Хартил Амло

Инструкция по медицинскому применению лекарственного средства

Хартил® Амло (скачать инструкцию рус, скачать инструкцию каз)

Торговое название

Хартил® Амло

 Международное непатентованное название

Нет

 Лекарственная форма   

Капсулы 5 мг/5 мг, 10 мг/5 мг, 5 мг/10 мг, 10 мг/10 мг

 Состав

Одна капсула 5 мг/5мг содержит

активные вещества:    рамиприла 5мг

амлодипина 5мг (эквивалентно 6.95 мг амлодипина бесилата),

Одна капсула 5 мг/10мг содержит

активные вещества:    рамиприла 5мг

амлодипина 10мг (эквивалентно 13.9 мг амлодипина бесилата),

Одна капсула 10 мг/5мг содержит

активные вещества:  рамиприла 10мг

амлодипина 5мг (эквивалентно 6.95 мг амлодипина бесилата),

Одна капсула 10 мг/10мг содержит

активные вещества:  рамиприла10мг

амлодипина 10мг (эквивалентно 13.9 мг амлодипина бесилата)

вспомогательные вещества: кросповидон, гипромеллоза, целлюлоза микрокристаллическая, глицерола дибегенат.

Состав твердой желатиновой капсулы (Coni-Snap 3):

бриллиантовый голубой FCF+FD и C синий 1 (Е 133), аллюра красный AC+FD и C красный 40 (Е 129), титана диоксид (Е 171), желатин (для капсул 5 мг/5 мг);

Состав твердой желатиновой капсулы (Coni-Snap 0):

титана диоксид (Е 171), железа (III) оксид красный  (Е 172), азорубин (кармоизин (Е 122)), индигокармин + FD и C синий 2 (Е132), желатин (для капсул 5 мг/10 мг);

титана диоксид (Е 171), железа (III) оксид красный (Е172), бриллиантовый голубой FCF +FD и C синий 1 (Е133), аллюра красный AC+FD и C красный 40 (Е 129), желатин (для капсул 10 мг/5 мг);

азорубин  (кармоизин  (Е 122)), индигокармин  + FD и C синий 2 (Е132), титана диоксид  (Е 171), желатин (для капсул 10 мг/10 мг).

Описание

Капсулы 5 мг/5 мг (рамиприл /амлодипин):  твердые желатиновые капсулы CONI–SNAP 3, без маркировки, самозакрывающиеся, с непрозрачным корпусом светло-бордового цвета и непрозрачной крышкой светло-бордового цвета.

Капсулы 5 мг/10 мг (рамиприл /амлодипин): твердые желатиновые капсулы CONI–SNAP 0, без маркировки, самозакрывающиеся, с непрозрачным корпусом светло-розового цвета и непрозрачной крышкой темно-бордового цвета

Капсулы 10 мг/5 мг (рамиприл /амлодипин): твердые желатиновые капсулы CONI–SNAP 0, без маркировки, самозакрывающиеся, с непрозрачным корпусом светло-розового цвета и непрозрачной крышкой светло-бордового цвета

Капсулы 10 мг/10 мг (рамиприл /амлодипин): твердые желатиновые капсулы CONI–SNAP 0, без маркировки, самозакрывающиеся, с непрозрачным корпусом  темно-бордового цвета и непрозрачной крышкой темно-бордового цвета

Содержимое капсул — смесь гранул и порошков, не содержащая механических примесей,  белого или почти белого цвета, без или почти без запаха.

Фармакотерапевтическая группа

Препараты, влияющие на систему ренин-ангиотензин. АКФ ингибиторы в комбинации с другими препаратами. АКФ ингибиторы в комбинации с блокаторами «медленных» кальциевых каналов. Рамиприл и амлодипин.

Код АТХ  C09BB07

 Фармакологические свойства

Фармакокинетика

После приема внутрь рамиприл быстро всасывается из желудочно-кишечного тракта.  Пик концентрации рамиприла в плазме достигается в течение 1 часа. С учётом выведения мочи, уровень абсорбции составляет, по меньшей мере, 56 % и не зависит от приема пищи. Биодоступность активного метаболита рамиприлата после приёма внутрь 2,5 мг и 5 мг рамиприла составляет 45 %.

Пик плазменной концентрации рамиприлата, единственного активного метаболита рамиприла, достигается через 2 — 4 часа после приема рамиприла. Равновесное состояние плазменной концентрации рамиприлата достигается, примерно, на 4-й день приёма рамиприла в терапевтической дозе. Связывание рамиприла с белками сыворотки крови составляет около 73 %, а рамиприлата — около 56 %. Рамиприл почти полностью метаболизируется в рамиприлат и в дикетопиперазиновый эфир, дикетопиперазиновую кислоту и в глюкурониды рамиприла и рамиприлата. Выведение метаболитов осуществляется, в основном, через почки. Плазменные концентрации рамиприлата снижаются в полифазном режиме. Благодаря своему насыщаемому связыванию с АКФ и слабой диссоциации с ферментом, рамиприлат демонстрирует продолжительную конечную фазу элиминации при очень низкой концентрации препарата в плазме. После многократного приёма рамиприла по одной дозе в день, эффективный период полувыведения рамиприлата составил 13 — 17 часов (при дозировке 5 — 10 мг), а после снижения дозировки до 1,25 – 2,5 мг этот период удлинился. Это различие связано с насыщающей способностью фермента, который связывается с рамиприлатом.

Период лактации

После однократного приема дозы рамиприла 10 мг признаков содержания рамиприла и его метаболитов в грудном молоке установлено не было. Однако влияние рамиприла на грудное молоко при многократном введении доз препарата остаётся невыясненным.

Пациенты с нарушением функции почек

Почечная экскреция рамиприлата снижается у пациентов с нарушениями функции почек, а почечный клиренс рамиприлата пропорционально зависим от клиренса креатинина. Это приводит к повышению плазменных концентраций рамиприлата, которые уменьшаются медленнее, чем у пациентов с нормальной функцией почек.

Пациенты с нарушением функции печени

У пациентов с нарушениями функции печени, метаболическое превращение рамиприла в рамиприлат замедляется вследствие снижения активности печёночных эстераз, а плазменные уровни рамиприла у этих пациентов повышаются. Пиковые значения концентрации рамиприлата у этих пациентов, однако, не отличаются от аналогичных показателей у пациентов с нормальной функцией печени.

Детский и подростковый в возрасте до 18 лет

Фармакокинетический профиль рамиприла изучался у 30 детей с гипертонией в возрасте 2-16 лет, с массой тела ≥ 10 кг. После назначения рамиприла в дозах 0,05–0,2 мг/кг рамиприл быстро и интенсивно метаболизировался с образованием рамиприлата. Максимальная концентрация рамиприлата в плазме определялась спустя 2-3 часа после прием препарата. Клиренс рамиприлата сильно коррелировал с log массы тела (p<0.01) и с дозой (p<0.001). Клиренс и объем распределения возрастал с возрастом ребенка в каждой дозной группе. У детей доза 0,05 мг/кг соответствовала экспозиции, сравнимой с применением дозы рамиприла 5 мг у взрослых, а доза 0,2 мг/кг у детей приводила к экспозиции, превышающей таковую при максимально рекомендуемой дозе 10 мг у взрослых.

После приема внутрь амлодипин медленно абсорбируется из желудочно-кишечного тракта. Максимальная концентрация в сыворотке крови наблюдается через 6–12 часов. Приём пищи не влияет на биодоступность амлодипина. Абсолютная биодоступность составляет 64-80%. Объём распределения составляет 21 л/кг (массы тела). Приём пищи не влияет на биодоступность амлодипина. Исследования in vitro показали, что 93–98% циркулирующего в кровотоке амлодипина  связывается с белками плазмы крови. Амлодипин быстро метаболизируется в печени с образованием неактивных метаболитов. Около 10% от исходного соединения и 60% от неактивных метаболитов экскретируется с мочой. Конечный элиминационный период полувыведения из плазмы крови составляет около 35 — 50 часов при приеме 1 раз в сутки.

Фармакокинетика амлодипина не претерпевает существенных изменений при почечной недостаточности и с увеличением возраста пациентов.

Пациенты пожилого возраста

Время достижения пиковых концентраций амлодипина в плазме у пациентов пожилого и молодого возраста совпадает. Клиренс амлодипина, как правило, уменьшается с увеличением показателя AUC и периода полувыведения у пожилых пациентов. Увеличение показателя AUC и периода полувыведения у пациентов с застойной сердечной недостаточностью было таким же, как у пациентов пожилого возраста.

Пациенты с нарушениями функции почек

Амлодипин экстенсивно метаболизируется с образованием неактивных метаболиты. 10 % от исходного соединения выводится в неизменённом виде с мочой. Изменения плазменных концентраций амлодипина не связаны со степенью почечной недостаточности. Такие пациенты могут принимать обычные дозы амлодипина. Диализ амлодипина оказывается неэффективным.

Пациенты с  нарушениями функции печени

У пациентов с печеночной недостаточностью понижается клиренс амлодипина, что приводит к удлинению периода полувыведения и повышению значений AUC примерно на 40-60%.

Фармакодинамика

Хартил Амло — комбинированный антигипертензивный препарат, в состав которого входят блокатор медленных кальциевых каналов (амлодипин) и ингибитор АКФ (рамиприл).

Рамиприлат, активный метаболит рамиприла, конкурентно ингибирует активность ангиотензин-конвертирующего фермента (АКФ), снижает скорость превращения ангиотензина I в ангиотензин II. В результате уменьшения концентрации ангиотензина II происходит вторичное увеличение активности ренина плазмы за счет устранения отрицательной обратной связи при высвобождении ренина и прямое снижение секреции альдостерона. Уменьшает деградацию брадикинина и увеличивает синтез простагландинов. Уменьшение образования ангиотензина II и повышение активности брадикинина приводит к расширению сосудов и вносит свой вклад в кардиопротективное и эндотелиопротективное действие рамиприла. Поскольку ангиотензин II стимулирует также высвобождение альдостерона, рамиприлат снижает секрецию альдостерона.

Средний уровень ответа на монотерапию с назначением ингибитора АКФ был ниже в популяции чернокожих (афро-карибских) пациентов с артериальной гипертензией (популяция пациентов с гипертензией, и, как правило, с низким содержанием ренина), чем у пациентов с другим цветом кожи.

Благодаря сосудорасширяющему действию снижает общее периферическое сосудистое сопротивление (постнагрузку), давление в легочных капиллярах (преднагрузку) и сопротивление в легочных сосудах. Обычно не вызывает существенных изменений в почечном кровотоке (в ряде случаев он повышается) и скорости клубочковой фильтрации. Препарат обладает антигипертензивным эффектом, как в положении пациента стоя, так и в положении лежа без компенсаторного увеличения частоты сердечных сокращений.

Антигипертензивный эффект начинается через 1-2 часа после приема внутрь разовой дозы препарата, максимальный эффект развивается  через 3-6 часов после приема и сохраняется в течение 24 часов. При ежедневном применении гипотензивная активность постепенно увеличивается в течение 3-4 недель и сохраняется при длительном лечении до двух лет. При внезапной отмене не наблюдается выраженного повышения артериального давления (отсутствует синдром отмены).

Амлодипин ингибирует трансмембранный переход ионов кальция в миокардиальные и гладкомышечные сосудистые клетки (блокатор медленных кальциевых каналов или антагонист ионов кальция). Механизм антигипертензивного действия связан с прямым релаксирующим эффектом на гладкую мускулатуру сосудов, что приводит к снижению периферического сосудистого сопротивления.

Точный механизм, посредством которого облегчаются симптомы стенокардии, полностью не установлен, и может включать:

1) расширение периферических артериол, таким образом, уменьшение общего периферического сопротивления (постнагрузка). Поскольку это не приводит к рефлекторной тахикардии, затраты энергии миокардом и потребность в кислороде снижаются.

2) за счет расширения основных венечных артерий и артериол, как в нормальных, так и ишемизированных областях, происходит улучшение поставки кислорода. За счет этого увеличивается поставка кислорода в миокард, даже в случае спазма венечных артерий (вариантная стенокардия или стенокардия Принцметала).

У пациентов с артериальной гипертензией, однократный прием препарата на протяжении суток обеспечивает клинически значимое снижение артериального давления, как в положении лежа на спине, так и стоя. Благодаря медленному началу действия, внезапная артериальная гипотензия не характерна.

У пациентов со стенокардией, при однократном приеме в сутки возрастает общее время толерантности к физическим нагрузкам, время до развития приступа стенокардии и время до значимой депрессии сегмента ST, а также уменьшается частота приступов стенокардии и количество потребляемых таблеток тринитрата глицерила. Это не было связано с нежелательными метаболическими эффектами: препарат не оказывал влияния на уровень липидов в плазме крови, уровень сахара в крови и мочевой кислоты в сыворотке крови, и был полезен у пациентов с бронхиальной астмой.

Показания к применению

— артериальная гипертензия, в качестве препарата заместительной терапии, взрослых пациентов, артериальное давление которых адекватно контролировалось двумя одновременно принимаемыми индивидуальными препаратами, в тех же терапевтических дозах, что и в комбинированном препарате.

Способ применения  и дозы

Препарат применяют строго по назначению врача!

Капсулы для приема внутрь.

Хартил Амло следует принимать в одно и то же время суток, каждый день на протяжении курса лечения, как до еды, так и после неё. Не следует раздавливать или разжёвывать капсулы. Не следует принимать этот препарат с соком грейпфрута.

Хартил Амло показан для лечения пациентов с артериальной гипертензией, у которых оба монокомпонентных препарата, принимаемых одновременно в тех же терапевтических дозах, что и в препарате с установленной дозой, оказывают адекватное действие.

Рекомендуемая суточная доза — 1 капсула определенной дозировки.

Комбинированный препарат с определенной дозировкой не подходит для начального этапа терапии.

Если возникла необходимость в коррекции дозировки, то она может быть изменена только с помощью монокомпонентов и лишь после подборки необходимой дозы можно перейти на следующий препарат с установленной дозой.

