотензин-альдостероновой системы, требующая медицинского наблюдения с контролем уровня артериального давления должна быть ожидаемой у следующих пациентов:

— с тяжелой гипертензией;

— с декомпенсированной застойной сердечной недостаточностью;

— с гемодинамически значимой обструкцией входа/выхода левого желудочка (т.е. стеноз аортального или митрального клапана);

— с односторонним стенозом почечной артерии одной функционирующей почки;

— с существующими (или возможными) нарушениями водно-электролитного баланса (включая пациентов, принимающих мочегонные средства);

— с циррозом печени и/или асцитом;

— пациенты, подвергающиеся обширному оперативному вмешательству или же в ходе анестезии получающие препараты с гипотензивным эффектом.

До начала лечения рекомендуется коррекция дегидратации, гиповолемии или дефицита солей (у пациентов с сердечной недостаточностью, однако, такие лечебные мероприятия должны быть взвешены с учетом риска объемной перегрузки кровотока).

Пациенты с риском развитии ишемии сердца или церебральной ишемии, развившихся вследствие острого падения артериального давления

В начале лечения необходим тщательный медицинский контроль.

  • Первичный гиперальдостеронизм: комбинированный препарат рамиприл + гидрохлоротиазид не является препаратом выбора для лечения первичного гиперальдостеронизма. Если рамиприл + гидрохлоротиазид все же назначается пациенту с первичным гиперальдостеронизмом, то необходим тщательный контроль уровня калия в крови.
  • Применение препарата у пожилых пациентов: (см. раздел «Способ применения и дозы»).
  • Пациенты с нарушениями функции печени: нарушения электролитного баланса, связанные с лечением диуретиками, включая и гидрохлоротиазид, могут вызвать печеночную энцефалопатию у пациентов с заболеваниями печени.

Хирургическое вмешательство

Рекомендуется отмена ингибиторов АПФ за день до хирургического вмешательства при наличии такой возможности.

Мониторинг функции почек

Функция почек должна наблюдаться до начала и в ходе лечения с адекватной коррекцией дозировок, особенно в первые недели лечения. Пациенты с с почечной недостаточностью требуют отдельного наблюдения. Существует риск нарушения почечной функции, в частности – у пациентов с застойной сердечной недостаточностью, после трансплантации почки или при наличии заболеваний почечных сосудов, включая гемодинамически значимый односторонний стеноз почечной артерии.

Нарушение функции почек

У пациентов, с заболеваниями почек, тиазидные диуретики могут вызвать азотемию. Прием лекарственных средств на фоне нарушения функции почек может приводить к кумулятивным эффектам. В случае прогрессирования почечной недостаточности, характеризующейся увеличением небелкового азота, следует тщательно оценить необходимость терапии и рассмотреть возможность прекращения приема диуретиков.

Нарушение электролитного обмена

Любому пациенту, получающему лечение диуретиками, необходимо периодически определять содержание электролитов в сыворотке крови.

Использование тиазидных диуретиков, в том числе гидрохлоротиазида, может вызывать нарушение водно-электролитного баланса (гипокалиемию, гипонатриемию и гипохлоремический алкалоз). Хотя прием тиазидов может приводить к развитию гипокалиемии, при одновременном приеме рамиприла возможно уменьшение степени выраженности гипокалиемии, вызванной диуретиками. Вероятность развития гипокалиемии выше при циррозе печени, у пациентов с повышенным диурезом, при неадекватном пероральном приеме электролитов, а также на фоне лечения кортикостероидами и АКТГ. Первое определение содержания калия в плазме крови следует проводить на первой неделе после начала лечения. При выявлении гипокалиемии необходима коррекция.

Может также развиться гипонатриемия разведения. Понижение уровня натрия сначала может быть бессимптомным, поэтому необходимо периодическое определение содержания натрия в крови. Более частое тестирование необходимо у пожилых пациентов и при циррозе печени.

Известно, что тиазиды увеличивают почечную экскрецию магния, что может привести к снижению уровня магния в крови.

Гиперкалиемия

Гиперкалиемия наблюдалась у некоторых пациентов, получавших иАПФ, в том числе рамиприл гидрохлоротиазид.  В группу пациентов с повышенным риском развития гиперкалиемии входят: пациенты с почечной недостаточностью или с неконтролируемым сахарным диабетом, пациенты пожилого возраста (старше 70 лет), применяющие калийсодержащие препараты или калийсберегающие диуретики и прочие активные вещества, повышающие уровень сывороточного калия. Также гиперкалиемия может развиться у пациентов с обезвоживанием, острой сердечной декомпенсацией или метаболическим ацидозом. Если одновременное применение вышеуказанных веществ показано, то требуется регулярный мониторинг уровня сывороточного калия.

Гипонатремия

Синдром неадекватной секреции антидиуретического гормона (СНАСАГ) и последующей гипонатриемией наблюдается у некоторых пациентов, получавших рамиприл. Рекомендуется регулярно контролировать уровень сывороточного натрия у пожилых людей, а также  у других пациентов, подверженных риску развития гипонатриемии.

Печеночная энцефалопатия

Нарушения электролитного баланса, связанные с лечением диуретикамим, включая и гидрохлоротиазид, могут вызвать печеночную энцефалопатию  у пациентов с заболеваниями печени. При развитии печеночной энцефалопатии следует немедленно отменить лечение.

Гиперкальциемия

Гидрохлоротиазид стимулирует реабсорбцию кальция в почечных канальцах и может вызвать гиперкальциемию, что может повлиять на результаты исследования функции паращитовидных желез.

Ангионевротический отек

Сообщалось о возникновении ангионевротического отёка у пациентов, получавших ингибиторы АПФ, включая рамиприл. Риск развития ангионевротического отека повышается у пациентов, совместно получающих лечение препаратами ингибиторами мишени рапамицина у млекопитающих (mTOR), (тенсиролимус, эверолимус, сиролимус), вилдаглиптин или рацекадотрил.

При возникновении ангионевротического отека  препарат  следует отменить. Немедленно следует начать экстренное лечение. Пациент должен находиться под наблюдением по меньшей мере в течение 12-24 часов и может быть выписан только после полного исчезновения симптомов.

У пациентов, получавших иАПФ, в том числе Хартил-Д, наблюдалась  случаи ангионевротического отека тонкого кишечника. Данных пациентов беспокоили абдоминальные боли (при наличии или отсутствии тошноты и рвоты). Симптомы ангионевротического отека исчезали после отмены ингибитора АПФ.

Анафилактические реакции при десенсибилизации

Вероятность и тяжесть анафилактических и анафилактоидных реакций к ядам насекомых и прочим аллергенам повышается при ингибировании АПФ. Временная отмена Хартил-Д должна рассматриваться до развития десенсибилизации.

Нейтропения/агранулоцитоз,

Нейтропения, агранулоцитоз и подавление деятельности костного мозга наблюдались редко. Мониторинг лейкоцитов рекомендован для обнаружения возможной лейкопении. В начальной фазе лечения рекомендован более частый мониторинг у пациентов с нарушенной функцией почек, у пациентов с сопутствующими заболеваниями соединительной ткани (системная красная волчанка, склеродермия) и у всех пациентов, получающих также лечение другими препаратами, которые могут вызывать изменения картины крови.

Острая миопия и закрытоугольная глаукома

Гидрохлоротиазид (сульфонамид) может вызывать идиосинкразическую реакцию, приводящую к развитию острой транзиторной миопии и острой закрытоугольной глаукомы. Симптомы включают внезапное ухудшение зрения, боли в глазах и могут развиваться через несколько часов или недель после начала применения препарата. Нелеченая острая закрытоугольная глаукома может привести к полной потере зрения. При развитии осложнений рекомендуется прекратить прием гидрохлоротиазида. Повышение внутриглазного давления может потребовать немедленного лечения или хирургического вмешательства. Фактором риска развития острой закрытоугольной глаукомы может быть аллергия на сульфонамиды или пенициллин в анамнезе.

Этнические различия

Ингибиторы АПФ чаще вызывают ангионевротический отек у пациентов негроидной расы, чем у пациентов европеиодной расы.

Как и другие  иАПФ, рамиприл может быть менее эффективен в понижении артериального давления у пациентов негроидной расы, возможно из-за превалирования у таких пациентов гипертензии с низкими уровнями ренина, страдающих гипертензией.

Антидопинговые тесты у спортсменов

Гидрохлоротиазид, входящий в состав данного лекарственного препарата, может дать положительную реакцию при антидопинговом контроле.

Метаболические и эндокринные эффекты

Терапия тиазидами может уменьшить толерантность к глюкозе. При сопутствующем сахарном диабете может возникнуть необходимость подбора дозы инсулина или пероральных гипогликемических средств. Терапия тиазидами может вызвать проявление латентного сахарного диабета.

С терапией тиазидными диуретиками связывают увеличение уровней холестерина и триглицеридов.

У некоторых пациентов прием гидрохлоротиазида может вызвать гиперурикемию или ухудшить состояние больных подагрой.

Кашель

В ходе лечения иАПФ сообщались случаи кашля. Характерной особенностью постоянный, непродуктивный кашель, а также исчезновение его проявлений после прекращения терапии. Кашель, вызываемый ингибиторами АПФ, должен рассматриваться в дифференциальной диагностике кашля.

Другие реакции

Реакции гиперчувствительности могут развиться у пациентов, без аллергии или бронхиальной астмы в анамнезе. Также сообщалось об ухудшении или активации системной красной волчанки.

Двойная блокада ренин-ангиотензин-альдостероновой системы (РААС)

Одновременное применение ингибиторов АПФ, блокаторов рецепторов ангиотензина (БРА) или алискирена повышает риск гипотензии, гиперкалиемии и нарушения функции почек (включая острую почечную недостаточность). Двойная блокада РААС с использованием ингибиторов иАПФ, БРА или алискирена не рекомендуется.

Если двойная блокада РААС абсолютно необходима, лечение должно проходить под наблюдением специалиста и регулярным контролем функции почек, электролитов и артериального давления. Одновременное применение ингибиторов АПФ и БРА не рекомендуется у пациентов с диабетической нефропатией.

Препарат Хартил-Д содержит лактозы моногидрат

Хартил-Д таблетки 2,5/12,5 мг – 25 мг лактозы в каждой таблетке; Хартил-Д таблетки 5/25 мг – 50 мг лактозы в каждой таблетке.

При редких наследственных заболеваниях, в том числе непереносимости галактозы, лактазной недостаточности и нарушения всасывания глюкозы/галактозы не следует принимать препарат Хартил-Д.

Беременность

Ингибиторы АПФ (например, рамиприл) не рекомендуется к применению в I триместре беременности и противопоказан во II и III триместрах беременности.

Эпидемиологические данные по риску тератогенности при использовании ингибиторов АПФ во время I триместра беременности не являются исчерпывающими; однако невозможно исключить некоторого повышения риска. Если продолжение терапии антагонистами рецепторов ангиотензина II не считается жизненно необходимым, женщин, планирующих беременность, переводят на альтернативный гипотензивный препарат, профиль безопасности которого у беременных хорошо изучен. При установлении беременности необходимо немедленно отменить антагонисты рецепторов ангиотензина II и, при необходимости, назначить альтернативную терапию.

Лечение ингибиторами АПФ/БРА II во время II и III триместров беременности вызывало случаи токсического эффекта на плод (дисфункции почек, маловодие, задержка окостенения костей черепа) и у новорожденных (почечная недостаточность, гипотензия, гиперкалиемия). Если же прием ингибиторов АПФ происходил во II триместре беременности или на более поздних сроках, рекомендуются ультразвуковые исследования почек и черепа. Новорожденные, чьи матери принимали ингибиторы АПФ, должны тщательно наблюдаться на предмет гипотензии. Длительный прием гидрохлоротиазида в течение III триместра беременности может вызвать ишемию плода и плаценты и риск задержки роста. В отдельных случаях прием  незадолго до родов может вызвать гипогликемию и тромбоцитопению у новорожденных. Гидрохлоротиазид может уменьшить объем плазмы и снизить маточно-плацентарный кровоток.

Лактация

Комбинация рамиприл + гидрохлоротиазид противопоказана при грудном вскармливании.  Рамиприл и гидрохлоротиазид выделяются в грудное молоко человека. Если мать получает комбинацию рамиприл + гидрохлоротиазид в терапевтических дозах, то степень выделения обоих компонентов  достаточна для воздействия на организм младенца.

Поскольку нет адекватных данных по применению рамиприла во время кормления грудью, применение препарата,  не рекомендуется в период лактации. Имеются сообщения о подавлении или полном прекращении лактации в связи с приемом гидрохлоротиазида. У ребенка могут наблюдаться гиперчувствительность к лекарственным препаратам группы сульфонамидов, гиперкалиемия и ядерная желтуха. Из-за возможности серьезных побочных эффектов обоих препаратов у грудных детей не следует принимать Хартил-Д при грудном вскармливании, либо при необходимости приема препарата матерью следует решить вопрос о прекращении грудного вскармливания. Предпочтительно применение альтернативных препаратов с установленным профилем безопасности по применению во время кормления грудью, особенно в случае новорожденных или недоношенных детей.

Особенности влияния лекарственного средства на способность управлять

транспортным средством или потенциально опасными механизмами

Некоторые нежелательные эффекты препарата (артериальная гипотензия,  головокружение) могут вызвать у пациента снижение концентрации внимания и снижение скорости реакции, тем самым приводя к риску в ситуациях, где данные способности важны (например, при управлении автомобилем или работе с механизмами). Это следует учесть особенно в начале терапии или при смене препаратов. После приема первой дозы или последующего повышения дозировки не рекомендуется осуществлять управление механизмами в течение нескольких часов.

 

Передозировка

Симптомы: симптомы, связанные с передозировкой ингибиторами АПФ, могут характеризоваться чрезмерной периферической вазодилатацией (с выраженной гипотензией, шоком), брадикардией, нарушениями водно-электролитного баланса и почечной недостаточностью, нарушения ритма сердца, нарушение сознания (в том числе кома), судороги, связанные с изменением функции мозга, парезы и паралитическая непроходимость кишечника. У чувствительных пациентов (например, при гиперплазии предстательной железы) передозировка гидрохлоротиазида может вызвать острую задержку мочи.

Лечение состояние пациентов должно находиться под строгим наблюдением врача, симптоматическая и поддерживающая терапия. Меры помощи включают в себя в основном первичную детоксикацию (промывание желудка, прием адсорбентов) и меры по восстановлению стабильности гемодинамических показателей, такие, как введение альфа1-адренергических агонистов или ангиотензина-II (ангиотензинамид). Рамиприлат, активный метаболит рамиприла, слабо удаляется гемодиализом.

 

Форма выпуска  и упаковка

По 14 таблеток в контурной ячейковой упаковке из пленки поливинилхлоридной / полихлоро-3-фторэтилена и из фольги алюминиевой.

По 2 контурных ячейковых упаковки вместе с инструкцией по медицинскому применению на государственном и русском языках помещают в картонную пачку.

 

Условия хранения

Хранить при температуре не выше  25˚С.

Хранить в недоступном для детей месте!

 

Срок хранения

3 года  

Не использовать по истечении срока годности.

 

Условия отпуска из аптек

По рецепту

 

Производитель

Альфамед Фарбил Арцнеймиттель ГмбХ,  Гёттинген, Германия

Тел: 49 551 382 300, факс: 49 551 382 470, e-mail: www.allphamed.de

Владелец регистрационного удостоверения

ЗАО «Фармацевтический завод ЭГИС», Венгрия

 

Наименование, адрес и контактные данные (телефон, факс, электронная почта) организации на территории Республики Казахстан, принимающей претензии (предложения)  по качеству лекарственных  средств  от потребителей и  ответственной за пострегистрационное наблюдение за безопасностью лекарственного средства:

Представительство в РК   ЗАО «Фармацевтический завод ЭГИС»

050060, г. Алматы, ул. Жарокова 286 Г 

тел: + 7 (727) 247 63 33,  + 7 (727) 247 63 34, факс: + 7 (727) 247 61 41,

e-mail: egis@egis.kz

 

Дәрілік затты медициналық қолдану жөніндегі нұсқаулық

ХАРТИЛ®— Д

Cаудалық атауы  

Хартил ®

Халықаралық патенттелмеген атауы   

Жоқ

Дәрілік түрі  

2,5 мг/12,5 мг,  5 мг/25 мг таблеткалар

Құрамы

2,5 мг/12,5 мг бір таблетканың құрамында

белсенді заттар: рамиприл  2,5 мг

                              гидрохлоротиазид 12,5 мг,

5 мг/25 мг  бір таблетканың құрамында

белсенді заттар: рамиприл 5 мг

                             гидрохлоротиазид 25 мг,

қосымша заттар: лактоза моногидраты,  гипромеллоза,  кросповидон, микрокристалды целлюлоза,  натрий стеарил фумараты.

 

Сипаттамасы

Ақ түсті, сопақша пішінді, екі бетінде сызығы бар, бір бетінде сызығының екі жағында «2.5» және «12.5»  ойылып  жазылған  таблеткалар  (2.5/12.5 мг дозалау үшін)

Ақ түсті, сопақша пішінді, екі бетінде сызығы бар, бір бетінде сызығының екі жағында «5» және «25»  ойылып  жазылған  таблеткалар (5/25мг дозалау үшін).

 

Фармакотерапиялық тобы

Ренин-ангиотензин жүйесіне әсер ететін препараттар. Диуретиктермен біріктірілген ангиотензин-конвертациялайтын фермент (АКФ) тежегіштері. Диуретиктермен біріктірілген рамиприл.

АТХ коды  C09BA05

 

Фармакологиялық қасиеттері

Фармакокинетикасы

Рамиприл

Сіңуі

Рамиприл ішке қабылдағаннан кейін асқазан-ішек жолынан жылдам сіңеді. Сіңу дәрежесі қабылданған дозаның кемінде 56%-ын құрайды және тамақ ішуге байланысты емес. Ішке қабылдағаннан кейін 2,5 мг рамиприлаттың және 5 мг рамиприлдің белсенді метаболитінің биожетімділігі 45%-ды құрайды. Рамиприлаттың плазмалық концентрациясының шыңына рамиприлді қабылдағаннан кейін 2-4 сағаттан соң жетеді. Рамиприлаттың плазмалық концентрациясының тепе-тең жағдайына рамиприлді емдік дозада қабылдауда шамамен 4-күні жетеді.

Таралуы

Қан плазмасының ақуыздарымен байланысуы рамиприл үшін — 73%, рамиприлат үшін -56%.   

Биотрансформациясы

Рамиприл бір ғана белсенді метаболиті рамиприлатқа толығымен дерлік метаболизденеді, рамиприл және рамиприлат сонымен қатар аздаған мөлшерде глюкуронданады. Рамиприл сондай-ақ рамиприлдің дикетопиперазинді күрделі эфиріне және дикетопиперазин қышқылына айналады.