Взрослые пациенты

Рекомендуется назначать препарат с осторожностью пациентам, принимающим мочегонные средства, поскольку у этих пациентов может произойти нарушение водно-электролитного баланса. Необходимо исследовать функцию почек и определить уровень калия в сыворотке крови.

Пациенты с нарушениями функции печени

У пациентов с нарушением функции печени, лечение рамиприлом должно быть начато только под тщательным врачебным наблюдением, начиная с наиболее низких доз. Фармакокинетика амлодипина у пациентов с тяжёлыми нарушениями функции печени не изучалась. У пациентов с тяжёлыми нарушениями функции печени лечение амлодипином следует начинать с самых низких доз с медленной подборкой необходимой дозы.

У пациентов с нарушением функции печени, лечение рамиприлом должно быть начато только под тщательным врачебным наблюдением, при этом  максимальная суточная доза рамиприла составляет 2,5 мг. Пациенты, которым необходимо лечение рамиприлом в дозе 2.5 мг и амлодипином в дозе 2.5 мг, не могут быть переведены на комбинированный препарат капсулы Хартил Амло. Таким пациентам рекомендуется продолжать лечение монопрепаратами, содержащими 2,5 мг рамиприла и 2.5 мг амлодипина.

В случае печеночной недостаточности, период элиминации амлодипина может увеличиваться. Точных рекомендаций по дозированию касательно амлодипина нет, поэтому препарат у этих пациентов должен назначаться с осторожностью.

Пациенты с нарушениями функции почек

Для определения оптимального сочетания начальной и поддерживающей дозы у пациентов с нарушениями функции почек, дозировка препарата подбирается  путём индивидуального определения дозировок рамиприла и амлодипина.

Нет необходимости в коррекции дозы амлодипина у пациентов с нарушениями функции почек. Амлодипин не выводится в процессе диализа. Пациентам, проходящим процедуру диализа, амлодипин следует назначать с особой осторожностью.

Суточная доза рамиприла у пациентов с почечной недостаточностью должна устанавливаться с учётом клиренса креатинина.

— у пациентов с клиренсом креатинина ≥ 60 мл/мин, коррекция начальной дозы не требуется; максимальная суточная доза — 10 мг;

— у пациентов с клиренсом креатинина < 60 мл/мин, а также пациентов с артериальной гипертензией, проходящим процедуру гемодиализа, Хартил Амло рекомендуется назначать только в том случае, если пациент был переведён на режим дозирования рамиприла, составляющий 5 мг, в качестве оптимальной поддерживающей дозы (установленной в процессе дозирования рамиприла). Пациенты, проходящие процедуру гемодиализа, должны принимать препарат через несколько часов после проведения гемодиализа.

Нет необходимости в коррекции дозировки амлодипина пациентов с нарушениями функции почек.

Амлодипин не выводится в процессе диализа. Пациентам, проходящим процедуру диализа, амлодипин следует назначать с особой осторожностью.

В период лечения препаратом Хартил Амло требуется контроль функциональной способности  почек и содержания калия в сыворотке крови. В случае ухудшения функции почек применение препарата Хартил Амло должно быть прекращено, а его компоненты следует назначать в дозах, откорректированных надлежащим образом.

Применение у  пациентов пожилого возраста

Начальная дозы рамиприла должна быть ниже обычной, а последующая коррекция дозировки должна быть более мягкой, из-за высокого риска возникновения побочных эффектов. Не рекомендуется назначать Хартил Амло  очень ослабленным пожилым пациентам.

Пожилые пациенты могут принимать обычные дозы амлодипина, однако, повышать дозу препарата следует с осторожностью.

Применение у детей

Не рекомендуется назначать Хартил Амло детям до 18 лет, поскольку безопасность и эффективность применения препарата не установлена.

Побочные действия

Резюме профиля безопасности

Рамиприл

К наиболее частым побочным реакциям, о которых сообщалось во время лечения рамиприлом, относятся такие симптомы как гиперкалиемия, головная боль, головокружение, гипотензия, ортостатическая гипотензия, синкопе, продолжительный сухой кашель, бронхит, синусит, одышка, воспаление желудочно-кишечного тракта, нарушения пищеварения, абдоминальный дискомфорт, диспепсия, диарея, тошнота, рвота, кожная сыпь, особенно макулопапулезная, мышечный спазм, миалгия, боль в грудной клетке, усталость. К тяжелым побочным реакциям относятся агранулоцитоз, панцитопения, гемолитическая анемия,  инфаркт миокарда, антгионевротический отек, васкулит, бронхоспазм, острый панкреатит, нарушения функции печени или почек, гепатит, эксфолиативный дерматит, токсический эпидермальный некроз, синдром Стивенса-Джонсона и многоформная эритема.

Амлодипин

К наиболее часто наблюдаемым побочным реакциям относятся сонливость, головокружение, головная боль, ощущение сильного сердцебиения, приливы с покраснением кожи лица, боль в животе, тошнота, отек голеностопного сустава, отеки и утомляемость. К серьезным побочным реакциям относятся лейкопения, тромбоцитопения, инфаркт миокарда, фибрилляция предсердий, желудочковая тахикардия, васкулит, острый панкреатит, гепатит, ангионевротический отек, многоформная эритема, эксфолиативный дерматит и синдром Стивенса-Джонсона.

 

В отношении рамиприла:

Часто (от ≥ 1/100 до < 1/10)

— головная боль, головокружение, усталость

— гиперкалиемия

— артериальная гипотензия, ортостатического гипотензия, обмороки

— сухой раздражающий кашель, бронхит, синусит, одышка

— воспаление желудочно-кишечного тракта, нарушения пищеварения, дискомфортные ощущения в области живота, диспепсия, диарея, тошнота, рвота

— сыпь, макулопапулёзный дерматит

— мышечные спазмы, миалгии

— боль в груди

Нечасто (от ≥ 1/1000 до < 1/100);

— эозинофилия

— подавленное настроение, тревога, нервозность, беспокойство, нарушение сна, включая сонливость

— анорексия, снижение аппетита

— вертиго, парестезии, потеря вкуса, извращение вкуса

— нарушения зрения, включая расплывчатость зрения

— ишемия миокарда, включая стенокардии или инфаркт миокарда, тахикардия, аритмия, сердцебиение, периферические отеки

— прилив крови к лицу

— бронхоспазм, включая обострение течения астмы, заложенность носа

— панкреатит (сообщалось об очень редких случаях летального исхода, связанных с применением ингибиторов АКФ), повышение активности ферментов поджелудочной железы, незначительный ангионевротический отёк тонкой кишки, боли в верхней части живота, включая гастрит, запоры, сухость во рту

— повышение активности печеночных ферментов и/или конъюгированного билирубина

— в исключительных случаях, ангионевротический отек, вызывающий нарушение проходимости дыхательных путей с последующим летальным исходом, зуд, потливость

— артралгия

— почечная недостаточность, в том числе, острая почечная недостаточность, увеличение количества выделяемой мочи, ухудшение существующей протеинурии, повышение уровня мочевины в крови, повышение уровня креатинина крови

— снижение либидо, преходящая эректильная импотенция

— гипертермия

Редко (от ≥ 1/10000 до < 1/1000);

— лейкопения  (в том числе, нейтропения или агранулоцитоз), эритропения, снижение уровня гемоглобина, уменьшение количества тромбоцитов

— спутанность сознания

— тремор, нарушения равновесия

— конъюнктивит

— нарушение слуха, шум в ушах

— глоссит

— сосудистый стеноз, гипоперфузия, васкулит

— холестатическая желтуха,    гепатоцеллюлярные поражения

— эксфолиативный дерматит, крапивница, онихолизис

— астения

Очень редко (< 1/10000, в том числе, отдельные сообщения

— реакции фоточувствительности

Неизвестно (на основании имеющихся данных оценка невозможна).

— поражение костного мозга, панцитопения, гемолитическая анемия

— анафилактические или анафилактоидные реакции, увеличение количества антиядерных антител

— синдром неадекватной секреции антидиуретического гормона

— уменьшение содержания натрия в крови

— нарушение способности к концентрации внимания

— ишемия головного мозга, включая ишемический инсульт и транзиторные ишемии, нарушения психомоторных реакций, ощущение жжения, паросмия

— синдром Рейно

— афтозный стоматит

— острая печеночная недостаточность, холестатический или цитолитический гепатит (летальный исход наблюдался в исключительных случаях)

— гинекомастия

— токсический эпидермальный некролиз, синдром Стивенса-Джонсона, мультиформная эритема, пузырчатка, псориаз в тяжёлой степени, псориазоформный дерматит, пемфигоидная или лихеноидная экзантема и энантема, алопеция

В отношении амлодипина:

Очень часто (≥ 1/10):

— отеки

Часто (от ≥ 1/100 до < 1/10);

— головная боль, головокружение, сонливость (особенно в начале лечения),

— нарушения зрения (в том числе, диплопия)

— сильное сердцебиение

— прилив крови к лицу

— одышка

— тошнота, боль в животе, диспепсия, изменения стула (включая диарею, запор)

— отеки, отёчность голеностопного сустава, подергивания мышц

— усталость, астения

Нечасто (от ≥ 1/1000 до < 1/100);

— изменение настроения (включая тревогу), бессонница, депрессия

— тремор, извращение вкуса, обморок, гипестезия, парестезии

— нарушения зрения (в том числе, диплопия)

— звон в ушах

— аритмия (включая брадикардию, желудочковую тахикардию и мерцательную аритмию)

— гипотония

— кашель, ринит

— рвота, диспепсия, изменение моторики кишечника (включая диареи и запоры), ощущение сухости во рту

— алопеция, пурпура, изменение цвета кожи, повышенная потливость, зуд, сыпь, экзантема, крапивница

— артралгии, миалгии, мышечные спазмы, боли в спине

— расстройство мочеиспускания, никтурия, увеличение частоты мочеиспускания

— нарушение потенции, гинекомастия

— боль в груди, слабость, боль, недомогание

— увеличение или снижение массы тела

Редко (от ≥ 1/10000 до < 1/1000);

— спутанность сознания

Очень редко (< 1/10000, в том числе, отдельные сообщения

— лейкопения, тромбоцитопения

— аллергические реакции

— артериальная гипертензия

— гипергликемия

— повышенный мышечный тонус, периферическая нейропатия

— инфаркт миокарда, аритмии (в том числе, брадикардия, желудочковая тахикардия и фибрилляция предсердий)

— васкулит

— кашель

— панкреатит, гастрит, гиперплазия десен

— желтуха*, гепатит*, повышение активности печёночных ферментов*

— аллергические реакции, ангионевротический отек, мультиформная эритема, крапивница, эксфолиативный дерматит, синдром Стивенса-Джонсона, фотосенсибилизация

* В большинстве случаев с холестазом.

Неизвестно (на основании имеющихся данных оценка невозможна).

— экстрапирамидные нарушения

Сообщения о предполагаемых побочных реакциях

Предоставление данных о предполагаемых побочных реакциях препарата является очень важным моментом, позволяющим  осуществлять непрерывный мониторинг соотношения риск/польза лекарственного средства. Медицинским работникам следует  предоставлять информацию о любых предполагаемых неблагоприятных реакциях по указанным в конце инструкции контактам, а также через национальную систему сбора информации.

 

Противопоказания

  • повышенная чувствительность к рамиприлу (или ингибиторам АКФ), амлодипину, производным дигидропиридина, и/или  любому из вспомогательных веществ препарата

В отношении рамиприла:

  • наличие в анамнезе ангионевротического отёка (наследственного, идиопатического или возникшего на почве предыдущего ангионевротического отёка, вызванного применением ингибиторов АКФ или антагонистов рецепторов ангиотензина II (AРАТ II)
  • экстракорпоральное лечение, сопровождающееся контактом крови с отрицательно заряженными поверхностями
  • выраженный двусторонний стеноз почечных артерий или стеноз почечной артерии единственной действующей почки
  • II и III триместр беременность и в период лактации
  • рамиприл не следует назначать пациентам с гипотензивными или гемодинамически нестабильными состояниями
  • одновременное применение с препаратами, содержащими алискирен, у пациентов, страдающих сахарным диабетом или нарушением функции почек (СКФ ˂ 60 мл/мин/1.73 м2)

В отношении амлодипина:

  • тяжёлая форма гипотензии
  • шок (в том числе, кардиогенный шок)
  • сужение сосудов, препятствующее оттоку крови из левого желудочка (например, аортальный стеноз тяжёлой степени)
  • гемодинамически нестабильная сердечная недостаточность после перенесённого острого инфаркта миокарда

Лекарственные взаимодействия

В отношении рамиприла:

По результатам исследований, двойная блокада РААС с применением иАКФ, БРА II, или алискирена  повышает риск  развития  таких побочных реакций как гипотония, гиперкалиемия  и  нарушение  функции  почек  (включая  острую  почечную недостаточность) в сравнении с монотерапией.

Противопоказанные комбинации:

Экстракорпоральные процедуры, сопровождающиеся контактом крови с отрицательно заряженными поверхностями, такие, как гемодиализ через высокопроницаемые мембраны (например, мембраны из полиакрилонитриловых соединений), гемофильтрация или аферез липопротеинов низкой плотности с использованием сульфата декстрана, из-за повышенной опасности развития тяжёлых анафилактических или анафилактоидных реакций. Если такое лечение необходимо, то следует рассмотреть вопрос об использовании другого типа мембран для диализа или антигипертензивных средств другой категории.

Алискирен

У пациентов с сахарным диабетом или нарушением функции почек повышается риск развития гиперкалиемии, ухудшении функции почек, а также сердечно-сосудистой заболеваемости и смертности.

Одновременное применение не рекомендуется:

Алискирен

У пациентов, не страдающих сахарным диабетом или нарушением функции почек, повышается риск развития гиперкалиемии, ухудшения функции почек, а также сердечно-сосудистой заболеваемости и смертности.

Одновременное применение требует осторожности

При одновременном приеме с препаратами калия, гепарином, калийсберегающими диуретиками и другими активными веществами, повышающими плазменные уровни калия (в том числе, с антагонистами рецепторов ангиотензина II, такролимусом, циклоспорином, триметопримом или его комбинации с сульфометоксазолом (Ко-тримоксазол),  возможно развитие гиперкалиемии, поэтому необходимо внимательно контролировать уровень калия в сыворотке крови.