Шығарылуы

Метаболиттерінің шығарылуы, негізінен, бүйрек арқылы жүреді. Рамиприлаттың плазмадағы концентрациясының төмендеуі  көп фазалы сипатқа ие. Рамиприлаттың АӨФ-мен берік байланысуына, өзіне тән қанығуына және оның АӨФ-мен баяу диссоциациясына орай, рамиприлат төмен концентрацияларда жартылай ыдырау кезеңі ұзақ болатын ақырғы шығарылу фазасына ие.

Рамиприлді күніне бір дозадан көп рет қабылдағаннан кейін, рамиприлаттың тиімді жартылай шығарылу кезеңі (5-10 мг доза үшін) 13-17 сағатты  құрады, ал дозаны  1,25-2,5 мг-ға дейін төмендеткеннен кейін бұл кезең ұзарды. Бұл айырмашылық рамиприлатпен байланысатын ферменттің қанықтырғыш қабілетіне байланысты. Рамиприлдің дозасын бір рет қабылдағаннан кейін, емшек сүтінде рамиприлдің және оның метаболиттерінің болу белгілері анықталмады. Дегенмен, препараттың дозаларын көп рет қабылдау кезінде, емшек сүтіне рамиприлдің әсері анықталмаған болып қалады.

Пациенттердің ерекше топтары

Бүйрек функциясының бұзылуы бар пациенттерде рамиприлаттың бүйректік шығарылуы төмендеген, рамиприлаттың бүйректік клиренсі креатинин клиренсіне тура пропорционал. Бұл бүйрек функциясы қалыпты  субъектілерге қарағанда, өте баяу төмендейтіндерде,  плазмадағы рамиприлат концентрациясының жоғарылауына әкеледі.

Бауыр функциясының бұзылуы бар пациенттерде рамиприлатқа рамиприлдің метаболизмі бауыр эстеразалардың төмендеген белсенділігі себепті созылады. Мұндай пациенттер плазмада рамиприлдің жоғары деңгейлерін көрсетеді, ал бұл пациенттерде рамиприлдің плазмалық деңгейлері жоғарылайды. Мұндай пациенттерде рамиприлат концентрациясының  ең жоғары мәндері  бауыр функциясы қалыпты  пациенттердегілермен бірдей.

Лактация кезеңі

10 мг рамиприлді бір рет пероральді қабылдағаннан кейін, қан плазмасында оның концентрациясының жоғарылауы өлшенетін деңгейге жетпеді.  Алайда көп реттік дозалардың тиімділігі белгісіз.

Гидрохлоротиазид

Сіңуі

Ішке қабылдағаннан кейін 70% гидрохлоротиазид асқазан-ішек жолынан сіңеді. Плазмада ең жоғарғы концентрацияға жететін орташа уақыты –1,5-5 сағат.

Таралуы

Қан плазмасының ақуыздарымен байланысуы шамамен 40%.

Биотрансформациясы

Гидрохлоротиазид елеусіз мөлшерде бауырда  метаболизденеді.

Шығарылуы

Гидрохлоротиазид өзгермеген күйде іс жүзінде толығымен (>95%) бүйрек арқылы шығарылады. Ішу арқылы бір рет қабылдаудан кейін 24 сағаттың ішінде 50-70% препарат шығарылады. Гидрохлоротиазидтің T1/2 5-6 сағат.

Пациенттердің ерекше топтары

Бүйрек функциясының бұзылуы бар пациенттерде гидрохлоротиазидтің шығарылуы төмендейді. Гидрохлоротиазидтің бүйректік клиренсі креатинин клиренсімен өзара байланысты, бұл оның плазмадағы концентрациясының жоғарылауына әкеледі. Бұл науқастарда гидрохлоротиазид деңгейінің төмендеуі бүйрек функциясы қалыпты науқастарға қарағанда баяуырақ жүреді.

Бауыр функциясының бұзылуы бар пациенттердегі гидрохлоротиазидтің фармакокинетикасында бауыр циррозы бар пациенттерде елеулі өзгерістер байқалмайды. Гидрохлоротиазидтің фармакокинетикасы жүрек жеткіліксіздігі бар пациенттерде зерттелмеген.

Рамиприл және гидрохлоротиазид

Рамиприлді және гидрохлоротиазидті бір мезгілде қабылдау препараттардың әрқайсысының биожетімділігіне ықпал етпейді. Құрамында оның жеке компоненттері бар препараттарға бекітілген біріктірілімнің биологиялық тұрғыда баламалы екені дәлелденген.

Фармакодинамикасы

Хартил-Д – құрамына  АКФ (рамиприл) тежегіші және тиазидті диуретик (гидрохлоротиазид) кіретін біріктірілген гипертензияға қарсы препарат. Гипертензияға қарсы және  диуретикалық әсер береді.

Рамиприл

Рамиприлат, рамиприл ізашар дәрісінің белсенді метаболиті, дипептидилкарбоксипептидаза I ферментін (сондай-ақ ангиотензин-конвертациялаушы фермент (АКФ) аталымымен белгілі, кининаза II) тежейді, ол қан плазмасында және тіндерде ангиотензин I-дің белсенді қантамырларын тарылтқыш зат – ангиотензин II-ге өзгеруін катализдейді, сондай-ақ брадикинин-вазодилататордың ыдырауын туғызады. Ангиотензин II-нің қалыптасуын төмендету және брадикининнің деградациясын тежеу қантамырларының кеңеюіне әкеледі. Ангиотензин II сондай-ақ альдостеронның босатылуын стимуляциялайтындықтан, рамиприлат альдостеронның сөлінісін төмендетеді.

АӨФ тежегішін тағайындаумен монотерапияға орташа жауап деңгейі  терісінің түсі басқа пациенттерге қарағанда, артериялық гипертензиясы бар (гипертензиясы бар, әдетте рениннің құрамы төмен пациенттердің популяциясында) қара түсті (афро-кариб) пациенттердің популяциясында төмен болды.

Гидрохлоротиазид

Гидрохлортиазид тиазидтік диуретиктер тобына жатады. Бұл препараттардың гипотензивтік әсер ету механизмі толық зерттелмеген. Олар дистальді бүйрек өзекшелерінде натрийдің және хлоридтің қайта сіңірілуіне әсер ететіні белгілі. Натрий мен  хлорид иондарының несеппен шығарылуының артуы диурездің жоғарылауымен қатар жүреді (судың осмостық байланысуы нәтижесінде). Калийдің және магнийдің шығарылуы жоғарылайды, ал несеп қышқылыныкі – төмендейді. Гидрохлоротиазидтің диурезге қарсы әсерінің ықтимал механизмдері  болуы мүмкін:  натрий теңгерімінің өзгеруі, жасушадан тыс су және плазма көлемінің азаюы, бүйрек тамырларындағы кедергінің өзгеруі және  норадреналин мен  ангиотезин II-ге жауаптың төмендеуі.

Фармакодинамикалық әсерлері

Рамиприл

Рамиприлді қабылдау жүректің жиырылу жиілігінің (ЖЖЖ) компенсаторлық ұлғаюынсыз, жатқан және тұрған жағдайда артериялық қысымның төмендеуіне әкеледі. Рамиприл бүйрек қанағымында және шумақтық сүзіліс жылдамдығында іс жүзінде өзгерістерді туғызбай, жалпы шеткері қантамырлары қарсыласуын (ЖШТҚ) едәуір төмендетеді. 

Рамиприлді ішке бір рет қабылдағаннан кейін, оның гипертензияға қарсы әсері 1-2 сағат шегінде байқалады, 3-6 сағаттан соң ең жоғары шегіне жетеді және 24 сағат бойы созылады.

Рамиприлді күнде қабылдаған кезде, оның гипертензияға қарсы әсері 3-4 апта ішінде біртіндеп ұлғаяды. Бұл әсер 2 жыл ішінде ұзақ емдеу кезінде сақталатыны көрсетілген.

Рамиприлді кенеттен тоқтату артериялық қысымның жылдам жоғарылауымен қатар жүрмейді.

Гидрохлоротиазид

Диуретикалық әсері қабылдаудан кейін шамамен 2 сағаттан соң басталады, ең жоғарғысына шамамен 4 сағатта жетеді және 6-12 сағат бойы жалғасады. Гипотензивтік әсеріне 3-4 күн емдегенде жетеді және препаратты қабылдау аяқталғаннан кейін 1 апта бойы жалғасады.

Гидрохлоротиазидтің  гипотензивтік әсері сүзілу фракциясының, бүйректің тамырлық кедергісінің және плазмадағы ренин белсенділігінің  аздап жоғарылауымен қатар жүреді.

Клиникалық тиімділігі және  қауіпсіздігі

Ренин-ангиотензин-альдостерон жүйесінің (РААЖ) қосарлы блокадасы бойынша клиникалық зерттеулердің мәліметтері.

ONTARGET (ONgoing Telmisartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) және VA NEPHRON-D (The Veterans Affairs Nephropathy in Diabetes) екі зерттеуінде АРБ-мен АӨФт препараттарын біріктіру пайдасын зерделеді. ONTARGET зерттеуінде анамнезінде жүрек-қантамыр немесе цереброваскулярлық аурулары бар пациенттер немесе анықталған мүшелік зақымданумен 2 типті диабеті бар пациенттер қосылған. VA NEPHRON-D зерттеуінде 2 типті диабетпен және диабеттік нефропатиямен пациенттер қосылған.

Мұндай зерттеулерде бүйрек, жүрек-қантамырлар жүйесі немесе өлім жағдайы тарапынан клиникалық нәтиже тұрғысынан қандай да болсын сенімді басымдылықтар анықталмады.  Дегенмен, АӨФт және АРБ біріктірілімі гиперкалиемия қаупінің жоғарылауымен, бүйрек функциясының жедел бұзылуымен және/немесе монотерапиямен салыстырғанда, гипотензиямен байланыстырылған.