При одновременном приеме с антигипертензивными препаратами (например, диуретиками) и другими веществами, которые могут уменьшать артериальное давление (например, нитратами, трициклическими антидепрессантами, обезболивающими средствами, алкоголем, баклофеном, альфузозином, доксазозином, празозином, тамсулозином, теразозином) возможно потенцирование риска гипотензии.

При одновременном приеме с вазопрессорными симпатомиметиками и другими препаратами (например, изопротеренолом, добутамином, допамином, адреналином), возможно снижение антигипертензивного эффекта рамиприла, поэтому рекомендуется проведение мониторинга артериального давления.

При одновременном приеме с аллопуринолом, иммунодепрессантами, кортикостероидами, прокаинамидом, цитостатиками и другими препаратами, которые могут изменить количество клеток крови, повышается вероятность развития гематологических реакций.

При одновременном приеме ингибиторов АКФ с солями лития возможно уменьшение его выделения и, соответственно, увеличение концентрации лития в крови с последующим повышением его токсичности. Необходим регулярный контроль уровня лития.

При одновременном приеме с противодиабетическими средствами (включая, инсулин) могут развиться гипогликемические реакции. Рекомендуется строго контролировать уровень глюкозы в крови.

При одновременном приеме с нестероидными противовоспалительными препаратами и ацетилсалициловой кислотой возможно снижение антигипертензивного эффекта рамиприла. Кроме того, сочетанное применение ингибиторов АКФ и НПВС может вызвать развитие гиперкалиемии и повысить риск нарушения функции почек.

При одновременном приеме с ингибиторы мишени рапамицина mTOR (такими как тенсиролимус, эверолимус, сиролимус) или вилдаглиптином повышается риск развития ангионевротического отека у пациентов. Следует соблюдать осторожность в начале лечения.

Рацекадотрил: поступали сообщения о возможном повышении риска развития ангионевротического отека при совместном применении ингибиторов АКФ и ингибиторов НЭП (неприлизина), таких как рацекадотрил.

В отношении амлодипина:

Влияние других лекарственных средств на амлодипин

Ингибиторы CYP3A4: при одновременном применении амлодипина с мощными или средними ингибиторами CYP3A4 (ингибиторами протеазы, азоловыми противогрибковыми препаратами, макролидами типа эритромицина или кларитромицина, верапамилом или дилтиаземом) может привести к значительному повышению экспозиции амлодипина. Таким образом, может возникнуть необходимость в клиническом мониторинге и изменения дозы препарата. Кларитромицин является ингибитором CYP3A4. У пациентов, совместно принимающих кларитромицин с амлодипином, может повыситься риск гипотензии. При совместном применении кларитромицина с амлодипином необходимо тщательное наблюдение за пациентами.

Индукторы CYP3A4: данные о влиянии индукторов CYP3A4 на амлодипин отсутствуют. Сочетанное применение препарата с индукторами CYP3A4 (например, рифампицином или зверобоем продырявленным) может понизить плазменную концентрацию амлодипина. Амлодипин следует использовать с осторожностью при совместном назначении с индукторами CYP3A4.

Применение амлодипина с грейпфрутом или грейпфрутовым соком не рекомендуется, так как у некоторых пациентов может повыситься биодоступность алодипина, что сопровождается более выраженным антигипертензивным эффектом.

В связи с риском развития гиперкликемии рекомендуетсся избегать комбинирования препарата Дантролен (инфузия) с блокатороми кальциевых каналов, таких как амлодипин, у пациентов, склонных к развитию злокачественной гипертермии, и по ходу лечения злокачественной гипертермии.

Влияние амлодипина на другие лекарственные средства

Сочетанное применение амлодипина с другими антигипертензивными средствами усиливает их терапевтическую эффективность.

В ходе клинических исследований взаимодействия с лекарственными веществами, амлодипин не оказывал влияния на фармакокинетику аторвастатина, дигоксина, варфарина или циклоспорина.

Такролимус: при одновременном применении с амлодипином имеется риск повышения уровня такролимуса в крови, однако, фармакокинетический механизм этого взаимодействия полностью не исследован. С целью предупреждения токсических эффектов такролимуса, при назначении амлодипина пациентам, получающим такролимус, следует проводить тщательный мониторинг артериального давления и, при необходимости, изменять дозы такролимуса.

Циклоспорин: Не проводилось исследований взаимодействия амлодипина с циклоспорином ни у здоровых добровольцев, ни в других популяциях, за исключением пациентов с пересаженной почкой, у которых наблюдалось значительно варьирующее повышение (0 – 40%) минимальной концентрации циклоспорина.

Симвастатин: одновременное применение повторных доз амлодипина 10 мг с симвастатином 80 мг привело к повышению экспозиции симвастатина на 77%, по сравнению с монотерапией симвастатином. У пациентов, принимающих симвастатин, доза симвастатина не должна превышать 20 мг в сутки.

Особые указания

В отношении рамиприла:

Беременность:

Ингибиторы АКФ не следует начинать принимать в период беременности. Если существует необходимость продолжения терапии с применением ингибиторов АКФ, то пациенткам, планирующим беременность, нужно изменить терапевтический режим на альтернативное антигипертензивное лечение, которое отвечает требованиям безопасности при его назначении во время беременности. При подтверждении беременности лечение с применением ингибиторов АКФ должно быть немедленно прекращено, и, при необходимости, должно быть начато применение альтернативной терапии

Пациенты с повышенным риском возникновения гипотензии:

— Пациенты с гиперактивированной ренин-ангиотензин-альдостероновой системой подвергаются существенному риску острого падения артериального давления и ухудшения функции почек вследствие ингибирования АКФ, в особенности, когда ингибиторы АКФ или сопутствующие мочегонные средства назначаются впервые, или впервые происходит повышение их дозировки.

Значительная гиперактивация ренин-ангиотензин-альдостероновой системы, требующая наблюдения за состоянием пациента и мониторирования артериального давления ожидается, например, в следующих случаях:

  • у пациентов с тяжелой гипертензией;
  • у пациентов с декомпенсированной застойной сердечной недостаточностью;
  • у пациентов с гемодинамически выраженным притоком к левому желудочку или затруднённым оттоком из него (например, стеноз аорты или митрального клапана);
  • у пациентов с односторонним стенозом почечной артерии единственной действующей почки;
  • у пациентов с существующими (или возможными) нарушениями водно-электролитного баланса (включая пациентов, принимающих мочегонные средства);
  • у пациентов с циррозом печени и/или асцитом;
  • у пациентов, перенесших сложную хирургическую операцию, или подвергавшихся анестезии с применением препаратов, вызывающих гипотензию;

В целом, рекомендуется проведение коррекции состояний обезвоживания, гиповолемии или дефицита солей до начала лечения (у больных с сердечной недостаточностью, однако, должны быть тщательно взвешены все плюсы и минусы таких мероприятий, с учётом риска объёмной перегрузки).

  • у пациентов с транзиторной (преходящей) или постоянной сердечной недостаточностью после перенесённого инфаркта миокарда;
  • у пациентов с риском развития кардиальной или церебральной ишемии или в случаях острой гипотензии.

На начальном этапе лечения требуется тщательное медицинское наблюдение.

Двойная блокада ренин-ангиотензин-альдостероновой системы (РААС)

Двойная блокада РААС с применением иАКФ, БРА II, или алискирена  повышает риск  развития  гипотонии, гиперкалиемии  и  нарушениями  функции  почек  (включая  острую  почечную недостаточность) в сравнении с монотерапией.

Двойная блокада РААС с применением иАКФ, БРА II, или алискирена  не  рекомендуется.

В  отдельных  случаях,  когда  совместное  применением  иАКФ  и  БРА  II  абсолютно  показано, необходимо  тщательное  наблюдение  специалиста  и  обязательный  мониторинг  функции  почек, водно-электролитного  баланса,  артериального  давления.

Препараты класса иАКФ и БРА II нельзя комбинировать у пациентов с диабетической нефропатией.

Хирургическое вмешательство

Рекомендуется, по возможности, прекратить применение ингибиторов АКФ, таких, как рамиприл, за один день до проведения хирургического вмешательства.

Мониторинг функции почек

Почечную функцию необходимо исследовать до начала лечения и во время него, а дозировка препарата корректируется, в особенности, в первые недели лечения. Для пациентов с почечной недостаточностью необходимо проведение особо тщательного контроля. Существует риск нарушения функции почек, особенно у пациентов с застойной сердечной недостаточностью или после трансплантации почки.

Ангионевротический отёк

Сообщалось о возникновении ангионевротического отёка у пациентов, принимавших ингибиторы АКФ, в том числе, рамиприл.

При возникновении ангионевротического отёка применение рамиприла должно быть прекращено. В этом случае немедленно используют средства и методы неотложной терапии. Пациент должен находиться под наблюдением, по меньшей мере, на протяжении 12- 24 часов, до полного разрешения симптомов.

Сообщалось о возникновении кишечного ангионевротического отёка у пациентов, принимавших ингибиторы АКФ, в том числе, рамиприл. Эти пациенты жаловались на боли в области живота (с симптомами тошноты или рвоты, либо без таковых).

Риск ангионевротического отёка может повышаться при применении препаратов ингибиторов мишени рапамицина (mTOR) (таких как темсиролимус, эверолимус, сиролимус) или вилдаглиптина.

Анафилактические реакции при десенсибилизации

Применение ингибиторов АКФ повышает вероятность анафилактических и анафилактоидных реакций (и степень их тяжести) на яды насекомых и другие аллергены. Поэтому до завершения десенсибилизации следует рассмотреть вопрос о временном прекращении приёма рамиприла.

Гиперкалиемия

У некоторых пациентов, принимавших ингибиторы АКФ, и, в том числе, рамиприл, наблюдалась гиперкалиемия. В группу пациентов с повышенным риском развития гиперкалиемии входят пациенты с почечной недостаточностью, пациенты пожилого возраста (старше 70 лет), пациенты с неконтролируемым сахарным диабетом, или пациенты, принимающие соли калия, калийсодержащие диуретики и другие активные вещества, способствующие повышению уровня калия в плазме крови, а также пациенты при таких состояниях, как обезвоживание, острая сердечная недостаточность или метаболический ацидоз. Если одновременное применение вышеупомянутых лекарственных средств будет признано целесообразным, то рекомендуется проведение регулярного контроля уровня калия в сыворотке крови.

Гипонатриемия

Синдром неадекватной секреции антидиуретического гормона с последующей гипонатриемией наблюдался у некоторых пациентов, получавших рамиприл. Пожилым пациентам и лицам с повышенным риском развития гипонатриемии рекомендуется регулярный контроль содержания натрия в сыворотке крови.

Нейтропения/агранулоцитоз

Имеются редкие сообщения о случаях нейтропении/агранулоцитоза, тромбоцитопении и анемии, а также о депрессии костного мозга. Для возможно более раннего обнаружения лейкопении рекомендуется контролировать количество лейкоцитов. Рекомендуется более частый контроль на начальном этапе лечения и среди пациентов с нарушениями функции почек, а также пациентов с сопутствующими коллагенозами (например, красной волчанкой или склеродермией), и у всех пациентов, принимавших другие лекарственные средства, которые могли вызывать изменения картины крови.

Этнические различия

У пациентов негроидной расы, принимающих ингибиторы АКФ, ангионевротический отёк развивается чаще, чем у других пациентов. Как и другие ингибиторы АКФ, рамиприл может оказывать меньший гипотензивный эффект у пациентов негроидной расы, по сравнению с лицами другой расовой принадлежности, возможно, вследствие более высокой частоты лиц с низким уровнем ренина в популяции пациентов негроидной расы с артериальной гипертензией.

Кашель

Имеются сообщения о возникновении кашля после приёма ингибиторов АКФ. Характерной особенностью кашля является его сухость и стойкость, а также исчезновение его проявлений после прекращения терапии.  Кашель, вызванный приемом ингибиторов АКФ, следует считать дифференциально-диагностическим признаком.

В отношении амлодипина:

Безопасность и эффективность амлодипина при гипертоническом кризе установлена не была.

Применение у пациентов с сердечной недостаточностью

Следует с осторожностью назначать препарат пациентам с сердечной недостаточностью. В ходе продолжительного плацебо-контролируемого исследования с участием пациентов с тяжелой сердечной недостаточностью (III и IV класса по NYHA) были зарегистрированы случаи отёка легких, частота возникновения которых была выше в группе с назначением амлодипина, в сравнении с группой плацебо, но это не сопровождалось более тяжёлой сердечной недостаточностью.

Ингибиторы кальциевых каналов, в том числе и амлодипин, следует назначать с осторожностью пациентам с застойной сердечной недостаточностью, в связи с увеличением риска дальнейших сердечно-сосудистых осложнений и летального исхода пациентов.

Применение у пациентов с нарушениями функции печени

У пациентов с нарушениями функции печени период полувыведения амлодипина удлиняется,   а AUC повышается; рекомендации по изменению дозировки отсутствуют. Таким образом, лечение амлодипином следует применять с низких доз рекомендуемого дозового интервала с осторожностью как в начале лечения, так и при повышении дозы.  Пациентам с нарушениями функции печени может потребоваться более медленный подбор доз и тщательное мониторирование.

Применение у пожилых пациентов

Пожилые пациенты должны принимать амлодипин с осторожностью.

Применение у пациентов с нарушениями функции почек

Пациенты с нарушениями функции почек могут принимать амлодипин в обычных дозах. Изменения плазменных концентраций амлодипина концентрации не коррелируют со степенью почечной недостаточности. Амлодипин при диализе не выводится.

В состав капсул 5мг/5 мг и 10 мг/5мг входит краситель аллюра красный AC+FD и C красный 40 (Е129), а в состав капсул 5 мг/10мг и 10мг/10мг – краситель азорубин, кармоизин (Е 122), которые могут вызвать аллергические реакции.

Беременность и период лактации

Беременность

Не рекомендуется применение рамиприла во время I триместра беременности, а во время II и III триместров беременности применение рамиприла противопоказано.