Себебі, АӨФт және АРБ препараттарының фармакодинамикалық бейіні ұқсас, бұл нәтижелер сондай-ақ АӨФ басқа тежегіштеріне және АРБ-ға да қатысты.

Сөйтіп АӨФт және АРБ препараттарын диабеттік нефропатиясы бар пациенттерге біріктіріп қолдануға болмайды.

ALTITUDE (Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal Disease Endpoints) зерттеуінде бүйректің созылмалы ауруымен 2-типті диабетпен, жүрек-қантамыры ауруларымен немесе аурулардың екі типімен пациенттерде АӨФт-мен немесе АРБ-мен стандартты емге  алискиренді қосу пайдасын зерделеді. Зерттеу жағымсыз әсерлер қаупінің жоғарылауы салдарынан мерзімінен бұрын тоқтатылды. Жүрек-қантамырлары себептерінен немесе инсульттен өлім жағдайы плацебо тобына қарағанда, алискирен қабылдайтын топта жиі байқалды. Ұқсас жағдай, жағымсыз әсерлер және неғұрлым елеулі күрделі жағымсыз әсерлер (гиперкалиемия, гипотензия және бүйрек функциясының бұзылуы) плацебо тобына қарағанда, алискирен қабылдайтын топта жиі орын алды.

Рамиприлді және гидрохлоротиазидті бірге қолдану

Клиникалық зерттеулерде аталған препараттардың біріктірілімі оларды монотерапия ретінде қолданумен салыстырғанда артериялық қысымды көбірек дәрежеде төмендетті. Ренин-ангиотензин-альдостерон жүйесінің блокадасы салдарынан, рамиприлдің гидрохлоротиазидпен біріктірілімі гидрохлоротиазид түрткі болатын калий жоғалтуды азайтуы мүмкін деп болжанады. АӨФт тиазидтік диуретиктермен біріктіру  синергиялық әсерге әкеледі, сондай-ақ бір ғана диуретикті қолданудан туындайтын гипокалиемия қаупін азайтады.

 

Қолданылуы

— рамиприл немесе гидрохлоротиазидті монотерапия ретінде қолданғанда артериялық қысым талапқа сай бақыланбаған пациенттерде артериялық гипертензияны емдеу

 

Қолданылу тәсілі  және дозалары 

Таблеткалар ішке қабылдауға арналған.

Препаратты тәулігіне  күн сайын,  әрдайым тәуліктің бір мезгілінде, дұрысы таңертең қабылдау ұсынылады. Таблеткаларды тамақ ішуге  байланыссыз, сұйықтың көп мөлшерімен іше отырып, сызығымен сындырып, бірдей екі дозаға бөлуге болады.  Таблеткаларды ұсақтауға және шайнауға болмайды. Препарат дозасын және емнің ұзақтығын жекелей анықтайды. Артериялық гипертензияны емдеуді бекітілген біріктірілімді қабылдаудан бастауға болмайды. Хартил-Д препаратымен емді бастамас бұрын жеке  компоненттерінің сәйкес дозасын анықтап алу керек.

Бастапқы ұсынылатын дозасы – 2,5 мг/12,5 мг таблеткалар. Қажет болса дозаны артериялық қысымның көзделген мәндеріне жеткенге дейін біртіндеп арттыруға болады.   Ең жоғарғы тәуліктік доза:  рамиприл монокомпоненті үшін  – 10 мг және гидрохлоротиазид монокомпоненті үшін  – 25 мг.

Пациенттердің ерекше топтары

Егде жастағы пациенттерді емдеуді неғұрлым төмен дозалардан бастау керек, ал дозаларды арттыруды баяуырақ жүргізген жөн, өйткені жағымсыз әсерлердің даму ықтималдығы, әсіресе егде және әлсіреген пациенттерде зор.

Бүйрек функциясының бұзылуы бар пациенттерге

Хартил-Д бүйрек функциясының ауыр бұзылуы бар (КК 30 мл/мин аз) пациенттерге қолдануға болмайды.

Бүйрек функциясының бұзылуы бар пациенттерге Хартил-Д дозасын төмендету қажеттігі туындауы мүмкін. КК 30-60 мл/мин болатын пациенттерге әуелі рамиприлді монотерапия ретінде, және осыдан кейін ғана құрамында рамиприлдің және гидрохлоротиазидтің ең төмен дозалары бар біріктірілімді тағайындау керек. Ең жоғарғы тәуліктік доза — 5  мг/25 мг таблеткалар.  

Бауыр функциясының жеңіл немесе орташа бұзылуы бар пациенттерге

Хартил-Д препаратымен емдеудің бастапқы кезеңінде мұқият   медициналық бақылау қажет.  Ең жоғарғы тәуліктік доза 2,5 мг рамиприлді және 12,5 мг гидрохлоротиазидті құрайды. Хартил-Д препаратын бауыр функциясының ауыр бұзылуы бар пациенттерге қолдануға болмайды.

Диуретиктерді қабылдайтын пациенттер

Диуретиктерді қабылдайтын пациенттерді Хартил-Д препаратымен емдеудің бастапқы кезеңінде гипотония дамуы мүмкін, сондықтан емдеудің бас кезінде сақтық таныту керек. Хартил-Д препаратымен емдеуді бастағанға дейін диуретиктің дозасын азайту немесе оны тоқтату мүмкіндігін  ойластыру керек.

Егер диуретикті тоқтату  мүмкін болмаса, емдеуді  рамиприлдің ең төмен дозасымен (1,25 мг/тәулік) еркін біріктірілімде бастау ұсынылады. Осыдан кейін құрамында 2,5 мг рамиприл / 12,5 мг гидрохлоротиазид бар біріктірілген препаратқа көшкен жөн.

Ангионевроздық ісіну

Препаратты сакубутрилмен/вальсартанмен бір мезгілде қолданған кезде ангионевроздық ісінудің даму мүмкіндігіне байланысты, сакубутрил/вальсартан тоқтатылғаннан кейін Хартил-Д препаратын, кем дегенде, 36 сағат бойы тағайындамау керек.

18 жасқа дейінгі балалар мен жасөспірімдер

Қауіпсіздік және тиімділік бойынша деректердің мөлшері жеткіліксіз болғандықтан, балаларға және 18 жасқа дейінгі жасөспірімдерге Хартилді қолдану ұсынылмайды.

 

Жағымсыз әсерлері 

Жағымсыз әсерлер жиілігінің төменде пайдаланылған параметрлері былай анықталған: өте жиі (≥1/10); жиі (≥1/100 – <1/10); жиі емес (≥1/1000 – <1/100); сирек (≥1/10 000 – <1/1000); өте сирек ( ≥1/10 000); жиілігі  белгісіз (қолда бар деректер бойынша анықтау мүмкін емес).

Қан және лимфа жүйесі тарапынан бұзылулар:

нечасто: лейкопения, эритроциттер санының азаюы, гемоглобин концентрациясының төмендеуі, гемолиздік анемия, тромбоцитопения

жиілігі белгісіз: сүйек кемігі функциясының жеткіліксіздігі, нейтропения (агранулоцитозды қоса), панцитопения, эозинофилия, сусызданудан туындаған гемоконцентрация

Иммундық жүйе тарапынан бұзылулар 

жиілігі белгісіз: рамиприлмен байланысты анафилаксия және анафилактоидты реакциялар, және гидрохлоротиазидпен байланысты анафилаксия, ядроға қарсы антиденелер титрінің жоғарылауы

Эндокриндік жүйе тарапынан бұзылулар

жиілігі белгісіз: антидиуретикалық гормон сөлінісінің талапқа сай болмау синдромы

Зат алмасу және тамақтану тарапынан бұзылулар

жиі: гидрохлоротиазидпен байланысты әсерлер (қант диабетінің талапқа сай бақыланбауы, глюкоза көтерімділігінің нашарлауы, қандағы глюкоза деңгейінің жоғарылауы, несеп қышқылы деңгейінің жоғарылауы, подаграның нашарлауы, холестериннің және/немесе  триглицеридтердің жоғарылауы)

жиі емес: анорексия, тәбеттің азаюы, гипокалиемия, шөлдеу (гидрохлоротиазидпен байланысты)

өте сирек: рамиприлмен байланысты гиперкалиемия

жиілігі белгісіз: гипонатриемия, глюкозурия, метаболизмдік алкалоз, гипохлоридемия, гипомагнезиемия, гиперкальциемия, дегидрация  (гидрохлоротиазидпен байланысты)

Психиканың бұзылулары

жиі емес: депрессивті көңіл күй, апатия, үрейлену жай-күйі, ашушаңдық, ұйқының бұзылуы, ұйқышылдықты қоса

жиілігі белгісіз: сананың шатасуы, мазасыз қозғалыс, зейін қоюдың  бұзылуы  

Жүйке жүйесі тарапынан бұзылулар

жиі: бас ауыруы, бас айналуы

жиі емес: вертиго, парестезиялар, тремор, тепе-теңдіктің бұзылуы, күйдіру сезімі, дәм сезудің бұзылуы немесе болмауы

жиілігі белгісіз: ми ишемиясы, ишемиялық инсультті және транзиторлы ишемиялық шабуылды қоса, психомоторлық функцияның бұзылуы, иіс сезудің бұзылуы