Ингибиторы АКФ, такие, как рамиприл, или антагонисты рецепторов ангиотензина II (AРАТ II) противопоказаны в период беременности. Если существует необходимость продолжения терапии с применением ингибиторов АКФ/AРАТ II, то пациентки, планирующие беременность, должны изменить терапевтический режим на альтернативное антигипертензивное лечение, которое отвечает требованиям безопасности при его назначении во время беременности. При подтверждении беременности лечение с применением ингибиторов АКФ/AРАТ II должно быть немедленно прекращено, и, при необходимости, должно быть начато применение альтернативной терапии.

Эпидемиологические данные, свидетельствующие о риске тератогенности после воздействия ингибиторов АКФ во время I триместра беременности, не являются достаточно убедительными, однако не следует исключать незначительное увеличение такого риска. Если существует необходимость продолжения терапии с применением ингибиторов АКФ/AРАТ II, то пациентки, планирующие беременность, должны изменить терапевтический режим на альтернативное антигипертензивное лечение, которое отвечает требованиям безопасности при его назначении во время беременности. При подтверждении беременности лечение с применением ингибиторов АКФ/AРАТ II должно быть немедленно прекращено.

Экспозиция ингибиторов АКФ в течение II и III триместров беременности, как известно, вызывает фетотоксичность у людей (нарушение развития почек плода, олигогидрамнион, замедление окостенения черепа) и неонатальную токсичность (почечная недостаточность, гипотензия, гиперкалиемия). Если экспозиция ингибиторов АКФ происходит в течение II триместра беременности, то рекомендуется проведение УЗИ функции почек и развития костей черепа. Новорожденные, матери которых принимали ингибиторы АКФ, должны внимательно наблюдаться на предмет возможного развития гипотензии, олигурии и гиперкалиемии.

Безопасность амлодипина при беременности у женщин не была установлена. Использование препарата во время беременности рекомендуется только при отсутствии более безопасных альтернативных средств и тогда, когда заболевание представляет более серьёзную опасность для матери и плода

Период лактации

Поскольку не имеется достаточной информации о применении рамиприла и амлодипина в период лактации, то применение их в этот период противопоказано, а предпочтительнее выбрать альтернативные методы лечения с более определёнными профилями безопасности, особенно при грудном вскармливании новорожденных и недоношенных младенцев. О выделении амлодипина с грудным молоком данных нет. Решение о продолжении/прекращении грудного вскармливания или продолжении/ прекращении терапии амлодипином должно быть сделаны с учетом преимуществ грудного вскармливания для ребенка и преимуществ терапии амлодипином для матери.

Фертильность

В отношении амлодипина

У некоторых пациентов, получавших блокаторы кальциевых каналов, наблюдались обратимые биохимические изменения в головках сперматозоидов. Клинические данные недостаточны для оценки потенциального эффекта амлодипина на фертильность.

Особенности влияния лекарственного средства  на способность управления транспортными средствами и потенциально опасными механизмами

Некоторые побочные эффекты (например, симптомы снижения артериального давления, такие, как головокружение) могут нарушить способность пациента к сосредоточению внимания и своевременному реагированию, и, следовательно, повышают степень риска в ситуациях, когда эти способности имеют особое значение (при управлении транспортными средствами и потенциально опасными механизмами). В особенности, это может происходить в начале лечения или при замене других препаратов. После приёма первой дозы препарата или последующего увеличения его дозировки не рекомендуется управление транспортными средствами и потенциально опасными механизмами  в течение нескольких часов.

Передозировка

Симптомы:

В отношении рамиприла:

Симптомы, связанные с передозировкой ингибиторов АКФ: чрезмерная периферическая вазодилатация (с выраженной гипотензией и картиной шока), брадикардия, нарушения электролитного баланса и почечная недостаточность.

В отношении амлодипина:

Опыт преднамеренной передозировки препарата у людей ограничен. Имеющиеся данные позволяют предположить, что передозировка амлодипина может привести к чрезмерной периферической вазодилатации и возможной рефлекторной тахикардии. Сообщалось также о возникновении выраженного и длительного снижения артериального давления, вплоть до развития шока с летальным исходом.

Лечение: состояние пациента должно постоянно контролироваться, а назначенное лечение должно быть симптоматическим и поддерживающим. Предлагаемые меры включают первичную детоксикацию (промывание желудка, приём адсорбентов) и меры по восстановлению стабильности гемодинамических показателей, в том числе, назначение альфа-1-адренергических агонистов или ангиотензина II (ангиотензинамида). Рамиприлат плохо удаляется при помощи гемодиализа из общего кровеносного русла. При клинически выраженной гипотензии, вызванной передозировкой амлодипина, пациенту следует придать горизонтальное положение с возвышенным положением ног,  и принять активные меры по поддержанию деятельности сердечно-сосудистой системы, включая регулярный контроль функции сердца и дыхательной системы, ОЦК и количества выделяемой мочи. При отсутствии противопоказаний возможно применение (с осторожностью) сосудосуживающих средств, с целью восстановления сосудистого тонуса и артериального давления. Внутривенное введение кальция глюконата может быть эффективным для устранения блокады кальциевых каналов. В некоторых случаях может оказаться полезным промывание желудка. В исследовании с участием здоровых добровольцев было показано, что применение активированного угля в течение 2 часов после приема 10 мг амлодипина значительно уменьшало его абсорбцию. Поскольку амлодипин тесно связывается с белками, то проведение гемодиализа малоэффективно.

Форма выпуска и упаковка

По 7 или 10 капсул в контурной ячейковой  упаковке, из комбинированной пленки «соld» (полиамид / фольга алюминиевая / ПВХ) // фольги алюминиевой.  По 4 или 8 контурных ячейковых упаковок (по 7 капсул) или  3 или 9 в контурных ячейковых упаковок (по 10 капсул) вместе с инструкцией по медицинскому применению на государственном и русском языках помещают в пачку из картона.

 

Срок хранения

3  года

Не применять по истечении срока годности.

 

 Условия хранения

Хранить при температуре не выше 30 °С.

Хранить в недоступном для детей месте!

 

Условия отпуска из аптек

По рецепту

 

Производитель

ЗАО  «Фармацевтический Завод эгис»

1106 Будапешт, ул. Керестури, 30-38  Венгрия

Телефон: (36-1) 803-5555,   факс: (36-1) 803-5529

 

Владелец регистрационного удостоверения

ЗАО  «Фармацевтический Завод эгис», Венгрия

 

Наименование,  адрес и контактные  данные организации на территории Республики Казахстан, принимающей претензии (предложения)  по качеству лекарственных  средств  от потребителей и ответственной за пострегистрационное наблюдение за безопасностью лекарственного средства

Представительство в РК   ЗАО «Фармацевтический завод ЭГИС»

050060, г. Алматы, ул. Жарокова 286 Г

тел: + 7 (727) 247 63 34, + 7 (727) 247 63 33, факс: + 7 (727) 247 61 41,

e-mail: egis@egis.kz

Дәрілік затты медициналық қолдану жөніндегі нұсқаулық

Хартил® Амло

Саудалық атауы

Хартил® Амло

 Халықаралық патенттелмеген атауы

Жоқ

 Дәрілік түрі   

5 мг/5 мг, 10 мг/5 мг, 5 мг/10 мг, 10 мг/10 мг капсулалар

 Құрамы

5 мг/5 мг бір капсуланың құрамында

белсенді заттар:  рамиприл 5 мг

амлодипин 5мг (6.95 мг амлодипин бесилатына баламалы),

5 мг/10 мг бір капсуланың құрамында

белсенді заттар:  рамиприл 5 мг

амлодипин 10 мг (13.9 мг амлодипин бесилатына баламалы),

10 мг/5 мг бір капсуланың құрамында

белсенді заттар:  рамиприл 10 мг

амлодипин 5 мг (6.95 мг амлодипин бесилатына баламалы),

10 мг/10 мг бір капсуланың құрамында

белсенді заттар:  рамиприл10 мг

амлодипин 10 мг (13.9 мг амлодипин бесилатына баламалы)

қосымша заттар: кросповидон, гипромеллоза, микрокристалды целлюлоза, глицерол дибегенаты.

Қатты желатинді капсуланың құрамы (Coni-Snap 3):

бриллианты көгілдір FCF+FD және C көк 1 (Е 133), қызыл аллюра  AC+FD және C қызыл 40 (Е 129), титанның қостотығы (Е 171), желатин (5 мг/5 мг капсулалар үшін);

Қатты желатинді капсуланың құрамы (Coni-Snap 0):

титанның қостотығы (Е 171), темірдің (III) қызыл тотығы (Е 172), азорубин (кармоизин (Е 122)), индигокармин + FD және C көк 2 (Е132), желатин (5 мг/10 мг капсулалар үшін);

титанның қостотығы (Е 171), темірдің (III) қызыл тотығы (Е172), бриллиантты көгілдір FCF +FD және C көк 1 (Е133), қызыл аллюра AC+FD және C қызыл 40 (Е 129), желатин (10 мг/5 мг капсулалар үшін);

азорубин (кармоизин  (Е 122)), индигокармин  + FD және C көк 2 (Е132), титанның қостотығы (Е 171), желатин (10 мг/10 мг капсулалар үшін).

Сипаттамасы

5 мг/5 мг капсулалар (рамиприл /амлодипин): заттаңбасыз, өздігінен жабылатын,  ақшыл-қоңыр қызыл түсті мөлдір емес корпусымен және ақшыл-қоңыр қызыл түсті мөлдір емес қақпағымен қатты  желатинді капсулалар CONI–SNAP 3.

5 мг/10 мг капсулалар (рамиприл /амлодипин): заттаңбасыз, өздігінен жабылатын, ақшыл-қызғылт түсті мөлдір емес корпусымен және қоңыр-күрең қызыл түсті мөлдір емес қақпағымен қатты  желатинді  капсулалар CONI–SNAP 0

10 мг/5 мг капсулалар (рамиприл /амлодипин): заттаңбасыз, өздігінен жабылатын, ақшыл-қызғылт түсті мөлдір емес корпусымен және ақшыл-күрең қызыл түсті мөлдір емес қақпағымен қатты  желатинді капсулалар  CONI–SNAP 0

10 мг/10 мг капсулалар (рамиприл /амлодипин):  заттаңбасыз, өздігінен жабылатын, қоңыр-күрең қызыл түсті мөлдір емес корпусымен және қоңыр-күрең қызыл түсті мөлдір емес қақпағымен қатты  желатинді капсулалар  CONI–SNAP 0

Капсуланың ішінде – механикалық қоспаларсыз, ақ немесе  дерлік ақ түсті, иіссіз немесе иіссіз дерлік түйіршіктер мен ұнтақтардың қоспасы.

Фармакотерапиялық тобы  

Ренин-ангиотензин жүйесіне әсер ететін препараттар. Басқа препараттармен біріктірілген  АКФ тежегіштері.  «Баяу» кальций өзекшелері блокаторларымен біріктірілген АКФ тежегіштері. Рамиприл және амлодипин.

АТХ коды C09BB07

 Фармакологиялық қасиеттері

Фармакокинетикасы

Ішке қабылдағаннан кейін рамиприл асқазан-ішек жолдарынан тез сіңеді.  Рамиприл  плазмадағы концентрациясының шыңына 1 сағат ішінде жетеді. Несептің шығарылуын ескеріп, сіңу деңгейі кем дегенде  56%  құрайды және ас қабылдауға байланысты емес. 2,5 мг және 5 мг рамиприлді ішке қабылдағаннан кейін  рамиприлаттың белсенді метаболитінің биожетімділігі 45% құрайды.

Рамиприлдің жалғыз белсенді метаболиті – рамиприлат плазмалық  концентрациясының шыңына рамиприлді қабылдағаннан кейін,  2 — 4 сағаттан соң жетеді. Рамиприлаттың плазмалық  концентрациясының тепе-теңдік жағдайына шамамен  рамиприлді емдік дозада қабылдаудың  4-ші күні жетеді. Рамиприлдің қан сарысуы ақуыздарымен байланысуы  73%-ға  жуықты, ал рамиприлаттыкі – 56 % құрайды. Рамиприл толығымен дерлік рамиприлатқа және дикетопиперазинді эфирге, дикетопиперазин қышқылына және рамиприл мен рамиприлаттың глюкуронидтеріне метаболизденеді. Метаболиттердің экскрециясы негізінен бүйрек арқылы жүреді. Рамиприлаттың плазмалық концентрациясы полифазалы  режимде төмендейді. Өзінің АКФ терең байланысуының және ферментпен әлсіз  диссоциациясының арқасында, рамиприлат препараттың плазмадағы өте төмен концентрациясының өзінде элиминацияның ұзақ ақырғы фазасын көрсетеді. Рамиприлді күніне бір дозада бірнеше рет қабылдағаннан кейін, рамиприлаттың жартылай шығарылуының тиімді кезеңі 13 — 17 сағат құрайды (5 — 10 мг дозасында), ал дозаны 1,25 – 2,5 мг дейін төмендеткеннен кейін, бұл кезең ұзарады. Бұл айырмашылығы рамиприлатпен байланысатын ферменттің қанықтыратын қабілетімен байланысты.

Лактация кезеңі

Рамиприлдің 10 мг дозасын бір рет қабылдағаннан кейін емшек сүтінде рамиприл мен  оның метаболиттерінің болуының белгілері анықталған жоқ. Әйтсе де препарат дозасын бірнеше рет енгізгеннен кейін, рамиприлдің емшек сүтіне әсері анықталмаған күйде қалып отыр.

Бүйрек функциясының бұзылуы бар пациенттер

Бүйрек функциясының бұзылуы бар пациенттерде рамиприлаттың бүйрекпен шығарылуы төмендейді, ал  рамиприлаттың бүйрек клиренсі креатинин клиренсіне пропорционал түрде тәуелді. Бұл бүйрек функциясы қалыпты пациенттермен салыстырғанда баяуырақ азаятын рамиприлаттың плазмалық концентрациясының жоғарылауына әкеледі.

Бауыр функциясының бұзылуы бар пациенттер

Бауыр функциясының бұзылуы бар пациенттерде рамиприлдің рамиприлатқа метаболизмдік өзгеруі бауыр эстеразалары белсенділігінің төмендеуі нәтижесінде баяулайды, ал осы пациенттердегі рамиприлдің плазмалық деңгейі жоғарылайды. Алайда осы пациенттердегі рамиприлат  концентрациясының шыңының мәні  бауыр функциясы қалыпты пациенттердегі осындай көрсеткіштерден айырмашылығы жоқ.

18 жасқа дейінгі балалар мен жасөспірімдер

Рамиприлдің фармакокинетикалық бейіні гипертониясы бар 2-16 жастағы, дене салмағы ≥ 10 кг болатын 30 балада зерттелді. Рамиприлді 0,05–0,2 мг/кг дозаларда тағайындағаннан кейін рамиприл жылдам әрі қарқынды метаболизденіп, рамиприлат түзді. Рамиприлаттың плазмадағы ең жоғарғы концентрациясы препаратты қабылдағаннан кейін 2-3 сағат өткен соң анықталды. Рамиприлат клиренсі дене салмағының log (p<0.01) және дозамен (p<0.001) күшті байланыста болды. Клиренсі мен таралу көлемі  әрбір доза тобында баланың жасына қарай ұлғайды. Балаларда 0,05 мг/кг доза ересектердегі 5 мг рамиприл дозасын қолданумен салыстырымды экспозицияға сәйкес келді, ал балаларда 0,2 мг/кг доза ересектердегі ең жоғарғы ұсынылатын 10 мг дозадағы осындайдан асып түсетін экспозицияға әкелді.

Ішке қабылдағаннан кейін амлодипин асқазан-ішек жолдарынан баяу сіңеді. Қан сарысуындағы ең жоғары концентрациясы  6–12 сағаттан кейін байқалады. Тамақ ішу амлодипиннің биожетімділігіне әсер етпейді. Абсолютті  биожетімділігі 64-80% құрайды. Таралу көлемі 21 л/кг (дене салмағына) құрайды. Тамақ ішу амлодипиннің биожетімділігіне әсер етпейді. In vitro зерттеулері көрсеткендей, қан ағымында айналымдағы амлодипиннің 93–98% қан плазмасының ақуыздарымен байланысады. Амлодипин бауырда белсенді емес метаболиттер түзумен тез  метаболизденеді. Бастапқы қосылыстың 10%-ға жуығы және  белсенді емес метаболиттердің  60% несеппен шығарылады. Плазмадан жартылай шығарылуының ақырғы  элиминациялық кезеңі тәулігіне 1 рет қабылдағанда 35 — 50 сағатқа жуықты құрайды.

Амлодипиннің фармакокинетикасы бүйрек жеткіліксіздігінде және пациенттің жасының ұлғаюымен айтарлықтай өзгеріске ұшырамайды.

Егде жастағы пациенттер

Егде және жас пациенттерде  амлодипиннің плазмадағы концентрациясының шыңына жету уақыты сәйкес келеді. Амлодипин клиренсі  әдетте, егде жастағы пациенттерде  AUC көрсеткішінің және жартылай шығарылу кезеңінің жоғарылауымен төмендейді. Іркілген жүрек жеткіліксіздігі бар пациенттерде AUC көрсеткішінің және жартылай шығарылу кезеңінің жоғарылауы егде жастағы пациенттердегімен бірдей болды.

Бүйрек функциясының бұзылуы бар пациенттер

Амлодипин белсенді емес метаболиттер түзумен экстенсивті метаболизденеді. Бастапқы қосылыстың 10 % өзгермеген түрінде несеппен шығарылады. Амлодипиннің плазмалық концентрациясының өзгеруі бүйрек жеткіліксіздігінің дәрежесімен байланысты емес. Осындай пациенттерге амлодипиннің әдеттегі дозасын қабылдауға болады. Амлодипиннің диализі  тиімсіз болып табылады.

Бауыр функциясының бұзылуы бар пациенттер

Бауыр функциясының бұзылуы бар пациенттерде амлодипиннің клиренсі төмендейді, ол жартылай шығарылу  кезеңінің ұзаруына және AUC мәнінің шамамен 40-60% артуына әкеледі.

 

Фармакодинамикасы

Хартил Амло — құрамына баяу кальций өзекшелерінің   (амлодипин) блокаторлары және АКФ тежегіштері (рамиприл) кіретін, біріктірілген  гипертензияға қарсы препарат.

Рамиприлат ангиотензин-конвертациялаушы фермент (АКФ) белсенділігін бәсекелес тежейтін,  рамиприлдің белсенді  метаболиті, ангиотензин I-дің ангиотензин II- ге өзгеру жылдамдығын төмендетеді. Ангиотензин II концентрациясының төмендеуі нәтижесінде ренин босап шыққанда теріс кері байланысты тойтарумен плазма ренинінің белсенділігінің екінші рет жоғарылауы және альдостерон сөлінісінің тікелей төмендеуі жүреді. Брадикинин деградациясын азайтады және  простагландиндер  синтезін жоғарылатады. Ангиотензин II түзілуінің азаюы және брадикининнің белсенділігінің жоғарылауы  қан тамырларының кеңеюіне әкеледі және  рамиприлдің кардиопротективті және эндотелиопротективті әсеріне  өз үлесін  қосады. Ангиотензин II альдостеронның да босап шығуын стимуляциялайтындықтан, рамиприлат альдостерон сөлінісін төмендетеді.

АКФ тежегіштерін тағайындаумен монотерапияға жауаптың орташа деңгейі  қара нәсілділер популяциясындағы (афро-карибтік) артериялық гипертензиясы бар пациенттерде (гипертензиясы бар пациенттер популяциясы, әдетте  рениннің төмен құрамымен), терісі басқа түсті пациенттерге қарағанда төмен.

Қан тамырларын кеңейтетін әсерінің арқасында жалпы шеткері қантамырлық кедергіні (кейінгі жүктеме), өкпе капиллярларындағы қысымды  (алдыңғы жүктеме) және өкпе қантамырларындағы кедергіні төмендетеді. Әдетте бүйрек қанайналымында және шумақтық сүзіліс жылдамдығында айтарлықтай өзгерістерді туындатпайды (кейбір жағдайларда ол жоғарылайды). Препарат пациент тұрған қалпында да, жатқан қалпында да  жүректің жиырылу жиілігінің компенсаторлы жоғарылауынсыз  гипертензияға қарсы әсерге ие болады.

Гипертензияға қарсы әсер препараттың бір реттік дозасын ішке қабылдағаннан кейін  1-2 сағаттан соң басталады, ең жоғары әсері қабылдағаннан кейін  3-6 сағаттан соң дамиды және  24 сағат бойы сақталады. Күнделікті қабылдағанда гипотензивті әсері 3-4 апта ішінде біртіндеп жоғарылайды және екі жылға дейін ұзақ уақыт емдегенде сақталады. Кенеттен тоқтатқанда артериялық қысымның айқын жоғарылауы байқалмайды (тоқтату синдромы жоқ).

Амлодипин  кальций иондарының   миокардтық және тегіс бұлшықеттік қантамырлық жасушаларға (баяу кальций өзекшелерінің блокаторы немесе  кальций иондарының антагонисті) жарғақша арқылы өтуін тежейді. Гипертензияға қарсы әсерінің механизмі қантамырларының тегіс бұлшықеттерін тікелей босаңсытатын әсерімен байланысты, ол шеткері қантамырлық қарсыласудың төмендеуіне әкеледі.

Стенокардия симптомдарын жеңілдетуге болатын дәл механизмі толық анықталған жоқ, және төмендегілерді қамтуы мүмкін:

1) шеткері артериолдардың кеңеюі, осылайша, жалпы  шеткері кедергінінің азаюы (кейінгі жүктеме). Бұл рефлекторлы тахикардияға әкелмейтін болғандықтан, миокардпен энергияны жұмсау және оттегіге қажеттілік төмендейді.

2) негізгі коронарлық  артериялар мен  артериолдардың кеңеюі нәтижесінде,  сондай-ақ қалыпты және ишемияланған аймақтарда оттегінің түсуінің жақсаруы жүреді. Осылайша  тіпті  коронарлық артериялардың тарылуы жағдайында да  (вариантты стенокардия немесе Принцметал стенокардиясы) оттегінің миокардқа жеткізілуі артады.

Артериялық гипертензиясы бар пациенттерде  препаратты тәулік ішінде бір рет қабылдау пациент тұрған қалпында да, жатқан қалпында да   артериялық қысымның  клиникалық мәнді төмендеуін қамтамасыз етеді. Әсерінің баяу басталуының арқасында кенеттен  артериялық гипотензия байқалмайды.

Стенокардиясы бар пациенттерде тәулігіне бір рет қабылдағанда  физикалық жүктемеге төзімділіктің жалпы уақыты стенокардия ұстамасы дамуына дейінгі уақыт және ST сегментінің айтарлықтай депрессиясына дейінгі уақыт артады, сондай-ақ  стенокардия ұстамасының жиілігі және тринитрат глицерилдің қабылданатын таблеткаларының саны азаяды.   Бұл жағымсыз метаболизмдік әсерлермен байланысты емес: препарат қан плазмасындағы  липидтер деңгейіне, қандағы қант деңгейіне және қан сарысуындағы несеп қышқылының деңгейіне  әсер етпейді және бронх демікпесі бар пациенттерде пайдасы болды.

Қолданылуы 

— біріктірілген препараттыкіндей емдік дозаларда бір мезгілде қабылданған екі жеке препаратпен артериялық қысымы талапқа сай бақыланған ересек пациенттерде артериялық  гипертензияда орын басатын ем препараты ретінде.

Қолдану тәсілі және дозалары

Препаратты қатаң дәрігердің тағайындауы бойынша қолдану керек!

Капсулалар ішке қабылдауға арналған.

Хартил Амлоны, емдеу курсы бойы күн сайын,   тамақ ішуге дейін, сондай-ақ одан кейін де,  тәуліктің бір мезгілінде қабылдау керек. Капсулаларды езуге немесе шайнауға болмайды. Бұл препаратты грейпфрут шырынымен қабылдамау керек.

Хартил Амло белгіленген дозасы бар препараттағы сияқты емдік дозаларда бір мезгілде қабылданған монокомпонентті препараттардың екеуі де талапқа сай әсер көрсететін артериялық гипертензиясы бар пациенттерді емдеуге қолданылады.

Ұсынылатын тәуліктік доза – белгілі дозада 1 капсула.

Белгілі дозасымен біріктірілген препаратты емдеудің бастапқы кезеңінде қабылдауға болмайды.

Егер дозаны түзетуге  қажеттілік туындаса, онда оны тек қана монокомпоненттердің көмегімен өзгертуге болады және қажетті дозаны таңдап алғаннан кейін ғана  белгіленген дозалы келесі препаратқа көшуге болады.

Ересек пациенттер

Препаратты несеп айдайтын дәрілер қабылдайтын пациенттерге сақтықпен тағайындау ұсынылады, өйткені осы пациенттерде су-электролиттік теңгерімнің бұзылуы байқалуы мүмкін. Бүйрек функциясын тексеру және қан сарысуында калий деңгейін анықтау керек.

Бауыр функциясының бұзылуы бар пациенттер

Бауыр функциясының бұзылуы бар пациенттерде рамиприлмен емдеу  неғұрлым төмен дозалардан бастап, дәрігердің мұқият бақылауымен басталуы тиіс. Бауыр функциясының ауыр бұзылуы бар пациенттерде амлодипиннің фармакокинетикасы зерттелген жоқ. Бауыр функциясының ауыр бұзылуы бар пациенттерде амлодипинмен емдеуді ең төмен дозалардан бастап, қажетті дозаны баяу таңдап отыру керек.

Бауыр функциясының бұзылуы бар пациенттерде рамиприлмен емдеу дәрігердің мұқият қадағалауымен басталуы керек, бұл жағдайда рамиприлдің ең жоғары тәуліктік дозасы 2,5 мг құрайды. 2.5 мг дозада рамиприлмен және 2.5 мг дозада амлодипинмен емдеу қажет болған пациенттер Хартил Амло капсуласының біріктірілген препаратына көшуі мүмкін емес. Мұндай пациенттерге емдеуді құрамында 2,5 мг рамиприл және 2.5 мг амлодипин бар монопрепараттармен жалғастыру ұсынылады.

Бауыр жеткіліксіздігі жағдайында амлодипиннің шығарылу кезеңі ұзаруы мүмкін. Амлодипинге қатысты дозалануы жөнінде дәл ұсынымдар жоқ, сондықтан осы пациенттерде препарат сақтықпен  тағайындалуы керек.

Бүйрек функциясының бұзылуы бар пациенттер

Бүйрек функциясының бұзылуы бар пациенттерде бастапқы және демеуші дозаның оңтайлы үйлесімін анықтау үшін, препараттың дозалануы рамиприл мен амлодипиннің дозалануын жекелей анықтау жолымен  іріктеледі.

Бүйрек функциясының бұзылуы бар пациенттерде амлодипиннің  дозасын түзету қажеттілігі жоқ. Амлодипин диализ үдерісінде шығарылмайды. Диализ үдерісінен өтетін пациенттерге амлодипинді ерекше сақтықпен тағайындау керек.

Бүйрек жеткіліксіздігімен пациенттерде  рамиприлдің  тәуліктік дозасы  креатинин клиренсін есепке алып анықталуы керек.

— креатинин клиренсі ≥ 60 мл/мин пациенттерде, бастапқы  дозаны түзету қажет емес; ең жоғары тәуліктік дозасы — 10 мг;

— креатинин клиренсі < 60 мл/мин пациенттерде, сондай-ақ  гемодиализ емшарасын өтудегі артериялық гипертензиямен пациенттерде, Хартил Амлоны оңтайлы демеуші доза (рамиприлді дозалау үдерісінде анықталған) ретінде  рамиприлдің 5 мг құрайтын дозалану режиміне  ауыстырылған пациенттерге ғана тағайындау ұсынылады.

Гемодиализ үдерісін өтудегі пациенттер, препаратты гемодиализді жасағаннан кейін бірнеше сағаттан кейін қабылдауы керек.

Бүйрек функциясының бұзылуы бар пациенттерде амлодипиннің дозасын  түзетудің қажеті жоқ.