Көру ағзасы тарапынан бұзылулар

жиі емес: көрудің бұзылуы, анық көрмеуді қоса, конъюнктивит

жиілігі белгісіз: ксантопсия, көз жасы сұйықтығы бөлінуінің азаюы,   салдарлы  жедел жабықбұрышты глаукома және/немесе жедел миопия  (гидрохлоротиазидпен байланысты)

Есту ағзасы тарапынан бұзылулар

жиі емес: құлақтағы шуыл

жиілігі белгісіз: естудің бұзылуы

Жүрек тарапынан бұзылулар

жиі емес: миокард ишемиясы, стенокардияны қоса, тахикардия, аритмия, жүректің қатты соғуын сезіну, шеткері ісінулер

жиілігі белгісіз: миокард инфарктісі

Тамырлар тарапынан бұзылулар

жиі емес: гипотензия, артериялық қысымның ортостаздық төмендеуі, синкопалар, қан кернеулері

жиілігі белгісіз: ауыр сусызданумен байланысты тромбоздар, тамырлар стенозы, гипоперфузия, Рейно ауруы, васкулит

Тыныс алу жүйесі, кеуде қуысы және көкірек ортасы ағзалары тарапынан бұзылулар

часто: өнімсіз, тітіркендіргіш жөтел, бронхит

жиі емес: синусит, ентігу, мұрын бітелуі

жиілігі белгісіз: бронх түйілуі, демікпенің нашарлауын қоса, альвеолит, гидрохлоротиазидтен туындаған аллергиялық, кардиогенді емес өкпе ісінуі

Асқазан-ішек жолы тарапынан бұзылулар

жиі емес: асқазан-ішек жолының қабынуы, асқорытудың бұзылуы, іштегі жайсыздық, диспепсия, гастрит, жүрек айнуы, іш қату

өте сирек: құсу, афтозды стоматит, глоссит, диарея, іштің жоғарғы тұсының ауыруы,  ауыздың құрғауы

жиілігі белгісіз: панкреатит (өте сирек жағдайларда АӨФт қабылдаған кезде өліммен аяқталған жағдайлар туралы хабарланды), ұйқы безі ферменттері деңгейінің жоғарылауы, аш ішектің ангионевроздық ісінуі, сиалоаденит  (гидрохлоротиазидпен байланысты)

Бауыр және өт шығару жолдары тарапынан бұзылулар

жиі емес: холестаздық немесе цитолитикалық гепатит (өте сирек жағдайларда өліммен аяқталған), бауыр ферменттері және/немесе конъюгацияланған билирубин деңгейінің жоғарылауы, калькулезді холецистит    (гидрохлоротиазидпен байланысты)

жиілігі белгісіз: жедел бауыр жеткіліксіздігі, холестаздық сарғаю, бауырдың гепатоцеллюлярлы зақымданулары

Тері және теріасты тіндері тарапынан бұзылулар

жиі емес: ангионевроздық ісіну: өте сирек жағдайларда ангионевроздық ісіну нәтижесіндегі тыныс жолдарының обструкциясы өліммен қатар жүрді, псориазоформты дерматит, тер бөлінудің күшеюі, тері бөртпесі, әсіресе макулопапулезді, қышыну, шаштың түсуі

жиілігі белгісіз: уытты эпидермалық некролиз, Стивенс-Джонсон синдромы, мультиформалы эритема,  пемфигус, псориаздың өршуі, эксфолиативті дерматит, жарыққа сезімталдық реакциялары, онихолизис,  пемфигоидті немесе лихеноидті экзантема немесе энантема, есекжем, жүйелі қызыл жегі (гидрохлоротиазидпен байланысты)

Қаңқабұлшықет және дәнекер тіні тарапынан бұзылулар

жиі емес: миалгия

жиілігі белгісіз: артралгия, бұлшықет түйілулері, бұлшықет әлсіздігі, қаңқа-бұлшықеттік сіресу, тетания (гидрохлоротиазидпен байланысты)

Бүйрек және несеп шығару жолдары тарапынан бұзылулар

жиі емес: бүйрек функциясының бұзылуы, жедел бауыр жеткіліксіздігі, несеп бөлінудің артуы, қалдық азоттың және сарысулық креатининнің жоғарылауы

жиілігі белгісіз: бұрыннан бар протеинурияның нашарлауы, интерстициальді нефрит (гидрохлоротиазидтен туындаған)

Ұрпақ өрбіту ағзалары және сүт безі тарапынан бұзылулар

жиі емес: эректильді функцияның өтпелі бұзылуы, белсіздік

жиілігі белгісіз: либидоның төмендеуі, гинекомастия

Жалпы бұзылулар және енгізген жердегі тіндердің жайкүйі

жиі: шаршау, астения

жиі емес: кеуденің ауыруы, пирексия

Рамиприл + гидрохлоротиазид қауіпсіздік бейініне диурездің жоғарылауымен байланысты гипотензия және/немесе  сусыздану симптомдары жатады. АӨФ тежегіштері (рамиприл) тұрақты құрғақ жөтелді тудыруы мүмкін екені, ал  гидрохлоротиазид глюкозаның, липидтердің және несеп қышқылының метаболизмін нашарлататыны белгілі. Әсер етуші заттардың екеуі де қан сарысуындағы калий деңгейіне қарама-қарсы әсер көрсетеді. Ауыр жағымсыз әсерлердің арасында ангионевроздық ісінуді, анафилаксиялық реакцияларды, бүйректің немесе бауырдың зақымдануын, панкреатитті, тері тарапынан ауыр реакцияларды, нейтропения/агранулоцитозды атап айтуға болады.

 

Жағымсыз реакциялары туралы хабарлау

Препараттың болжамды жағымсыз реакциялары туралы берілген деректер дәрілік заттың пайда/қауіп арақатынасына ұдайы мониторинг жүргізуге мүмкіндік беретін маңызды кезең болып табылады. Медицина қызметкерлері кез келген болжамды жағымсыз реакциялар туралы ақпаратты нұсқаулықтың соңында берілген байланысу деректері, сондай-ақ ақпаратты жинаудың ұлттық жүйесі арқылы хабарлау керек.

 

Қолдануға болмайтын жағдайлар

— рамиприлге немесе АКФ басқа тежегіштеріне, гидрохлортиазидке және басқа тиазидтік диуретиктерге немесе сульфонамидтің туындыларына, сондай-ақ препараттың кез келген басқа қосымша заттарына жоғары сезімталдық 

— анамнезде АКФ тежегіштерін немесе ангиотензин II блокаторларын бұрын қолдануға байланысты тұқым қуалаған немесе идиопатиялық ангионевроздық ісіну

— шұғыл гемодиализ немесе жоғары өткізгіштігімен диализді жарғақшаларды пайдаланумен гемофильтрация 

— бүйрек артериясының гемодинамикалық елеулі екі жақты (немесе бір бүйрегімен пациенттерде бір жақты) стенозы

— бүйрек функциясының айқын бұзылулары (гемодиализдегі емес пациенттерде КК 30мл /мин төмен)

— Хартил-Д препаратымен емдеуден кейін нашарлауы мүмкін, электролиттік теңгерімнің  клиникалық мәні бар бұзылуы

— бауыр функциясының айқын бұзылулары,  бауыр энцефалопатиясы

— артериялық гипотензия немесе гемодинамиканың тұрақсыздығы

— құрамында алискирен бар препараттарды қабылдайтын қант диабеті бар немесе бүйрек функциясының орташа/ауыр бұзылуы бар (КК  дене беткейі ауданының 60 мл/мин/1,73м2 төмен) пациенттер

— сакубутрилмен / вальсартанмен бір мезгілде қабылдау. АӨФ тежегіштерін (рамиприл сияқты) сакубутрилді/вальсартанды тоқтатқаннан кейін кем дегенде 36 сағат бойы тағайындамау керек 

— жүктіліктің II және III триместрлері және лактация кезеңі

— балаларға және 18 жасқа дейінгі жасөспірімдерге (қолдану қауіпсіздігі және тиімділігі бойынша деректердің болмауынан)

 

Дәрілермен өзара әрекеттесуі

Клиникалық зерттеулер көрсеткендей, АӨФ тежегіштерінің, ангиотензин II рецепторлары блокаторларының немесе алискиреннің біріктірілімі кезінде ренин-ангиотензин-альдостерондық жүйенің (РААЖ) қосарланған блокадасы жағымсыз әсерлердің, мысалы гипертензия, гиперкалиемия және РААЖ әсер ететін бір препаратты қабылдаумен салыстырғанда, бүйрек функциясының бұзылуына (жедел бүйрек жеткіліксіздігін қоса) жиілеуіне әкеледі.

Қолдануға болмайтын біріктірілімдер

Экстракорпоральді емшаралар, олардың барысында қан теріс зарядты беткейлермен жанасады, мысалы диализ немесе қарқынды ағымның кейбір мембраналары (мысалы полиакрилонитрилдік қосылыстардан тұратын мембраналар) көмегімен, гемофильтрация немесе декстран сульфатын пайдаланып, тығыздығы төмен липопротеиндердің аферезі, ауыр анафилактоидты реакциялардың жоғары қаупі салдарынан. Егер мұндай ем қажет болса, онда диализ үшін басқа мембраналарды немесе гипертензияға қарсы дәрілердің өзге класын пайдалануды қарастыру керек.

АӨФ тежегіштерін (рамиприл сияқтылар) сакубутрилмен/вальсартанмен бірге қолдануға  болмайды, өйткені неприлизинді (НЕП) және ангиотензин-өзгертуші ферментті (АӨФ) бірге бөгеу ангионевроздық ісінудің даму қаупін арттыруы мүмкін. АӨФ тежегіштерін сакубутрил/вальсартанның ақырғы дозасынан кейін 36 сағат өтпейінше тағайындауға болмайды. Сакубутрил/вальсартанды АӨФт ақырғы дозасынан кейін 36 сағат өтпейінше тағайындауға болмайды.