Амлодипин диализ үдерісінде шығарылмайды. Диализ үдерісін өтудегі пациенттерге амлодипинді аса сақтықпен тағайындау керек.

Хартил Амло препаратымен емделу кезеңінде бүйректің функциялық қабілетін бақылау және қан сарысуындағы калийдің құрамын анықтау керек. Бүйрек функциясы нашарлаған жағдайда Хартил Амло препаратын қабылдау тоқтатылуы керек, ал оның компоненттерін қажетінше түзетілген дозаларда тағайындау керек.

Егде жастағы пациенттерде қолданылуы

Рамиприлдің бастапқы дозасы әдеттегіден төмен болуы керек, ал жағымсыз әсерлерінің пайда болуының жоғары қаупіне байланысты дозаны келесі түзету біртіндеп жүруі керек. Хартил Амлоны өте әлсіреген егде пациенттерге тағайындауға болмайды.

Егде  пациенттерге амлодипиннің әдеттегі дозасын қабылдауға болады, әйтсе де, препараттың дозасын сақтықпен жоғарылату керек.

Балаларда  қолданылуы  

Хартил Амлоны 18 жасқа дейінгі балаларға тағайындауға болмайды, өйткені препаратты қолданудың қауіпсіздігі мен тиімділігі анықталмаған.

Жағымсыз әсерлері

Қауіпсіздік бейінінің түйіндемесі

Рамиприл

Рамиприлмен емдеу кезінде хабарланған ең жиі кездесетін жағымсыз реакцияларға гиперкалиемия, бас ауыруы, бас айналуы, гипотензия, ортостаздық гипотензия, синкопе, ұзаққа созылған құрғақ жөтел, бронхит, синусит, ентігу, асқазан-ішек жолының қабынуы, асқорытудың бұзылуы, абдоминальді жайсыздық, диспепсия, диарея, жүрек айну, құсу, тері бөртпесі, әсіресе макулопапулезді бөртпе, бұлшықет түйілуі, миалгия, кеуде қуысының ауыруы, шаршау сияқты симптомдар жатады. Ауыр жағымсыз реакцияларға агранулоцитоз, панцитопения, гемолиздік анемия,  миокард инфарктісі, антгионевроздық ісіну, васкулит, бронх түйілуі, жедел панкреатит, бауыр немесе бүйрек функциясының бұзылуы, гепатит, эксфолиативті дерматит, уытты эпидермалық некроз, Стивенс-Джонсон синдромы және көп формалы эритема жатады.

Амлодипин

Ең жиі байқалатын жағымсыз реакцияларға ұйқышылдық, бас айналуы, бас ауыруы, жүректің қатты соғуын сезіну, бет терісінің қызаруымен қан кернеулері, іштің ауыруы, жүрек айну, табан буынының ісінуі, ісінулер және қажығыштық жатады. Күрделі жағымсыз реакцияларға лейкопения, тромбоцитопения, миокард инфарктісі, жүрекшелер фибрилляциясы, қарыншалық тахикардия, васкулит, жедел панкреатит, гепатит, ангионевроздық ісіну, көп формалы эритема, эксфолиативті дерматит және Стивенс-Джонсон синдромы жатады.

Рамиприлге қатысты:

Жиі  ( ≥ 1/100ден < 1/10 дейін)

— бас ауыруы, бас айналуы, шаршағыштық

— гиперкалиемия

— артериялық гипотензия, ортостаздық гипотензия, естен тану

— құрғақ тітіркендіретін жөтел, бронхит, синусит, ентігу

— асқазан — ішек жолдарының қабынуы, ас қорытудың бұзылуы, іш тұсында жайсыздық сезімі, диспепсия, диарея, жүрек айнуы, құсу

— бөртпе, макулопапулезді дерматит

— бұлшықет түйілуі, миалгиялар

— кеуде тұсының ауыруы

Жиі емес  ( ≥ 1/1000нан < 1/100 дейін);

— эозинофилия

— көңіл күйдің болмауы, үрейлену, ашуланшақтық, мазасыздық, ұйқышылдықты қоса, ұйқының бұзылуы

— анорексия,  тәбеттің төмендеуі

— вертиго, парестезиялар, дәм сезбеу, дәмнің бұрмалануы

— көрудің бұлдырлауын қоса, көрудің бұзылуы

— миокард ишемиясы, стенокардия немесе миокард инфарктын қоса, тахикардия, аритмия, жүректің қағуы, шеткері ісіну

— бетке қан тебу

— бронх түйілуі, демікпе ағымының асқынуын қоса, мұрынның бітелуі

— панкреатит (АКФ тежегіштерін қабылдауға байланысты өліммен аяқталудың өте сирек жағдайлары туралы хабарланған), ұйқы безі ферменттері белсенділігінің жоғарылауы, аш ішектің аздаған ангионевроздық ісінуі, гастритті қоса, іштің жоғарғы бөлігінің ауыруы, іш қатулар, ауыздың құрғауы

— бауыр ферменттері және/немесе конъюгацияланған билирубин белсенділігінің жоғарылауы

— сирек жағдайларда, өліммен аяқталатын, тыныс жолдарының өткізгіштігінің бұзылуын туындататын ангионевроздық ісіну, қышыну, тершеңдік

— артралгия

— бүйрек жеткіліксіздігі, оның ішінде жедел бүйрек жеткіліксіздігі, бөлінетін несеп мөлшерінің артуы, бұрыннан бар протеинурияның нашарлауы, қандағы мочевина деңгейінің жоғарылауы, қандағы креатинин деңгейінің жоғарылауы

— либидоның төмендеуі, қайтымды эректильді импотенция

— гипертермия

Сирек ( ≥ 1/10000нан  < 1/1000 дейін);

— лейкопения (оның ішінде, нейтропения немесе агранулоцитоз), эритропения, гемоглобин деңгейінің төмендеуі, тромбоциттер санының азаюы

— сананың шатасуы

— тремор, қимыл үйлесімділігінің бұзылуы

— конъюнктивит

— естудің бұзылуы, құлақтағы шуыл

— глоссит

— қантамырлық стеноз, гипоперфузия, васкулит

— холестаздық сарғаю, гепатоцеллюлярлы зақымдану

— эксфолиативті дерматит, есекжем, онихолизис

— астения

Өте сирек (< 1/10000, оның ішінде, кейбір хабарлар)

— фотосезімталдық реакциялары

Белгісіз (қолда бар деректер негізінде бағалау мүмкін емес).

— сүйек кемігінің зақымдануы, панцитопения, гемолиздік анемия

— анафилаксиялық немесе анафилактоидты реакциялар, антиядролық антиденелер мөлшерінің жоғарылауы

— антидиуретикалық гормон сөлінісінің талапқа сай болмау синдромы

— қандағы  натрий құрамының азаюы

— зейінді жұмылдыруға қабілеттіліктің бұзылуы

— ишемиялық инсульт пен транзиторлы ишемияны қоса, мидың ишемиясы, психомоторлық реакциялардың бұзылуы, күйдіруді сезіну, паросмия

— Рейно синдромы

— афтозды стоматит

— жедел бауыр жеткіліксіздігі, холестаздық немесе цитолитикалық гепатит (сирек жағдайларда өлім жағдайлары байқалды)

— гинекомастия

-уытты эпидермалық некролиз, Стивенс-Джонсон синдромы, мультиформалы эритема, күлдіреуік, ауыр дәрежедегі псориаз, псориаз тәрізді дерматит, пемфигоидты немесе лихеноидты экзантема мен энантема, алопеция

Амлодипинге қатысты:

Өте жиі (≥ 1/10):

— ісінулер

Жиі ( ≥ 1/100ден < 1/10 дейін);

— бас ауыруы, бас айналуы, ұйқышылдық (әсіресе емнің басында),

— көру бұзылулары (оның ішінде, диплопия)

— жүректің қатты қағуы

— бетке қан тебу

— ентігу

— жүрек айну, іштің ауыруы, диспепсия, нәжістің өзгеруі (диареяны, іш қатуды қоса)

— ісінулер, табан буынының ісінуі, бұлшықеттің тартуы

— шаршау, астения

Жиі емес ( ≥ 1/1000-нан  < 1/100 дейін);

— көңіл күйдің өзгеруі (үрейді қоса), ұйқысыздық, депрессия

— тремор, дәм сезудің бұрмалануы, естен тану, гипестезия, парестезиялар

— көрудің бұзылуы (оның ішінде, диплопия)

— құлақтағы шуыл

— аритмия (брадикардияны, қарыншалық тахикардияны және жыпылықтағыш аритмияны қоса)

— гипотония

— жөтел, ринит

— құсу, диспепсия, ішек  моторикасының өзгеруі (диарея мен іш қатуды қоса),   ауыздың құрғау сезімі

— алопеция, пурпура, тері түсінің өзгеруі, қатты тершеңдік, қышыну, бөртпе, экзантема, есекжем

— артралгия, миалгия, бұлшықет түйілуі, арқаның ауыруы

— несеп шығарудың бұзылуы, никтурия, несеп шығару жиілігінің жоғарылауы

— потенцияның бұзылуы, гинекомастия

— кеуденің ауыруы, әлсіздік, ауыру, дімкәстік

— дене салмағының жоғарылауы немесе төмендеуі

Сирек  ( ≥ 1/10000нан < 1/1000 дейін);

— сананың шатасуы

Өте сирек (< 1/10000, оның ішінде кейбір хабарлар)

— лейкопения, тромбоцитопения

— аллергиялық реакциялар

— артериялық гипертензия

— гипергликемия

— бұлшықет тонусының жоғарылауы, шеткері нейропатия

— миокард инфарктісі, аритмиялар (оның ішінде, брадикардия, қарыншалық тахикардия және жүрекшелік фибрилляция)

— васкулит

— жөтел

— панкреатит, гастрит, қызыл иек гиперплазиясы

— сарғаю*, гепатит,* бауыр ферменттері* белсенділігінің жоғарылауы

— аллергиялық реакция, ангионевроздық ісіну, мультиформалы эритема, есекжем, эксфолиативті дерматит, Стивенс-Джонсон синдромы, фотосенсибилизация

* Көп жағдайларда холестазбен.

Белгісіз (қолда бар деректер негізінде баға беру мүмкін емес).

— экстрапирамидтік бұзылулар

Болжамды жағымсыз реакциялар жөнінде хабарлау

Препараттың болжамды жағымсыз реакциялары туралы мәліметтер ұсыну дәрілік заттың пайда/қауіп арақатынасына үздіксіз мониторинг жүргізуге мүмкіндік беретін аса маңызды сәт болып табылады. Медицина қызметкерлері нұсқаулықтың соңында көрсетілген байланыс деректері бойынша және ұлттық ақпарат жинау жүйесі арқылы кез келген болжамды жағымсыз реакциялар туралы ақпарат ұсынуы керек.

 Қолдануға болмайтын жағдайлар

  • рамиприлге (немесе АКФ тежегіштеріне), амлодипинге, дигидропиридин туындыларына, және/немесе препараттың кез келген қосымша заттарына жоғары сезімталдық

Рамиприлге қатысты:

  • анамнезінде ангионевроздық ісінудің болуы (туа біткен, идиопатиялық немесе АКФ тежегіштерін немесе  ангиотензин II рецепторларының антагонистерін (AРАТ ІІ) қабылдаумен туындаған алдыңғы ангионевроздық ісіну негізінде пайда болған)
  • қанның теріс зарядталған беткейлермен жанасуымен қатар жүретін экстракорпоральді ем
  • бүйрек артерияларының айқын екіжақты стенозында немесе жалғыз жұмыс істейтін бүйректің артериясының стенозы
  • жүктіліктің ІІ және ІІІ триместрлері және лактация кезеңі
  • рамиприлді гипотензивті немесе гемодинамикалық тұрақсыз жағдайлары бар пациенттерге тағайындауға болмайды
  • қант диабетінен немесе бүйрек функциясының бұзылуынан (ШСЖ ˂ 60 мл/мин/1.73 м2) зардап шегетін пациенттерде құрамында алискирен бар препараттармен бір мезгілде қабылдау

Амлодипинге қатысты:

  • гипотензияның ауыр түрінде
  • шок (оның ішінде, кардиогенді шок)
  • сол жақ қарыншадан (мысалы, ауыр дәрежедегі аорталық стеноз) қанның ағып шығуына кедергі ететін қантамырларының тарылуы
  • бастан өткерген жедел миокард инфарктісінен кейінгі гемодинамикалық тұрақсыз жүрек жеткіліксіздігі

Дәрілермен өзара әрекеттесуі

Рамиприлге қатысты:

Зерттеу нәтижелері бойынша, АКФт, АРБ II  немесе алискирен  қолданылған  РААЖ қосарлы блокадасы, монотерапиямен салыстырғанда гипотония, гиперкалиемия  және бүйрек функциясының бұзылуы (жедел бүйрек жеткіліксіздігін қоса) сияқты жағымсыз реакциялардың даму қаупін арттырады.

Қолдануға болмайтын біріктірілімдер:

Ауыр анафилаксиялық немесе анафилактоидтық реакциялардың дамуының жоғары қаупіне байланысты, жоғары өткізгіштікті жарғақшалар (мысалы, полиакрилонитрилді қосылыстармен жарғақшалар) арқылы гемодиализ, гемофильтрация немесе сульфат декстранын қолданумен төмен тығыздықтағы липопротеидер аферезі секілді  қанның теріс зарядталған беткейлермен жанасуымен қатар жүретін экстракорпоральді емшаралар. Егер осындай ем қажет болса, диализ үшін басқа типті жарғақшаны немесе басқа категориядағы гипертензияға қарсы дәрілерді қолдануға қатысты мәселені қарастыру керек.

Алискирен

Қант диабеті немесе бүйрек функциясының бұзылуы бар пациенттерде гиперкалиемияның, бүйрек функциясы нашарлауының даму қаупі, сондай-ақ жүрек-қантамыр аурулары және өлім қаупі жоғарылайды.