Айрықша сақтықты талап ететін біріктірімдер

Гепарин, калий тұзы, калийсақтағыш диуретиктер және сарысулық калийдің деңгейін жоғарылататын басқа да белсенді дәрілер (ангиотензин-II рецепторларының антагонистерін, триметопримді, такролимді, циклоспоринді қоса): гиперкалиемия дамуы мүмкін. Сарысулық калийдің деңгейі үнемі бақылануы тиіс.

Гипертензияға қарсы дәрілер (мысалы, диуретиктер) және артериялық қысымды төмендететін басқа да белсенді дәрілер (мысалы, нитраттар, үш циклді антидепрессанттар, ауыруды басатын дәрілер, алкогольді шамадан тыс қабылдау, баклофен, альфузозин, доксазозин, празозин, тамсулозин, теразозин): гипотензия қаупін көтермелеуі мүмкін.

Вазопрессорлық симпатомиметиктер және басқа белсенді дәрілер (мысалы, изопротеренол, добутамин, дофамин, эпинефрин) Хартил-Д  препаратының гипертензияға қарсы әсерін әлсіретуге қабілетті: артериялық қысымның жүйелі мониторингі ұсынылады.

Бұдан басқа, вазопрессиннің симпатомиметикалық әсері гидрохлоротиазидтің әсерімен төмендеуі мүмкін.

Аллопуринол, иммунодепрессанттар, кортикостероидтар, прокаинамид, цитостатиктер және қан көрінісін өзгертуі мүмкін басқа да дәрілер: гематологиялық реакциялардың жоғары ықтималдығы.

Тиазидтік диуретиктер аллопуринолды қабылдаумен байланысты жоғары сезімталдық реакцияларының даму қаупін арттыруы мүмкін, әсіресе бүйрек функциясының бұзылуы бар пациенттерде.

Литий тұзы: АӨФ тежегіштері литий экскрециясын төмендетуге және оның уытты әсерінің кейін жоғарылауымен, қанда литий концентрациясын тиісінше жоғарылатуға қабілетті. Литийдің сарысулық деңгейіне жүйелі мониторинг талап етіледі.

Рамиприлді / гидрохлоротиазидті литий тұздарымен біріктіріп қолдану ұсынылмайды.

Инсулинді қоса, диабетке қарсы дәрілер: гипогликемия болуы мүмкін. Гидрохлоротиазид диабетке қарсы препараттардың тиімділігін нашарлатады. Қан глюкозасы деңгейінің жүйелі мониторингі ұсынылады.

Қабынуға қарсы стероидты емес препараттар (ҚҚСП) және ацетилсалицил қышқылы: Хартилдің антигипертензиялық әсерінің төмендеуі күтілуде. Бұдан басқа, АӨФ тежегіштерімен және ҚҚСП-мен бір мезгілде емдеу бүйрек дисфункциясы қаупін және сарысулық калий деңгейін жоғарылатуы мүмкін.

Пероральді антикоагулянттар: гидрохлоротиазидпен біріктірген кезде  бұл препаратардың антикоагулянттық әсері төмендеуі мүмкін.

Кортикостероидтар, АКТГ, амфотерицин В, карбеноксолон, қызылмия (көп мөлшерде), іш жүргізетіндер (ұзақ қолданғанда) және калийдің шығарылуын арттыратын немесе қан плазмасында калий деңгейін төмендететін басқа дәрілер: гипокалиемияның даму қаупі артады.

Жүрек гликозидтері (оймақгүл препараттары), QT аралығын ұзартатын белгілі препараттар, және аритмияға қарсы препараттар: электролиттік  теңгерім бұзылған кезде (мысалы, гипокалиемияда, гипомагнезиемияда) проаритмиялық уыттылық жоғарылауы немесе  антиаритмиялық әсері төмендеуі мүмкін.

Метилдопа: гемолиз болуы мүмкін

Холестирамин немесе басқа энтеральді ионалмастырушы шайырлар: гидрохлоротиазидтің сіңуі азаюы мүмкін. Сульфонамидтік диуретиктерді ионалмастырушы шайырларды қабылдаудан бір сағат бұрын, немесе оларды қабылдаудан кейін  4-6 сағаттан соң қабылдау керек.

Кураре типтес миорелаксанттар:  миорелаксанттық әсердің жоғарылауы немесе ұзаруы мүмкін.

Кальций тұздары және қандағы кальций деңгейін арттыратын  препараттар: мұндай препараттарды гидрохлоротиазидпен біріктірген кезде қан сарысуындағы кальций деңгейі жоғарылауы мүмкін, сондықтан қандағы кальций деңгейін мұқият бақылау қажет.

Карбамазепин: аддитивті әсердің нәтижесінде гипонатриемияның даму қаупі жоғарылауы мүмкін.

Құрамында йод бар контрастылы заттар: әсіресе құрамында йод бар контрастылы заттардың көп мөлшерін қабылдағанда,  диуретиктерден (гидрохлоротиазидті қоса) туындаған сусыздану  бүйректердің зақымдану қаупін жоғарылатады.

Пенициллин: гидрохлоротиазид бүйректің дистальді өзекшелерімен шығарылады,  ол пенициллиннің шығарылуын төмендетеді.

Хинин: гидрохлоротиазид хининнің организмнен шығарылуын төмендетеді.

Гепарин: қан сарысуындағы калий концентрациясының жоғарылауы мүмкін.

Видаглиптин: видаглиптин мен АӨФ тежегіштерін бір мезгілде қабылдайтын пациенттерде ангионевроздық ісіну жиі кездеседі. Емдеуді бастаған кезде сақтық таныту керек.

Рапамициннің mTOR нысанасының тежегіштері: Ангионевроздық ісіну даму қаупі сүтқоректілерде рапамицин нысанасының тежегіштері препараттарымен (mTOR) (тенсиролимус, эверолимус, сиролимус) бірге ем қабылдайтын пациенттерде жоғарылайды.

Емнің басында сақтық шараларын сақтау керек.

Рацекадотрил: АӨФ тежегіштерін және бейтарап пептидаза (НЕП, неприлизин) тежегіштерін, мысалы рацекадотрилді бірге қолдану кезінде ангионевроздық ісіну даму қаупі жоғарылау мүмкіндігі туралы хабарлар бар.

 

Айрықша нұсқаулар

Пациенттердің айрықша топтары

Гипотензияның жоғары қаупі бар пациенттер

Ренин-ангиотензин-альдостеронды жүйенің белсенділігі өте жоғары пациенттер

Ренин-ангиотензин-альдостеронды жүйесінің белсенділігі жоғары пациенттер АӨФ тежеу салдарынан, әсіресе АӨФ тежегіштерін пайдалану жағдайларында немесе алғаш рет немесе дозаны бірінші жоғарылату кезінде диуретикті бірге қолдану жағдайларында, артериялық қысымның жедел төмендеу және бүйрек функциясының төмендеу қаупін сезінеді.

Артериялық қысым деңгейін бақылаумен медициналық қадағалауды талап ететін ренин-ангиотензин-альдостерондық жүйенің елеулі белсенділенуі келесі пациенттерде күтілетін болуы тиіс:

— ауыр гипертензиямен;

— декомпенсацияланған іркілген жүрек жеткіліксіздігімен;

— сол жақ қарыншаның енгізу/шығару гемодинамикалық елеулі обструкциясымен (яғни аорталық немесе митральді клапан стенозы);

— функциясы сақталған  бір бүйректің бүйректік артериясының біржақты стенозымен;

— су-электролиттік баланстың бұрыннан бар (немесе мүмкін) бұзылыстарымен (несеп жүргізетін дәрілерді қабылдайтын пациенттерді қоса);

— бауыр циррозымен және/немесе асцитпен;

— ауқымды оперативтік араласымдарға ұшыраған немесе анестезия барысында гипотензиялық әсері бар препараттарды қабылдайтын пациенттерде.

Ем басталарға дейін дегидратацияны, гиповолемияны немесе тұз тапшылығын түзету ұсынылады (жүрек жеткіліксіздігі бар пациенттерде, алайда, мұндай емдік шаралар қан ағымының көлемдік артық жүктемелену қаупін ескерумен таразылануы тиіс).

Артериялық қысымның жедел түсуі салдарынан дамыған жүрек ишемиясының  немесе церебральді ишемияның даму қаупі бар пациенттер

Емдеуді бастаған кезде мұқият медициналық бақылау қажет.

  • Бастапқы гиперальдостеронизм: біріктірілген препарат рамиприл + гидрохлоротиазид бастапқы гиперальдостеронизмді емдеу үшін таңдау препараты болып табылмайды. Егер рамиприл + гидрохлоротиазид бастапқы гиперальдостеронизмі бар пациентке қалайда тағайындалатын болса, қандағы калий деңгейін мұқият бақылау қажет.
  • Препаратты егде пациенттерде қолдану: («Қолдану тәсілі және дозалары» бөлімін қараңыз).
  • Бауыр функциясының бұзылуы бар пациенттер: гидрохлоротиазидті қоса, диуретиктермен емдеуге байланысты электролиттік теңгерімнің бұзылулары бауыр аурулары бар пациенттерде бауыр энцефалопатиясын тудыруы мүмкін.

 

Хирургиялық араласым

Мұндай мүмкіндік болған кезде хирургиялық араласымға бір күн қалғанда

АӨФ тежегіштерін тоқтату ұсынылады.

Бүйрек функциясының мониторингі

Бүйрек функциясы дозалауды талапқа сай түзетумен ем басталарға дейін және емдеу барысында, әсіресе бірінші емдеу аптасында бақылануы тиіс.

Бүйрек жеткіліксіздігі бар пациенттер бөлек қадағалауды талап етеді. Бүйрек функциясының бұзылу қаупі болады, атап айтқанда – жүрек жеткіліксіздігі бар пациенттерде, бүйрек трансплантациясынан кейін немесе гемодинамикалық маңызы бар бүйрек артериясының біржақты стенозын қоса бүйрек тамырларының аурулары болғанда.

Бүйрек функциясының бұзылуы

Бүйрек аурулары бар пациенттерде, тиазидтік диуретиктер азотемияны тудыруы мүмкін. Бүйрек функциясының бұзылуы аясында дәрілік заттарды қабылдау  жинақталу әсерлеріне әкелуі мүмкін. Ақуыздық емес азоттың артуымен сипатталатын бүйрек жеткіліксіздігінің үдеген жағдайында емнің қажеттілігін мұқият бағалау және диуретиктерді қабылдауды тоқтату мүмкіндігін қарастыру керек.

Электролит алмасуының бұзылуы

Диуретиктермен ем қабылдайтын кез келген пациентте қан сарысуындағы электролиттер мөлшерін мезгіл-мезгіл анықтап тұру қажет.

Тиазидтік диуретиктерді, оның ішінде гидрохлоротиазидті пайдалану, су-электролит теңгерімінің бұзылуын тудыруы мүмкін (гипокалиемияны, гипонатриемияны және гипохлоремиялық алкалозды). Тиазидтерді  қабылдау гипокалиемияның дамуына әкелуі мүмкін болса да, рамиприлді бір мезгілде қабылдаған кезде  диуретиктерден туындаған гипокалиемияның айқындық дәрежесінің азаюы мүмкін. Гипокалиемияның  даму ықтималдығы бауыр циррозында, диурезі жоғарылаған пациенттерде, электролиттерді ішу арқылы талапқа сай қабылдамағанда, сондай-ақ кортикостероидтармен және АКТГ-мен емдеу аясында жоғарылайды. Қан плазмасындағы калий мөлшерін алғашқы анықтауды  емдеу басталғаннан кейін бірінші аптада жүргізу. Гипокалиемия анықталғанда түзету қажет.

Сондай-ақ  сұйылту гипонатриемиясы дамуы мүмкін. Натрий деңгейінің төмендеуі бастапқыда симптомсыз болуы мүмкін, сондықтан қандағы натрий мөлшерін мезгіл-мезгіл анықтау қажет. Егде пациенттерде бауыр циррозы болғанда жиі тестілеу қажет.

Тиазидтер магнийдің бүйректік экскрециясын арттыратыны белгілі, бұл қандағы магний деңгейінің төмендеуіне әкелуі мүмкін.

Гиперкалиемия  

Гиперкалиемия АӨФт, оның ішінде рамиприл гидрохлоротиазид қабылдап жүрген кейбір пациентерде байқалды. Гиперкалиемия дамуының жоғары қаупі бар пациенттер тобына мыналар кіреді: құрамында калий бар препараттарды немесе калий жинақтаушы диуретиктерді және сарысудағы калий деңгейін арттыратын басқа да белсенді заттарды қабылдап жүрген бүйрек жеткіліксіздігі немесе бақыланбайтын қант диабеті бар пациенттер, егде жастағы пациенттер (70 жастан асқан). Сондай-ақ гиперкалиемия сусыздануы бар, жүректің жедел декомпенсациясы немесе метаболизмдік ацидозы бар пациенттерде дамуы мүмкін. Егер жоғарыда атап көрсетілген заттарды бір мезгілде қолдану көрсетілсе, онда сарысудағы калий деңгейіне жүйелі түрде мониторинг жүргізу қажет.

Гипонатремия

Антидиуретиктік гормонның қалыптан тыс сөлінісі синдромы (АГҚТСС) және кейіннен білінетін гипонатриемия рамиприлді қабылдап жүрген кейбір пациенттерде байқалады. Егде жастағы адамдарда, сондай-ақ гипонатриемия қаупіне бейім басқа пациенттерде сарысудағы натрий деңгейін жүйелі түрде бақылап отыру ұсынылады.

Бауыр энцефалопатиясы

Гидрохлоротиазидті қоса, диуретиктермен емдеумен байланысты электролиттік теңгерімнің бұзылуы,  бауыр аурулары бар пациенттерде бауыр энцефалопатиясын туындатуы мүмкін. Бауыр энцефалопатиясы дамыған жағдайда  емдеуді дереу тоқтату керек. 

Гиперкальциемия

Гидрохлоротиазид кальцийдің бүйрек өзекшелеріндегі қайта сіңірілуін стимуляциялайды және гиперкальциемияны тудыруы мүмкін, бұл қалқанша маңы бездері функциясын зерттеу нәтижелеріне ықпал етуі мүмкін.

Ангионевроздық ісіну

Рамиприлді қоса, АӨФ тежегіштерін қабылдайтын пациенттерде ангионевроздық ісіну туындауы туралы хабарланды. Ангионевроздық ісіну даму қаупі сүтқоректілерде рапамицин нысанасының тежегіштері препараттарымен (mTOR) (тенсиролимус, эверолимус, сиролимус) немесе вилдаглиптинмен немесе рацекадотрилмен бірге ем қабылдайтын пациенттерде жоғарылайды.

Ангионевроздық ісіну туындаған кезде препаратты тоқтату керек. Жедел емдеуді дереу бастау керек. Пациентті ең аз дегенде 12-24 сағат бойы қадағалау және симптомдар түгелдей жоғалғаннан кейін ғана шығару керек.

АӨФт, соның ішінде Хартил-Д қабылдайтын пациенттерде аш ішектің ангионевроздық ісіну жағдайлары байқалды. Аталған пациенттерді абдоминальді аурулар мазалады (жүрек айнуы және құсу болуы немесе болмауы кезінде). Ангионевроздық ісіну симптомдары АӨФ тежегішін тоқтатқаннан кейін басылды.

Десенсибилизация кезіндегі анафилаксиялық реакциялар

Жәндіктердің уларына және өзге аллергендерге анафилаксиялық және анафилактоидты реакциялар ықтималдығы және ауырлығы АӨФ тежеу кезінде жоғарылайды. Хартил-Д уақытша тоқтату десенсибилизация дамуына дейін қарастырылуы тиіс.

Нейтропения/агранулоцитоз

Нейтропения, агранулоцитоз және сүйек кемігі қызметін басу сирек байқалды. Лейкоциттер мониторингі ықтимал лейкопенияны анықтау үшін ұсынылған. Бастапқы емдеу фазасында бүйрек функциясының бұзылуы, дәнекерлік тіннің ілеспе аурулары бар (жүйелі қызыл жегі, склеродермия) және сондай-ақ қан көрінісінің өзгеруін туғызуы мүмкін басқа  препараттармен ем қабылдайтын барлық пациенттерде неғұрлым жиі мониторинг ұсынылды.

Жедел миопия және жабықбұрышты глаукома

Гидрохлоротиазид (сульфонамид) жедел транзиторлы миопия мен жедел жабықбұрышты глаукоманың дамуына әкелетін идиосинкразиялық реакцияны туындатуы мүмкін. Симптомдары көрудің кенеттен бұзылуы, көздің ауыруын қамтиды және препаратты қабылдауды бастағаннан кейін бірнеше сағаттан немесе аптадан соң дамуы мүмкін. Емделмеген жедел жабықбұрышты глаукома көру қабілетін толық жоғалтуға әкелуі мүмкін. Асқынулар дамығанда гидрохлоротиазидті қабылдауды тоқтату ұсынылады. Көзішілік қысымның жоғарылауы хирургиялық араласым жүргізуді қажет етуі мүмкін. Жедел жабықбұрышты глаукома дамуының қауіп факторы анамнездегі сульфонамидтерге немесе пенициллинге аллергия болуы мүмкін.

Этностық айырмашылықтар

АӨФ тежегіштері еуропалық нәсілдегі пациенттерге қарағанда, негроид нәсіліндегі пациенттерде ангионевроздық ісінуді жиі туындатады.

Басқа АӨФт тәрізді, рамиприлдің негроид нәсіліндегі пациенттерде артериялық қысымның төмендеуінде тиімділігі төмен, ол гипертензиядан зардап шегетін ренин деңгейі төмен мұндай пациенттерде гипертензияның басымдығына байланысты болуы мүмкін.

Спортшылардағы допингке қарсы тестер

Бұл дәрілік препарат құрамына кіретін гидрохлоротиазид допингке қарсы  бақылау жүргізгенде оң нәтижелі реакция беруі мүмкін.

Метаболизмдік және эндокриндік әсерлері

Тиазидтермен емдеу глюкозаға толеранттылықты азайтуы мүмкін. Қатар жүретін қант диабеті болғанда инсулиннің немесе пероральді гипогликемиялық дәрілердің дозасын таңдау қажет болуы мүмкін. Тиазидтермен емдеу жасырын қант диабетінің білінуіне әкелуі мүмкін.

Холестерин және триглицеридтер деңгейлерінің жоғарылауын тиазидтік диуретиктермен емдеумен байланыстырады.

Кейбір пациенттерде гидрохлоротиазидті қабылдау гиперурикемияны тудыруы немесе подаграсы бар науқастардың жай-күйін нашарлатуы мүмкін.