Бір мезгілде қолдану ұсынылмайды:

Алискирен

Қант диабетінен немесе бүйрек функциясының бұзылуынан зардап шекпеген  пациенттерде гиперкалиемияның, бүйрек функциясы нашарлауының даму қаупі, сондай-ақ жүрек-қантамыр аурулары және өлім қаупі жоғарылайды.

Бір мезгілде қолдану сақтықты талап етеді

Калий препараттарымен, гепаринмен, калий сақтайтын диуретиктермен, және калийдің плазмалық деңгейін жоғарылататын (оның ішінде, ангиотензин II рецепторлар антагонистерімен, такролимуспен, циклоспоринмен, триметоприммен немесе оның сульфометоксазолмен (Ко-тримоксазол) біріктірілімімен)   басқа да белсенді заттармен  бір мезгілде қабылдағанда  гиперкалиемия дамуы мүмкін, сондықтан қан сарысуында калий деңгейін мұқият бақылау керек.

Гипертензияға қарсы препараттармен (мысалы, диуретиктермен) және  артериялық қысымды төмендетуі мүмкін басқа заттармен (мысалы, нитраттармен, үшциклді  антидепрессанттармен, ауыруды басатын дәрілермен, алкогольмен, баклофенмен, альфузозинмен, доксазозинмен, празозинмен, тамсулозинмен, теразозинмен) бір мезгілде қабылдағанда  гипотензия қаупі күшеюі мүмкін.

Вазопрессорлы симпатомиметиктермен және басқа препараттармен (мысалы, изопротеренолмен, добутаминмен, допаминмен, адреналинмен) бір мезгілде қабылдағанда, рамиприлдің гипертензияға қарсы әсері төмендеуі мүмкін, сондықтан артериялық қысымға мониторинг жүргізу ұсынылады.

Аллопуринолмен, иммунодепрессанттармен, кортикостероидтармен, прокаинамидпен, цитостатиктермен  және қан жасушаларының мөлшерін өзгертуі мүмкін басқа препараттармен бір мезгілде қабылдағанда,  гематологиялық реакциялардың даму мүмкіндігі артады.

Литий тұздарымен  АКФ тежегіштерін бір мезгілде қабылдағанда  оның бөлінуі азаюы мүмкін болғандықтан, кейін оның уыттылығының жоғарылауымен  қандағы литий  концентрациясы жоғарылайды. Литий деңгейін үнемі бақылау керек.

Диабетке қарсы дәрілермен (инсулинді қоса) бір мезгілде қабылдағанда  гипогликемиялық реакциялар дамуы мүмкін. Қандағы глюкоза деңгейін қатаң бақылау керек.

Қабынуға қарсы стероидты емес  препараттармен және ацетилсалицил қышқылымен  бір мезгілде қабылдағанда  рамиприлдің гипертензияға қарсы әсері төмендеуі мүмкін. АКФ тежегіштерін  және ҚҚСД біріктіріп қабылдау гиперкалиемия дамуын туындатуы мүмкін және бүйрек функциясының бұзылу қаупін жоғарылатады.

Рапамициннің mTOR нысанасының тежегіштерімен (тенсиролимус, эверолимус, сиролимус сияқты) немесе вилдаглиптинмен бір мезгілде қолданғанда пациенттерде ангионевроздық ісінудің даму қаупі жоғарылайды. Емдеудің басында сақтық таныту керек.

Рацекадотрил: АКФ тежегіштерін және рацекадотрил сияқты НЭП (неприлизин) тежегіштерін бірге қолдану кезінде ангионевроздық ісінудің даму қаупі жоғарылау мүмкіндігі туралы хабарлар бар.

Амлодипинге қатысты:

Басқа дәрілік заттардың амлодипинге әсері

CYP3A4 тежегіштері: амлодипинді CYP3A4 күшті немесе орташа тежегіштерімен (протеаза тежегіштерімен, эритромицин немесе кларитромицин секілді макролидтермен, азолды зеңге қарсы  препараттармен, верапамилмен немесе дилтиаземмен) бір мезгілде қолдану амлодипин экспозициясының айтарлықтай жоғарылауына әкелуі мүмкін.

Осылайша, клиникалық мониторингілеу және препарат дозасын  өзгертуге қажеттілік туындауы мүмкін. Кларитромицин CYP3A4 тежегіші болып табылады. Кларитромицинді амлодипинмен бірге қабылдайтын пациенттерде гипотензия қаупі жоғарылауы мүмкін. Кларитромицинді амлодипинмен бірге қолданған пациенттерді мұқият бақылау қажет.

CYP3A4 индукторлары: CYP3A4 тежегіштерінің амлодипинге  әсері туралы  деректер жоқ. Препаратты CYP3A4 тежегіштерімен (мысалы, рифампицин немесе шілтерлі шайқураймен) бір мезгілде қабылдау амлодипиннің плазмалық концентрациясын төмендетуі мүмкін. Амлодипинді  CYP3A4 тежегіштерімен  бір мезгілде тағайындағанда сақтықпен қолдану керек.

Амлодипинді грейпфрутпен немесе грейпфрут шырынымен қолдануға болмайды, өйткені кейбір пациенттерде амлодипиннің биожетімділігі жоғарылауы мүмкін, ол өз кезегінде айқын   гипертензияға қарсы әсерімен қатар жүреді.

Гиперкликемия даму қаупіне байланысты қатерлі гипертермияның дамуына бейім пациенттерде және қатерлі гипертермияны емдеу барысында Дантролен препаратын (инфузия) амлодипин секілді, кальций өзекшелері  блокаторларымен біріктіруден аулақ болған жөн.

Амлодипиннің басқа дәрілік заттарға әсері

Амлодипинді  гипертензияға қарсы басқа дәрілермен үйлестіріп қолдану  олардың емдік тиімділігін күшейтеді.

Дәрілік заттармен өзара әрекеттесуін клиникалық зерттеулер барысында, амлодипин аторвастатиннің, дигоксиннің, варфарин немесе циклоспориннің фармакокинетикасына әсер еткен жоқ.

Такролимус: амлодипинмен бір мезгілде қолданғанда такролимустың қандағы деңгейінің жоғарылау қаупі бар, алайда, бұл өзара әрекеттесудің фармакокинетикалық механизмі толық зерттелмеген. Такролимустың уыттылық әсерінің алдын алу мақсатында, такролимусты қабылдайтын пациенттерге амлодипинді тағайындаған кезде, артериялық қысымға мұқият мониторинг жүргізу және қажет болса, такролимус дозасын өзгерту керек.

Циклоспорин: Амлодипиннің циклоспоринмен өзара әрекеттесулеріне дені сау еріктілерде де, басқа популяцияларда да зерттеулер жүргізілген жоқ, тек бүйрегі ауыстырылған пациенттерді қоспағанда, оларда циклоспориннің ең төмен концентрациясының елеулі ауытқымалы жоғарылауы байқалды (0 – 40%).

Симвастатин: 10 мг амлодипиннің  қайталанған дозаларын 80 мг симвастатинмен бір мезгілде қолдану симвастатинмен монотерапиямен салыстырғанда симвастатиннің экспозициясының 77% жоғарылауына әкелді. Симвастатин қабылдайтын пациенттерде симвастатиннің дозасы тәулігіне  20 мг-ден аспауы тиіс.

Айрықша нұсқаулар

Рамиприлге қатысты:

Жүктілік: 

АКФ тежегіштерін жүктілік кезеңінде қабылдауды бастамау керек.  Егер АКФ тежегіштерін қолданып емдеуді жалғастыру қажет болса, жүктілікті жоспарлаған әйелдер емдік режимді  жүктілік кезінде тағайындаған кезде қауіпсіздік талаптарына жауап беретін гипотензияға қарсы баламалы емдеуге өзгертуі керек. Жүктілікті растаған кезде, АКФ тежегіштерін қолданып емдеуді дереу тоқтату және қажет болса, баламалы емді қолдануды бастау керек.

Гипотензияның пайда болу қаупі жоғары пациенттер:

— Ренин-ангиотензин-альдостерон жүйесінің белсенділігі аса жоғары пациенттер  әсіресе  АКФ тежегіштері немесе қатар жүретін несеп айдайтын дәрілер алғаш рет тағайындалғанда, немесе олардың дозасын алғаш рет жоғарылатқанда, артериялық қысымның күрт төмен түсуі және  АКФ тежелуі нәтижесінде бүйрек функциясының нашарлау қаупіне ұшырайды.

Пациенттің жай-күйін бақылауды және артериялық қысымды мониторингілеуді талап ететін ренин-ангиотензин-альдостерон жүйесінің елеулі аса жоғары белсенділігі, мысалы, мынадай жағдайларда күтіледі:

  • ауыр гипертензиясы бар пациенттерде;
  • декомпенсацияланған іркілген жүрек жеткіліксіздігі бар пациенттерде;
  • сол жақ қарыншаға гемодинамикалық айқын қанның келіп түсуімен немесе одан ағып шығуының қиындауымен (мысалы, аорта немесе митральді клапан стенозы) пациенттерде;
  • жалғыз жұмыс істейтін бүйректің бүйрек артериясының бір жақтық стенозы бар пациенттерде;
  • су-электролиттік теңгерім бұзылуы бар (немесе мүмкін) пациенттерде (несеп айдайтын дәрілерді қабылдайтын пациенттерді қоса);
  • бауыр циррозы және / немесе асциті бар пациенттерде;
  • күрделі хирургиялық операцияны өткерген немесе гипотензияны туындататын препараттарды қолданумен анестезия жасалған пациенттерде;

Жалпы, сусыздану, гиповолемия немесе тұздардың тапшылығы жағдайларына емді бастағанға дейін (жүрек жеткіліксіздігі бар науқастарда,  көлемді жүктеме қаупін ескеріп, осындай шаралардың пайдасы мен зияны мұқият бағалағаннан кейін) түзету жүргізу ұсынылады.

  • транзиторлы (қайтымды) немесе бастан өткерген миокард инфарктісінен кейін тұрақты жүрек жеткіліксіздігі бар пациенттерде;
  • кардиальді немесе церебральді ишемияның даму қаупі бар пациенттерде немесе жедел гипотензия жағдайында.

Емдеудің бастапқы кезеңінде мұқият медициналық бақылау қажет етіледі.

Ренин-ангиотензин-альдостерон жүйесінің (РААЖ) қосарланған блокадасы

АКФт, АРБ ІІ немесе алискиренді қолдану арқылы РААЖ қосарланған блокадасы монотерапиямен салыстырғанда гипотонияның, гиперкалиемияның және бүйрек функциясы бұзылыстарының (жедел бүйрек жеткіліксіздігін қоса) даму қаупін жоғарылатады.

АКФт және АРБ ІІ немесе алискиренді қолданып РААЖ қосарланған блокадасы ұсынылмайды.

АКФт және АРБ ІІ бірге қолдану абсолютті қажет болатын жекелеген жағдайларда, маманның мұқият қадағалауы және бүйрек функциясына, су-электролит теңгеріміне, артериялық қысымға міндетті мониторинг  қажет. Диабеттік нефропатиясы бар пациенттерге АКФт және АРБ ІІ класындағы препараттарды біріктіруге болмайды.

Хирургиялық араласым

Мүмкіндігінше, хирургиялық араласым жүргізгенге дейін бір күн бұрын, рамиприл секілді  АКФ тежегіштерін қабылдауды тоқтату ұсынылады.

Бүйрек функциясына мониторинг  

Бүйрек функциясын емді бастағанға дейін  және оның кезінде тексеру керек, ал препараттың дозасын, әсіресе, емдеудің алғашқы апталарында түзетеді. Бүйрек жеткіліксіздігі бар пациенттер үшін мұқият бақылау жүргізу ұсынылады. Әсіресе іркілген жүрек жеткіліксіздігі бар  пациенттерде немесе бүйрек трансплантациясынан кейін, бүйрек функциясының бұзылу қаупі бар.

Ангионевроздық ісіну

АКФ тежегіштерін, оның ішінде, рамиприл қабылдаған пациенттерде ангионевроздық ісінудің пайда болуы туралы хабарланған.

Ангионевроздық ісіну пайда болған жағдайда рамиприлді қабылдауды тоқтату керек. Осындай жағдайларда жедел жәрдем тәсілдері мен дәрілерін дереу қолдану керек. Пациент симптомдары толық қайтқанша,  кем дегенде 12- 24 сағат бақылауда болуы керек. АКФ тежегіштерін, оның ішінде, рамиприл қабылдаған пациенттерде ішектің ангионевроздық ісінуінің пайда болуы  туралы хабарланған. Бұл пациенттер іш аумағындағы ауыруға шағымданды (жүрек айнуы немесе құсу  симптомдарымен, немесе оларсыз).

Ангионевроздық ісіну қаупі рапамицин нысанасының (mTOR) тежегіш препараттарын  (темсиролимус, эверолимус, сиролимус сияқтылар) немесе вилдаглиптинді қолданған кезде жоғарылауы мүмкін.

Десенсибилизация кезіндегі анафилаксиялық реакциялар

АКФ тежегіштерін қолдану жәндіктердің уына немесе басқа аллергендерге анафилаксиялық және анафилактоидты реакциялардың ықтималдығын (және олардың ауырлық дәрежесін) арттырады. Сондықтан  десенсибилизация аяқталғанға дейін  рамиприлді қабылдауды уақытша тоқтату туралы шешім қабылдау керек.

Гиперкалиемия

АКФ тежегіштерін, оның ішінде рамиприл қабылдайтын кейбір пациенттерде  гиперкалиемия байқалған.

Гиперкалиемия дамуының қаупі жоғары пациенттер тобына  бүйрек жеткіліксіздігі бар пациенттер, егде жастағы пациенттер (70 жастан асқан), бақыланбайтын қант диабеті бар пациенттер, немесе калий тұздарын, құрамында калий бар диуретиктер және басқа да қан плазмасында калий деңгейінің жоғарылауына ықпал ететін белсенді заттарды қабылдайтын пациенттер, сондай-ақ сусыздану, жедел жүрек жеткіліксіздігі немесе  метаболизмдік ацидоз секілді жағдайлардағы пациенттер кіреді.

Егер жоғарыда аталған дәрілік заттарды бір мезгілде қолдану мақсатқа сай деп саналмаса, қан сарысуында калий деңгейіне үнемі бақылау жүргізу ұсынылады.