Жөтел

АӨФт емдеу барысында жөтел жағдайлары хабарланған. Жөтелдің сипатты ерекшелігі ұдайы, өнімсіз жөтелу, сондай-ақ емді тоқтатқаннан кейін оның белгілерінің жоғалуы болып табылады. АӨФ тежегіштерімен туындаған жөтел, жөтелдің дифференциалды диагностикасында қарастырылуы тиіс.

Басқа реакциялар

Аса жоғары сезімталдық реакциялары анамнезінде аллергиясы немесе бронх демікпесі пациенттерде дамуы мүмкін. Сондай-ақ жүйелі қызыл жегінің нашарлауы немесе белсенділенуі туралы хабарланды.

Ренин-ангиотензин-альдостерондық жүйенің (РААЖ) қосарланған блокадасы

АӨФ тежегіштерін, ангиотензин рецепторларының блокаторларын (АРБ) немесе алискиренді бір мезгілде қолдану гипотензия, гиперкалиемия және бүйрек функциясының бұзылыстары (жедел бүйрек жеткіліксіздігін қоса) қаупін жоғарылатады. АӨФт тежегіштерін, АРБ немесе алискиренді пайдаланумен, РААЖ қосарланған блокадасын қолдануға болмайды.

Егер РААЖ қосарланған блокадасы абсолютті қажет болса, емдеу маманның қадағалауымен және бүйрек функциясын, электролиттерді және артериялық қысымды жүйелі бақылаумен жүргізілуі тиіс. Диабеттік нефропатиясы бар пациенттерге АӨФ тежегіштерін және АРБ бір мезгілде қолдану ұсынылмайды.

Хартил препараты құрамында лактоза моногидраты бар

Хартил-Д 2,5/12,5 мг таблеткаларында  – 25 мг лактоза әрбір таблеткада; Хартил-Д 5/25 мг – таблеткаларында  50 мг лактоза әрбір таблеткада.

Хартил-Д препаратын сирек тұқым қуалайтын ауруларда, оның ішінде галактозаны көтере алмаушылық, лактаза тапшылығы және глюкоза-галактоза сіңуінің бұзылуында қабылдамау керек.

Жүктілік

АӨФ тежегіштерін (мысалы, рамиприл) жүктіліктің I триместрінде қолдану ұсынылмайды, сондай-ақ жүктіліктің II және III триместрлерінде қолдануға болмайды.

Жүктіліктің І триместрінде АӨФ тежегіштерін пайдалану кезінде тератогенділік қаупі бойынша эпидемиологиялық деректер жеткілікті болып табылмайды; дегенмен қауіптің кейбір жоғарылауын ескермеу мүмкін емес. Егер ангиотензин II рецепторларының антагонистерімен емді жалғастыру өмірлік қажетті деп есептелінбесе, жүктілікті жоспарлаған әйелдерді баламалы гипотензиялық препаратқа көшіреді, жүктілерде оның қауіпсіздік бейіні жақсы зерделенген. Жүктілікті анықтаған кезде, ангиотензин II  рецепторларының антагонистерін дереу тоқтату және қажет болса, баламалы емді тағайындау керек.

Жүктіліктің ІІ және  ІІІ триместрлері кезінде АӨФ/АРБ ІІ тежегіштерімен емдеуде шаранада (бүйрек дисфункциясы, су аздық, бас сүйегі сүйектенуінің кідіртілуі) және жаңа туған нәрестелерде (бүйрек жеткіліксіздігі, гипотензия, гиперкалиемия) уытты әсер жағдайлары туындаған. Егер АӨФ тежегіштерін қабылдау жүктіліктің ІІ триместрінде немесе неғұрлым кеш мерзімдерде жүргізілсе, бүйректің және бас сүйектің ультрадыбыстық зерттемелері ұсынылады. Анасы АӨФ тежегіштерін қабылдаған, жаңа туған нәрестелерде гипотензия бар-жоғын мұқият бақылау керек. Гидрохлоротиазидті жүктіліктің  III триместрі кезінде ұзақ уақыт қабылдау шарананың және плацентаның ишемиясын  және өсудің кідіру қаупін тудыруы мүмкін. Жекелеген жағдайларда босанудан аз уақыт бұрын қабылдау жаңа туған нәрестелерде гипогликемияны және тромбоцитопенияны тудыруы мүмкін. Гидрохлоротиазид плазманың көлемін азайтуы және жатырлық-плаценталық қан ағымын төмендетуі мүмкін.

Лактация

Рамиприл + гидрохлоротиазид біріктірілімін емшек емізу кезінде қолдануға болмайды.  Рамиприл және гидрохлоротиазид адамның емшек сүтімен бөлініп шығады. Егер анасы рамиприл + гидрохлоротиазид біріктірілімін емдік дозаларда қабылдаса, екі компоненттің де бөліну дәрежесі нәрестенің  организміне әсер ету үшін жеткілікті.

Емшек емізу кезінде рамиприлді қолдану бойынша талапқа сай деректер болмағандықтан, лактация кезеңінде препаратты қолдану ұсынылмайды.

Гидрохлоротиазидті қабылдаумен байланысты лактацияның басылуы немесе толық тоқтауы туралы хабарлар бар. Сәбиде сульфонамидтер тобындағы дәрілік препараттарға аса жоғары сезімталдық, гиперкалиемия және ядролық сарғаю байқалуы мүмкін. Екі препараттың да емшек еметін балаларда күрделі жағымсыз әсерлері болуы мүмкін болғандықтан, емшек емізу кезінде Хартил-Д қабылдамау керек, немесе препараты анасы қабылдауы қажет болса емшек емізуді тоқтату мәселесін шешу керек.

Емшек емізу кезінде, әсіресе жаңа туған немесе шала туылған нәрестелер жағдайында қолдану бойынша белгіленген қауіпсіздік бейіні бар баламалы препараттарды қолданған дұрыс.

Дәрілік заттың көлік құралдарын немесе қауіптілігі зор механизмдерді басқару қабілетіне әсер ету ерекшеліктері

Препараттың кейбір жағымсыз әсерлері (артериялық гипотензия,  бас айналуы) пациентте зейін қоюдың және реакция жылдамдығының төмендеуін туғызуы мүмкін, сөйтіп аталған қабілеттер маңызды жағдайларда (мысалы, автомобильді жүргізу немесе механизмдермен жұмыс кезінде) қауіп төнуі мүмкін. Мұны әсіресе, емнің басында немесе препараттарды алмастыру кезінде ескеру керек. Бірінші дозаны қабылдағаннан немесе келесі дозаны жоғарылатқаннан кейін, бірнеше сағат бойы механизмдерді басқаруға болмайды.

 

Артық дозалануы

Симптомдары: АӨФ тежегіштерін артық дозалауға байланысты симптомдар шамадан тыс шеткері вазодилатациямен (айқын гипотензиямен, шокпен), брадикардиямен, су-электролиттік теңгерімнің бұзылуымен және бүйрек жеткіліксіздігімен сипатталауы мүмкін, жүрек ырғағының бұзылуы, сананың бұзылуы (оның ішінде кома), ми функциясының өзгеруімен байланысты құрысулар, парездер және салданған ішек бітелісі. Сезімтал пациенттерде (мысалы, қуықасты безінің  гиперплазиясында) гидрохлоротиазидтің артық дозалануы жедел несеп іркілісін тудыруы мүмкін.

Емі: пациенттердің жағдайы дәрігердің қатаң бақылауында болуы тиіс, симптоматикалық және демеуші ем. Көмек шаралары, негізінен, алғашқы детоксикацияны (асқазанды шаю, адсорбенттерді қабылдау) және альфа1-адренергиялық агонистерді немесе ангиотензин-II-ні (ангиотензинамидті) енгізу секілді гемодинамикалық көрсеткіштердің тұрақтылығын қалпына келтіру бойынша шараларды  қамтиды. Рамиприлат, рамиприлдің белсенді метаболиті, гемодиализбен нашар шығарылады.

 

Шығарылу түрі және қаптамасы

14 таблеткадан поливинилхлорид / полихлоро-3-фторэтилен үлбірден және алюминий фольгадан жасалған пішінді ұяшықты қаптамада.

2 пішінді ұяшықты қаптамадан медициналық қолдану жөніндегі мемлекеттік және орыс тіліндегі нұсқаулықпен  бірге картон қорапшаға салынған.

 

Сақтау шарттары

25˚С- ден аспайтын температурада сақтау керек.

Балалардың қолы жетпейтін жерде сақтау керек!

 

Сақтау мерзімі

3 жыл 

Жарамдылық мерзімі өткеннен кейін пайдалануға болмайды.

 

Дәріханалардан босатылу шарттары

Рецепт арқылы

 

Өндіруші

Альфамед Фарбил Арцнеймиттель ГмбХ,  Гёттинген, Германия

Тел: 49 551 382 300, факс: 49 551 382 470, e-mail: www.allphamed.de

 

Тіркеу куәлігінің иесі

«ЭГИС фармацевтикалық зауыты» ЖАҚ, Венгрия

 

Қазақстан Республикасы аумағында тұтынушылардан дәрілік заттардың сапасына қатысты шағымдарды (ұсыныстарды) қабылдайтын және  дәрілік заттың тіркеуден кейінгі қауіпсіздігін қадағалауға жауапты ұйымның  атауы, мекенжайы және байланыс деректері (телефон, факс, электронды пошта): 

«ЭГИС Фармацевтикалық  зауыты»  ЖАҚ  ҚР өкілдігі

050060,  Алматы қ-сы,  Жароков к-сі 286 Г 

тел: + 7 (727) 247 63 33, + 7 (727) 247 63 34, факс: + 7 (727) 247 61 41, 

e-mail: egis@egis.kz