Гипонатриемия

Кейіннен білінетін гипонатриемиямен антидиуретикалық гормонның қалыптан тыс сөлінісі синдромы рамиприлді қабылдап жүрген кейбір пациенттерде байқалады. Егде жастағы пациенттерге және гипонатриемияның даму қаупі жоғары пациенттерге қан сарысуындағы натрий мөлшерін жүйелі бақылап отыру ұсынылады.

Нейтропения/агранулоцитоз

Нейтропения/агранулоцитоз, тромбоцитопения және анемия жағдайлары,  сондай-ақ сүйек кемігінің депрессиясы  туралы сирек хабарлар бар.  Лейкопенияны ерте анықтау мүмкіндігі үшін, лейкоциттер санын бақылау ұсынылады. Емдеудің бастапқы кезеңінде және бүйрек функциясының бұзылуы бар пациенттер арасында, сондай-ақ қатар жүретін коллагеноздармен (мысалы, қызыл жегімен немесе  склеродермиямен) пациенттерде, және қан көрінісінің өзгеруін туындатуы мүмкін басқа дәрілік заттар қабылдаған барлық пациенттерде жиі бақылау ұсынылады.

Этностық айырмашылықтар

АКФ тежегіштерін  қабылдаған негроидты нәсілдегі пациенттерде, ангионевроздық ісіну басқа пациенттерге  қарағанда жиі дамиды. Басқа да АКФ тежегіштері секілді, рамиприл басқа нәсілдегі тұлғалармен салыстырғанда, негроидты нәсілдегі пациенттер популяциясында рениннің деңгейі төмен тұлғалардың жиі кездесуі себебінен артериялық гипертензиясы бар негроидты нәсілдегі пациенттерде аз  гипотензивті әсер беруі мүмкін.

Жөтел

АКФ тежегіштерін қабылдағаннан кейін жөтел пайда болғаны туралы хабарлар бар. Жөтелдің өзіне тән ерекшелігі оның құрғақтығы және тұрақтылығы, сондай-ақ емді тоқтатқаннан кейін білінбей кетуі болып табылады. АКФ тежегіштерін қабылдаудан туындаған жөтелді дифференциалды-диагностикалық белгі деп санау керек.

Амлодипинге  қатысты:

Амлодипиннің гипертониялық кризде тиімділігі мен қауіпсіздігі анықталған жоқ.

Жүрек жеткіліксіздігі бар пациенттерге қолдану

Препаратты жүрек жеткіліксіздігі бар пациенттерге сақтықпен тағайындау керек.  Ауыр жүрек жеткіліксіздігі бар пациенттердің (NYHA бойынша III және IV класты) қатысуымен жүргізілген  ұзақ плацебо-бақыланатын зерттеулер барысында  олардың пайда болу жиілігі,  плацебо тобымен салыстырғанда, амлодипин тағайындалған топта жоғары болған өкпе ісінуі жағдайлары тіркелген, бірақ ол өте ауыр жүрек жеткіліксіздігімен қатар жүрген жоқ.

Кальций өзекшелерінің тежегіштерін, оның ішінде амлодипинді де, іркілген жүрек жеткіліксіздігі бар пациенттерге, кейіннен жүрек- қантамырлық асқыну және өліммен аяқталу қаупінің жоғарылауына байланысты сақтықпен тағайындау керек.

Бауыр функциясының бұзылуы бар пациенттерге қолдану

Бауыр функциясының бұзылуы бар пациенттерде амлодипиннің жартылай шығарылу кезеңі ұзарады, ал AUC артады; дозалануын өзгертуге қатысты ұсыныстар жоқ. Осылайша, амлодипинмен емдеуді емнің басында да, дозаны жоғарылатқанда да ұсынылған дозалар аралығының төмен дозасынан сақтықпен қолдану керек. Бауыр функциясының бұзылуы бар пациенттерге  дозаны баяу таңдау және мұқият мониторингілеу талап етілуі мүмкін.

Егде жастағы пациенттерге қолдану

Егде пациенттер  амлодипинді сақтықпен қабылдауы керек.

Бүйрек функциясының бұзылуы бар пациенттерге қолдану

Бүйрек функциясының бұзылуы бар пациенттерге  амлодипинді әдеттегі дозада қабылдауға болады. Амлодипиннің  плазмалық концентрациясының өзгеруі  бүйрек  жеткіліксіздігінің дәрежесімен корреляцияланбайды. Амлодипин  диализ кезінде шығарылмайды.

5 мг/5 мг және 10 мг/5 мг капсуланың құрамына қызыл аллюра бояғышы AC+FD және C қызыл 40 (Е129) кіреді, ал 5 мг/10 мг және 10 мг/10 мг капсуланың құрамына –  аллергиялық реакция туындатуы мүмкін азорубин бояғышы, кармоизин (Е 122) кіреді.

Жүктілік және лактация кезеңі

Жүктілік

Рамиприлді жүктіліктің I триместрі кезінде қолдану ұсынылмайды, ал жүктіліктің II және III триместрлерінде рамиприлді қолдануға болмайды.

Рамиприл секілді АКФ тежегіштерін немесе  ангиотензин II (AРАТ II)  рецепторларының антагонистерін жүктілік кезінде қолдануға болмайды. Егер АКФ/AРАТ II тежегіштерін қабылдаумен емді жалғастыру қажет болса, жүктілікті жоспарлаған пациенттер,  емдік режимді  оны жүктілік кезінде тағайындау қауіпсіздік талаптарына жауап беретін баламалы  гипертензияға қарсы емге ауыстыруы керек. Жүктілік анықталған жағдайда АКФ/AРАТ II тежегіштерін қолданумен емді дереу тоқтату керек, және, қажет болғанда, баламалы  емді  қолдануды бастау керек.

АКФ тежегіштерінің жүктіліктің I триместрі кезіндегі әсерінен кейін тератогенді қаупін көрсететін эпидемиологиялық деректердің сенімділігі   жеткілікті емес, әйтсе де осындай қауіптің аздап жоғарылауын жоққа шығаруға болмайды.

Егер АКФ/AРАТ II тежегіштерін қабылдаумен емді жалғастыру қажет болса, жүктілікті жоспарлаған пациенттер,  емдік режимді  оны жүктілік кезінде тағайындау қауіпсіздік талаптарына жауап беретін баламалы  гипертензияға қарсы емге ауыстыруы керек. Жүктілік анықталған жағдайда АКФ/AРАТ II тежегіштерін қолданумен емді дереу тоқтату керек.

Жүктіліктің II және III триместрлері кезінде АКФ тежегіштерінің  экспозициясы адамдарда фетоуыттылықты (ұрықтың бүйрегінің дамуының бұзылуы, олигогидрамнион, бас сүйегінің сүйектенуінің баяулауы) және неонатальді уыттылықты (бүйрек жеткіліксіздігі, гипотензия, гиперкалиемия) туындатады. Егер АКФ тежегіштерінің  экспозициясы  жүктіліктің II триместрі бойы жүрсе, онда бүйрек функциясына және бас сүйегінің дамуына  УДЗ жүргізу ұсынылады. Аналары АКФ тежегіштерін қабылдаған жаңа туғандар,  гипотензия, олигурия және гиперкалиемия даму мүмкіндігіне мұқият бақылануы керек.

Әйелдерде жүктілік кезіндегі амлодипиннің қауіпсіздігі анықталған жоқ. Препаратты  жүктілік кезінде неғұрлым қауіпсіз баламалы дәрілер болмаған жағдайда ғана және ауру ана мен шарана үшін одан да көбірек қауіп төндіретін жағдайда пайдалану ұсынылады.

Лактация кезеңі

Рамиприл мен амлодипинді  лактация кезінде қолдануға қатысты жеткілікті ақпарат болмағандықтан,  оларды осы кезеңде қолдануға болмайды, дұрысы лактация кезінде қауіпсіздік бейіні анықталған емдеудің баламалы әдістерін таңдау керек, әсіресе жаңа туғандарды және шала туған нәрестелерді емшекпен қоректендірген кезде. Амлодипиннің  емшек сүтімен бөлінуі туралы деректер жоқ. Емшек емізуді жалғастыру/тоқтату немесе амлодипимен емді жалғастыру/тоқтату туралы шешімді емшек емізудің бала үшін артықшылығы мен амлодипинмен емнің ана үшін артықшылықтарын ескере отырып қабылдау керек.

Фертильділік

Амлодипинге қатысты

Кальций өзекшелерінің блокаторларын қабылдаған кейбір  пациенттерде сперматозоидтардың бастарында қайтымды биохимиялық өзгерістер байқалды. Амлодипиннің фертильділікке әлеуетті әсеріне баға беруге клиникалық деректер жеткіліксіз.

Дәрілік заттың көлік құралдарын және қауіптілігі зор  механизмдерді басқару қабілетіне әсер ету ерекшеліктері

Кейбір жағымсыз әсерлері (мысалы, бас айналуы секілді  артериялық қысымның төмендеу симптомдары) пациенттің зейінді жұмылдыруға және  уақытылы жауап беруіне және, сәйкесінше осы қабілеттер мәні жоғары болғанда қауіп дәрежесін жоғарылатады (көлік құралдарын және әлеуетті қауіпті  механизмдерді басқаруда).

Бұл емнің басында немесе басқа препараттарды ауыстырғанда болуы мүмкін. Препараттың бірінші дозасын қабылдағаннан кейін   немесе оның дозасын келесі жоғарылатқаннан кейін  бірнеше сағат ішінде көлік құралдарын және қауіптілігі зор  механизмдерді басқаруға болмайды.

Артық дозалануы

Симптомдары:

Рамиприлге қатысты:

АКФ тежегіштерінің артық дозалануына  байланысты симптомдар:  шектен тыс шеткері вазодилатация (айқын гипотензиямен және шок көрінісімен), брадикардия, электролиттік теңгерімнің бұзылуы және бүйрек жеткіліксіздігі.

Амлодипинге қатысты:

Адамдарда препараттың әдейі артық дозалану тәжірибесі шектеулі. Қолда бар деректер амлодипиннің артық дозалануы шамадан тыс  шеткері  вазодилатацияға және ықтимал рефлекторлық тахикардияға әкелуі мүмкін деп жорамалдауға мүмкіндік береді. Сонымен қатар артериялық қысымның өліммен аяқталған шокқа дейін дамыған айқын және ұзаққа созылған төмендеуі туралы хабарланды.

Емі: пациенттің жағдайы үнемі бақылануы керек, ал тағайындалған ем симптоматикалық және  демеуші болуы керек. Болжанған шаралары алғашқы детоксикацияны (асқазанды шаю, адсорбенттерді қабылдау) және  гемодинамикалық көрсеткіштердің тұрақтылығын қалпына келтіруге қатысты шараларды, оның ішінде альфа-1-адренергиялық  агонистерді немесе  ангиотензин II (ангиотензинамид) тағайындауды қамтиды.

Рамиприлат гемодиализ  көмегімен жалпы қан арнасынан нашар шығарылады.

Амлодипинді артық дозалаумен туындаған, клиникалық айқын  гипотензияда,  пациенттің  аяғын жоғары қаратып жатқызу керек,   жүрек  және тыныс жүйелерін, АҚК және шығарылатын несеп мөлшерін  үнемі бақылауды қоса, жүрек-қантамыры жүйесінің функциясын демеу үшін белсенді шаралар жүргізу керек.

Қарсы көрсетілімдер болмаған жағдайда қантамырлары тонусын және артериялық қысымды  қалпына келтіру мақсатында қантамырларын тарылтатын дәрілерді (сақтықпен) қолдануға болады. Кальций глюконатын вена ішіне енгізу  кальций  өзекшелері блокадасын тойтару үшін тиімді болуы мүмкін. Кейбір жағдайларда асқазанды шаю пайдалы болуы мүмкін.

Дені сау еріктілердің қатысуымен зерттеулерде көрсетілгендей, 10 мг амлодипинді қабылдағаннан кейін 2 сағаттан кейін белсенділендірілген көмірді қабылдау оның сіңуін айтарлықтай төмендетті.  Амлодипин ақуыздармен тығыз байланысатын болғандықтан, гемодиализ жүргізудің тиімділігі аз.

Шығарылу түрі және қаптамасы

7 немесе 10 капсуладан «соld» біріктірілген үлбірден (полиамид / алюминий фольга / ПВХ) // алюминий фольгадан жасалған пішінді ұяшықты қаптамаға салынған.  4 немесе  8 пішінді ұяшықты қаптамадан (7 капсуладан) және  3 немесе 9 пішінді ұяшықты қаптамадан (10 капсуладан) медициналық қолдану жөніндегі мемлекеттік және орыс тілдеріндегі нұсқаулықпен бірге картоннан жасалған қорапшаға салынған.

 

Сақтау мерзімі

3  жыл

Жарамдылық мерзімі өткеннен кейін қолдануға болмайды.

 

Сақтау шарттары

30 °С- ден аспайтын температурада сақтау керек.

Балалардың қолы жетпейтін жерде сақтау керек!

 

Дәріханалардан босатылу шарттары

Рецепт арқылы

 

Өндіруші

« ЭГИС фармацевтикалық зауыты» ЖАҚ

1106 Будапешт, Керестури к-сі, 30-38  Венгрия

Телефон: (36-1) 803-5555,   факс: (36-1) 803-5529

 

Тіркеу куәлігінің иесі

«эгис Фармацевтикалық Зауыты» ЖАҚ, Венгрия

 

Қазақстан Республикасы аумағында тұтынушылардан дәрілік заттардың сапасына қатысты шағымдарды (ұсыныстарды) қабылдайтын және  дәрілік заттың тіркеуден кейінгі қауіпсіздігін қадағалауға жауапты ұйымның  атауы, мекенжайы және байланыс деректері 

ҚР-дағы  «ЭГИС Фармацевтикалық  зауыты»  ЖАҚ өкілдігі

050060,  Алматы қ-сы,  Жароков к-сі 286 Г

тел: + 7 (727) 247 63 34, + 7 (727) 247 63 33, факс: + 7 (727) 247 61 41,

e-mail: egis@egis.kz